บทที่ 626: อาณาจักรหลอมรวม (ตอนที่ 3) หากเขาไม่ได้บรรลุเคล็ดวิชา "หนึ่งกระบี่ทลายหมื่นกระบวนท่า" มาก่อน เขาคงถูกสะกดเอาไว้ไม่ได้นานแล้ว ในเมื่อตอนนี้หนิงฉีมีวิธีที่ดีกว่า เขาจึงเต็มใจที่จะลองดูสักตั้ง "อย่างไรก็ตาม เจ้าหนุ่ม ข้าขอพูดดักไว้ก่อนนะ ถ้าเจ้าทำพลาดขึ้นมานั่นก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรหรอก แต่จากนี้ไป สำนักกระบี่อนันต์จะฝากไว้บนบ่าของเจ้าเพียงผู้เดียว รวมถึงสงครามแห่งอาณาจักรวิญญาณในอนาคตด้วย" บรรพชนกระบี่กล่าวอย่างอิสระเสรี เมื่อได้ยินเช่นนั้น หนิงฉีก็กล่าวอย่างจนใจ "เราเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันไหม?" บรรพชนกระบี่กระโดดขึ้นทันควัน ตั้งท่าเตรียมจู่โจมพร้อมกับพยักพะเยิดหน้าใส่หนิงฉี "เจ้าหนู คิดจะหลอกบรรพชนแล้วชิ่งหนีรึ?" หนิงฉีขยี้ขมับ บางทีตะเกียงโบราณตนนี้อาจจะเผยนิสัยเช่นนี้ออกมาแค่ต่อหน้าเขาเท่านั้น ซึ่งเขาก็ยอมใจจริงๆ "เอาล่ะ เริ่มกันเถอะ แต่ถ้ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น ท่านบรรพชนกระบี่ ท่านต้องรีบบอกผมทันทีนะ" บรรพชนกระบี่นั่งลงตรงหน้าหนิงฉี "เอาล่ะ เลิกลังเลได้แล้ว ชีวิตของข้า ข้าเป็นผู้กำหนด ไม่ใช่สวรรค์ แม้แต่ความตาย ข้าก็จะเป็นผู้เลือกเองว่าจะตายด้วยน้ำมือใคร ดังนั้นผ่อนคลายซะ!" หนิงฉีไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตาม เขาควบแน่นโซ่จิตวิญญาณดั้งเดิมขนาดเท่าร่างคนก่อน จากนั้นก็เหลือบมองบรรพชนกระบี่ด้วยความรู้สึกไม่วางใจ จึงขยายโซ่จิตวิญญาณดั้งเดิมออกไปจนมีความยาวถึงสิบจั้ง บนโซ่นั้น กฎแห่งธาตุทั้งห้าไหลเวียนไม่หยุดหย่อน ดึงดูดกฎแห่งธาตุทั้งห้าจากโลกโดยรอบเข้ามา จากนั้น หนิงฉีก็บีบอัดขนาดของโซ่จิตวิญญาณดั้งเดิมอย่างต่อเนื่อง จนในที่สุดมันก็เหลือเพียงขนาดเท่าเมล็ดถั่วและหยุดนิ่งอยู่ที่ปลายนิ้วของเขา เมื่อมองดูโซ่จิตวิญญาณดั้งเดิมขนาดจิ๋วที่ไม่สามารถบีบอัดได้อีกต่อไป หนิงฉีก็กล่าวว่า "ท่านบรรพชนกระบี่ มาเริ่มกันเลย!" "เข้ามาเลย!" หนิงฉีกดมันลงบนหน้าผากของบรรพชนกระบี่ทันที "ผนึกธาตุทั้งห้า!" ทันทีที่สัมผัสกับหน้าผาก มันก็เหมือนกับหยั่งรากลงไป บังเกิดแสงศักดิ์สิทธิ์แห่งธาตุทั้งห้าส่องประกายขึ้นบนหน้าผากของบรรพชนกระบี่ ร่างสูงใหญ่ของบรรพชนกระบี่สั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว เขารู้สึกได้ทันทีว่าพลังชั่วร้ายที่ถูกกดทับด้วยวิถีกระบี่ภายในจิตวิญญาณของเขา ดูเหมือนจะถูกควบคุมเอาไว้ได้ในฉับพลัน บรรพชนกระบี่รีบถอนกฎวิถีกระบี่ของตนเองออกอย่างระมัดระวัง แล้วโซ่ธาตุทั้งห้าก็หมุนวนเข้ากดทับพลังชั่วร้ายเหล่านั้นทั้งหมดเอาไว้ เมื่อเห็นดังนั้น บรรพชนกระบี่ก็อดไม่ได้ที่จะแผดเสียงคำรามยาวออกมา หลังจากผ่านไปหมื่นปี ในที่สุดเขาก็ได้รับอิสรภาพชั่วคราวเสียที! ในจังหวะที่จิตใจปลอดโปร่ง บรรพชนกระบี่ก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ออร่าของเขาทะยานสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ในความว่างเปล่า ปรากฏโซ่ตรวนแห่งวิถีกระบี่ยาวนับหมื่นเมตรขึ้นมา จากนั้นพวกมันก็พุ่งเข้าหาบรรพชนกระบี่ดุจฝูงปลาที่แหวกว่ายเข้าเกาะกุมร่างของเขา! บรรพชนกระบี่ก้าวเข้าสู่อาณาจักรหลอมรวมครึ่งก้าวเป็นที่เรียบร้อย! หนิงฉีมองดูร่างสูงตระหง่านของบรรพชนกระบี่พลางนึกถึงบทกวีขึ้นมาบทหนึ่ง ขังอยู่ในกรงมาเนิ่นนาน บัดนี้คืนสู่ธรรมชาติ บางทีนี่อาจเป็นภาพสะท้อนใจที่แท้จริงของบรรพชนกระบี่ในเวลานี้ การเปลี่ยนแปลงของบรรพชนกระบี่ยังคงดำเนินต่อไป ดูเหมือนเขาจะต้องการก้าวข้ามไปสู่อาณาจักรหลอมรวมโดยตรง ทว่าในวินาทีถัดมา ออร่าของเขาก็หยุดชะงักลง ร่างกายทั้งหมดแฟบลงเหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม กลับคืนสู่สภาพเดิม โซ่ธาตุทั้งห้าขนาดจิ๋วที่หน้าผากของเขาเปล่งแสงเจิดจ้าไร้ขอบเขต ขยายใหญ่ขึ้นอย่างฉับพลันจนมีขนาดพอดีกับรูปร่างของบรรพชนกระบี่ ราวกับว่าพลังชั่วร้ายในตัวเขาก็เพิ่มทวีขึ้นอย่างรวดเร็วตามระดับการทะลวงพลังของเขาเช่นกัน บรรพชนกระบี่ร่วงลงมาตรงหน้าหนิงฉีอีกครั้ง ร่างกายของเขากลายเป็นสีดำสนิท ใบหน้าเคร่งเครียดอย่างถึงที่สุด หนิงฉีก็ตกใจเช่นกัน โชคดีที่โซ่ธาตุทั้งหายังคงเหนือกว่า เมื่อรวมกับโซ่กฎวิถีกระบี่บนร่างกายของบรรพชนกระบี่ที่ช่วยออกแรงกดทับ ในที่สุดพลังชั่วร้ายภายในก็ถูกสยบลงอีกครั้ง และโซ่ธาตุทั้งห้าก็หดกลับเข้าไปในหน้าผากของเขา สีดำสนิทบนตัวบรรพชนกระบี่ค่อยๆ จางหายไป ร่างกายของเขาราวกับเพิ่งถูกยกขึ้นมาจากน้ำ เพราะชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เขาบอกกับหนิงฉีว่า: "พลังชั่วร้ายนี้ร้ายกาจจริงๆ มันเพิ่มระดับขึ้นอย่างรุนแรงตามระดับบ่มเพาะของข้า โชคดีที่โซ่ธาตุทั้งห้าของเจ้าแข็งแกร่งพอและไม่พลาดท่า" ดวงตาของหนิงฉีทอประกายวับ หลังจากจ้องมองบรรพชนกระบี่อยู่นาน เขาก็กล่าวในที่สุด: "ท่านบรรพชนกระบี่ ตอนนี้ผมก็อยู่ในอาณาจักรหลอมรวมครึ่งก้าวเช่นกัน โซ่ธาตุทั้งห้าย่อมติดตามตัวผม และสามารถสยบพลังชั่วร้ายของอาณาจักรหลอมรวมครึ่งก้าวได้" "ดังนั้น ระดับบ่มเพาะของท่านควรจะคงที่ไว้เท่ากับผม อย่าเพิ่งคิดจะทะลวงสู่อาณาจักรหลอมรวมก่อนล่ะ" บรรพชนกระบี่ได้ยินดังนั้นก็นึกท้อแท้ ก่อนหน้านี้เขากล้าลองเสี่ยงเพราะนึกว่าได้รับอิสระแล้ว แต่ไม่คาดคิดว่า... แต่ในเมื่อตอนนี้เขาสามารถรักษาระดับบ่มเพาะให้เท่ากับหนิงฉีได้ นั่นก็ไม่เลวเลยสักนิด! อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้อ่อนแอกว่าอัจฉริยะหนุ่มผู้นี้ หลังจากนั้น บรรพชนกระบี่ก็เล่าข่าวกรองจากแดนเหนือและแดนใต้ตลอดสิบปีที่ผ่านมาให้หนิงฉีฟัง สิบปีมานี้ แดนเป่ยเสวียนเริ่มโกลาหลมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากสำนักใหญ่อันดับหนึ่งเป่ยเสวียนถูกทำลายไป สำนักใหญ่อีกแปดแห่งที่เหลือต่างจ้องจะขึ้นมาครองตำแหน่งแทนที่ ท่ามกลางความวุ่นวายไม่หยุดหย่อน ถึงแม้พวกมันจะรู้ถึงความแข็งแกร่งในปัจจุบันของสำนักกระบี่อนันต์ แต่ก็ไม่อาจข่มความทะเยอทะยานเอาไว้ได้ ต่างคนต่างต้องการเป็นผู้ครองอำนาจรายใหม่ แม้แต่ทางฝั่งแดนใต้แดนแท้ สำนักใหญ่ขนนกแปลงกายก็ยังส่งคนมายังแดนเป่ยเสวียน โดยหมายจะแทรกแซงและสร้างอิทธิพลของตนเอง พวกมันทุกคนต่างสัมผัสได้ถึงสงครามแห่งอาณาจักรวิญญาณที่กำลังใกล้เข้ามา จึงต้องการช่วงชิงทรัพยากรให้ได้มากที่สุดเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้สำนักตัวเอง เตรียมพร้อมสำหรับสงครามที่กำลังจะมาถึง แต่ด้วยการที่บรรพชนกระบี่นั่งคุมอยู่ที่สำนักกระบี่อนันต์ บวกกับความช่วยเหลือจากสำนักใหญ่นิวโม่จากแดนใต้แดนแท้ ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามาตอแยพวกเขา ดังนั้น สำนักกระบี่อนันต์จึงใช้กลยุทธ์เก็บงำประกายและซุ่มสะสมกำลังมาโดยตลอด เมินเฉยต่อโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง และสั่งสมอำนาจของตนอย่างเงียบเชียบ เมื่อได้ยินเรื่องราวตลอดสิบปีที่ผ่านมา หนิงฉีก็พยักหน้า คำพูดต่อมาของบรรพชนกระบี่กลับสร้างความรู้สึกเร่งด่วนให้แก่หนิงฉี เจตจำนงแห่งอาณาจักรภูเขาและทะเลเริ่มอยู่ไม่สุขมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ทุกสำนักในอาณาจักรภูเขาและทะเลต่างร้อนรนใจอย่างหนัก ในช่วงเวลานี้ แต่ละสำนักต่างเริ่มเปิดฉากโจมตีโลกใบเล็กๆ อื่นๆ กันอย่างดุเดือด! โลกใบเล็กๆ ที่เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรภูเขาและทะเลถูกทำลายลงทีละแห่ง ความเร็วในการทำลายนั้นเร็วกว่าแต่ก่อนนับสิบเท่า หากแนวโน้มยังคงเป็นเช่นนี้ ภายในพันปี โลกใบเล็กๆ ทั้งหมดอาจถูกสังหารจนสิ้นซาก ทุกคนต่างสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เร่งด่วนนี้ หนิงฉีเองก็รู้สึกถึงความเร่งด่วนนั้นเช่นกัน เพราะแม้ว่าเขาจะถือพิกัดของโลกเจินอู่เอาไว้ แต่เมื่อโลกใบเล็กส่วนใหญ่ถูกทำลายจนหมด โลกเจินอู่จะกลายเป็นเป้าสายตาที่เด่นชัดขึ้นมาทันที และเจตจำนงแห่งอาณาจักรภูเขาและทะเลก็จะรับรู้ถึงการมีอยู่ของโลกเจินอู่อย่างแน่นอน!