บทที่ 519 - การเรียกฉุกเฉิน ภายในป่า แมงป่องยักษ์ตัวหนึ่งกำลังต่อสู้กับสัตว์ดาราที่เป็นสิงโตเพลิงสีแดงฉาน ทันใดนั้นเมื่อแมงป่องได้ยินเสียงร้องดังขึ้นมาจากบนฟ้า มันก็ตกใจและตะโกนขึ้นว่า “เจ้าตัวเล็ก ถ้าเจ้าไม่คิดจะช่วยข้าก็ไม่เป็นไร แต่จะส่งเสียงร้องทำไมกัน?” “กา!” อีกาที่อยู่บนฟ้าส่งเสียงร้องตอบกลับมาอีกครั้ง “อะไรนะ? เจ้ากำลังจะบอกว่าเจ้าสัมผัสถึงการมีอยู่ของเขาได้งั้นรึ?” แมงป่องยักษ์ตกตะลึง แมงป่องยักษ์ตัวนี้คือแมงป่องเกราะโลหะเพลิง ส่วนอีกาบนฟ้านั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าคือเสี่ยวไป๋ รูปลักษณ์ของมันในตอนนี้เปลี่ยนไปจากเดิมมาก ร่างกายของมันเติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และขนนกที่เคยเป็นสีดำสนิทก็เริ่มมีสีแดงปนออกมา ดูสง่างามราวกับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ ในขณะเดียวกัน ออร่าที่แผ่ออกมาก็แข็งแกร่งกว่าตอนที่หวังเถิงจากไปเสียอีก หลังจากที่กลืนกินเปลวเพลิงแก้วมรกตขนาดเล็กเข้าไป การเติบโตของเสี่ยวไป๋ก็น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง หวังเถิงทิ้งเสี่ยวไป๋ไว้ให้เฝ้าดูแมงป่องเกราะโลหะเพลิงก่อนที่เขาจะจากไป แต่เขาคงนึกไม่ถึงว่าท้ายที่สุดแล้ว ทั้งสองจะร่วมมือกันได้ “โฮก!” สิงโตเพลิงแดงเดือดดาลเมื่อเห็นแมงป่องเกราะโลหะเพลิงเมินเฉยต่อการมีอยู่ของมัน แถมยังบังอาจคุยกับสหายของมันอีก มันจึงกระโจนเข้าใส่แมงป่องเกราะโลหะเพลิงทันที “เจ้าสิงโต กล้าดียังไงถึงมาลอบโจมตีข้าตอนที่ข้าไม่ทันระวัง!” แมงป่องเกราะโลหะเพลิงตกใจ มันรีบเคลื่อนร่างมหึมาหลบไปด้านข้างแล้วตวัดหางฟาดออกไป เปลวไฟสีเขียวระเบิดออกมาและพุ่งเข้าใส่สิงโตเพลิงแดง ตู้ม! อีกาบนฟ้าก็เริ่มโจมตีเช่นกัน เปลวไฟสีดำปกคลุมทั่วร่างของมันก่อนที่จะโฉบลงมาราวกับเครื่องบินรบที่น่าเกรงขาม ไม่นานนัก สิงโตเพลิงระดับลอร์ดก็สิ้นใจอย่างไม่เต็มใจภายใต้การโจมตีร่วมของทั้งสอง แมงป่องเกราะโลหะเพลิงหัวเราะร่า “ข้าไม่ชอบหน้าเจ้าสิงโตนี่มานานแล้ว ในอดีตมันคอยสร้างปัญหาให้ข้าตลอด วันนี้ข้าจัดการฆ่ามันได้สำเร็จเสียที เห็นไหมล่ะ ข้าว่ายังไง! ด้วยพลังรวมกันของเรา เราจะครองสันเขาแห่งนี้ได้!” เสี่ยวไป๋บินลงมาจากท้องฟ้าแล้วมองแมงป่องเกราะโลหะเพลิงด้วยสายตาดูแคลน “ให้ตายสิ เจ้าตัวเล็ก สายตานั่นมันอะไรกัน!” แมงป่องเกราะโลหะเพลิงโกรธจัด “กา!” เสี่ยวไป๋พ่นเปลวไฟสีดำออกมาจากลำคอและจ้องมองแมงป่องเกราะโลหะเพลิงด้วยแววตาเย็นชา ดูเหมือนแมงป่องเกราะโลหะเพลิงจะเกรงกลัวเปลวไฟสีดำนั้น มันถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วพูดอย่างตะกุกตะกัก “ล้อเล่นน่า ข้าล้อเล่น” จากนั้นมันก็รีบเปลี่ยนเรื่อง “อ้อ จริงสิ ที่เจ้าบอกว่าสัมผัสถึงเจ้าเด็กนั่นได้น่ะนะ?” เสี่ยวไป๋ถลึงตาใส่และพ่นเปลวไฟสีดำใส่ตัวแมงป่อง แมงป่องเกราะโลหะเพลิงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทันทีที่โดนเปลวไฟสีดำ มันกลิ้งไปกับพื้นแต่ไฟสีดำนั้นกลับไม่มอดดับลง เปลวไฟสีดำดูน่ากลัวยิ่งกว่าเปลวเพลิงแก้วมรกตขนาดเล็กที่มันเคยดูดซับเข้าไปเสียอีก “ข้าผิดไปแล้ว เขาคือนายท่านของข้า นายท่านของข้าเอง” แมงป่องเกราะโลหะเพลิงตะโกน เสี่ยวไป๋อ้าปากแล้วดูดเปลวไฟสีดำกลับคืนไป ร่างกายของแมงป่องเกราะโลหะเพลิงถูกเผาไหม้จนดูยับเยิน ความเย็นเยือกแทรกซึมเข้าไปในร่างกายของมันจนต้องสูดปากด้วยความหนาวเหน็บ โชคดีที่เสี่ยวไป๋ไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ ไม่อย่างนั้นคงไม่ใช่แค่สภาพนี้แน่ แมงป่องเกราะโลหะเพลิงเหลือบมองเสี่ยวไป๋แล้วพึมพำ “เขาก็ไม่อยู่ที่นี่ เจ้าจำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ?” “กา!” “เอาล่ะๆ ข้าเงียบก็ได้ ข้าเงียบจริงๆ แล้ว” แมงป่องเกราะโลหะเพลิงมีแถบพลังชีวิตที่หนามาก หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งมันก็กลับมาซ่าได้เหมือนเดิม มันเขยิบเข้าไปหาเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “นายท่านของเราไม่ได้ตกลงไปในรอยแยกมิติหรอกรึ? ข้าได้ยินมาว่าที่นั่นอันตรายสุดขีด และพลังดารา รวมทั้งพลังจิตทั้งหมดล้วนถูกปิดกั้น แล้วเจ้าสัมผัสถึงเขาได้ยังไง?” เสี่ยวไป๋ตอบว่า “กากา!” “พันธสัญญาอสูรจิตวิญญาณ!” แมงป่องเกราะโลหะเพลิงกระจ่างแจ้ง สายตาของมันเป็นประกายก่อนจะกล่าวต่อ “นั่นหมายความว่าเขากำลังจะกลับมาในเร็วๆ นี้!” “กา!” เสี่ยวไป๋ดีใจมาก มันร้องออกมาอย่างมีความสุข “เอาล่ะๆ ในเมื่อเราช่วยอะไรเขาไม่ได้ งั้นเราก็รออยู่ที่นี่และไม่ไปไหนกันเถอะ ตอนนี้มาคุยเรื่องแบ่งสิงโตตัวนี้กันก่อน” แมงป่องเกราะโลหะเพลิงกล่าว เสี่ยวไป๋ร้องตอบ “อะไรนะ? ไม่ ไม่ได้นะ ครั้งที่แล้วเจ้ากินแก่นดาราไปแล้ว คราวนี้ถึงตาข้าบ้าง” แมงป่องเกราะโลหะเพลิงส่ายหัวอย่างบ้าคลั่งราวกับได้ยินเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ “กา กา กา” “ข้าไม่สนหรอก ถ้าเป็นงั้นข้าก็จะไม่ร่วมมือกับเจ้าอีกแล้ว ข้ากำลังถูกรังแกนะ” ... อีกาสื่อสารด้วยภาษาของมัน ส่วนแมงป่องก็ใช้ภาษาของมัน ทว่าพวกมันกลับสนทนากันได้อย่างรู้เรื่อง ถ้าหวังเถิงมาเห็นเข้า กรามของเขาคงต้องค้างเป็นแน่ ในขณะนี้ ท่ามกลางความว่างเปล่า หวังเถิงนั่งอยู่บนโขดหินยักษ์ด้วยแววตาที่มีความสุข เขาสัมผัสได้! เขาสัมผัสได้จริงๆ! ผ่านการเชื่อมต่อของพันธสัญญาอสูรจิตวิญญาณ เขาพอจะรับรู้ได้ถึงจิตสำนึกที่อ่อนจางราวกับเส้นด้ายที่บางเฉียบ หวังเถิงตัวสั่นเทา แทบจะในทันที เขาจับพิกัดได้แล้ว เขารู้สึกอยากจะร้องไห้ เยี่ยมไปเลย! ในที่สุดเขาก็จะได้ออกไปจากที่เฮงซวยนี่เสียที! หวังเถิงกระโดดขึ้นและวนรอบโขดหินยักษ์สองสามรอบ เขาไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว เขาเริ่มลงมือสลักค่ายกลรูนอวกาศทันที พลังจิตของเขาพุ่งพล่านขณะวาดลวดลายลงบนหินยักษ์ที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า รวมทั้งฝังชิ้นส่วนของหินดาราลงไปด้วย ความซับซ้อนของค่ายกลอวกาศนั้นเกินความคาดหมายของหวังเถิงไปมาก แม้ว่ามันจะเป็นเพียงค่ายกลขนาดเล็ก แต่ความยากนั้นเทียบเท่ากับค่ายกลขนาดใหญ่ที่เขาเคยสร้างมาในอดีต อย่างไรก็ตาม พลังจิตของหวังเถิงอยู่ในระดับจักรพรรดิ และความเชี่ยวชาญด้านรูนของเขาก็ไม่ได้ต่ำต้อย ดังนั้นค่ายกลอวกาศจึงไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อเขามากนัก เวลาค่อยๆ ผ่านไป รูนเริ่มปรากฏขึ้นและค่ายกลอวกาศก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อย วันหนึ่ง ค่ายกลอวกาศก็ส่องแสงสว่างจ้า ก่อให้เกิดรอยแยกมิติขึ้นอย่างช้าๆ เบื้องหลังรอยแยกมิตินั้นคือเส้นทางที่ทอดไปสู่ความไม่รู้ หวังเถิงยืนอยู่ในค่ายกลและมองดูอุโมงค์อวกาศที่สร้างเสร็จสมบูรณ์ตรงหน้า เขาเผลอสูดหายใจเข้าลึกๆ โดยไม่รู้ตัว ได้เวลากลับบ้านแล้ว! วินาทีต่อมา เขาก็ก้าวผ่านรอยแยกนั้นไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ... บนทวีปซิงอู่ ใกล้กับเมืองหย่งเฉิงที่ซึ่งเป็นที่ตั้งของรอยแยกมิติตงไห่ ในป่าหมอกทมิฬ ทีมอินทรีเหินเป็นทีมจอมยุทธ์ระดับสูงจากสำนักจอมยุทธ์จีซิน สมาชิกทั้งหกคนของทีมล้วนมีพลังระดับทหารดาว 5 ดวงขึ้นไป ไม่เพียงแต่พวกเขามีความแข็งแกร่งเท่านั้น แต่ยังมีประสบการณ์ในการต่อสู้จริงอย่างโชกโชน ไม่มีทีมไหนในสำนักจอมยุทธ์จีซินที่มีทีมแบบพวกเขามากนัก พวกเขาอยู่ในทวีปซิงอู่มากว่าสิบวันและได้สังหารสัตว์ดาราระดับสูงไปมากมาย ผลผลิตที่ได้ถือว่าดีมาก ปัจจุบัน พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับงูยักษ์ธาตุดินระดับ 7 ดวง หลังจากผ่านไปสองสามรอบของการต่อสู้ มันก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสและพวกเขากำลังจะสังหารมันได้ในไม่ช้า พวกเขาตามหามันมานานกว่าจะเจอสัตว์ดาราธาตุดินตัวนี้ มีโอกาสสูงที่มันจะมีแก่นดาราและกระดูกดารา ถ้าพวกเขาสังหารมันได้ พวกเขาอาจจะทำเงินได้ถึงสองถึงสามพันล้าน ทว่าในวินาทีนี้ ทุกคนต่างได้รับสายเรียกเข้าฉุกเฉินบนนาฬิกาข้อมือพร้อมกัน! สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นข้อความบนนาฬิกาข้อมือของตน