บทที่1188 ปีศาจผลึกไฟแดง It didn’t take long for Davis and the others to arrive at their destination, ที่ภูมิภาคเหนือของขอบเขต ใกล้เข้าสู่เขตในสุดของภูมิภาคในจักรวาล พื้นดินเป็นสีแดงร้อนจัด ลาวาไหลเป็นรูปแม่น้ำเล็ก ๆ ในรูขุดหลายแห่ง สายฟ้าสีรุ้งยังคงตกจากท้องฟ้าแต่ความสามารถของพวกเขาไม่ได้อยู่ที่ระดับหกอีกต่อไป แต่ส่วนใหญ่อยู่ที่ระดับเจ็ด Seldom, a few eighth‑stage purple lightning bolts also fell, แต่อย่างหายากมากที่จะตกจากฟ้าแบบนี้ ทำให้โอกาสที่ใครบางคนจะโดนฟ้าผ่าเหล่านี้มีน้อยมากเว้นแต่พวกเขาจะโชคไม่ดีจริง ๆ Davis arrived at the place and looked around, managing to spot some shady colors over the many rock formations. เดวิสมาถึงที่นั่นและมองรอบ ๆ จนเห็นสีสันที่ซ่อนอยู่ใต้ก้อนหินหลาย ๆ ลูก "There..." Sophie quickly found as she pointed, "That’s where one of the ores I’m looking for is situated, the Blazuk Ore." "นั่น..." โซเฟียรีบชี้ด้วยความตื่นเต้น "นี่คือแหล่งที่ฉันกำลังมองหาอยู่ หินบลาซุค" Davis followed his gaze in her direction and saw that reddish‑grey spots over a tiny elevation thirty kilometres away. However, when he panned his gaze a bit towards the side, he saw a magical beast slowly making its way over to that place along with a few other magical beasts following it. เดวิสมองตามเส้นทางที่โซเฟียชี้ไปเห็นจุดสีเทากากสนิมบนยอดเขาที่ห่าง 30 กม. แล้วเมื่อมองไปทางด้านข้างอีกเล็กน้อย เขาเห็นสิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาหาตัวเองพร้อมกับบางตัวตามหลังมา Except for the biggest one’s height, they all possessed an ape head with light‑red eyes, a five‑hundred‑metre tall crimson‑black body, and intense muscles that were scorching with a crimson crystal gleam. ยกเว้นความสูงของตัวใหญ่ที่สุด ทั้งหมดมีหัวอูฐที่ตาขึ้นแสงสีแดงอ่อน ร่างสีดำแดงที่สูงประมาณ 50 เมตร และกล้ามเนื้อที่ร้อนแรงส่องประกายผลึกสีแดงอร่าม "Mhm? That’s the Scorched‑Crystal Crimson Ape?" Davis recalled these magical beasts’ features and matched them with a magical beast he had read about before. "ฮึม? นี่คือแอปปี้ผลึกไฟแดงเหรอ?" เดวิสจำลักษณะของมันได้และเปรียบเทียบกับสัตว์มหัศจรรย์ที่เคยอ่านไว้ "Mhmm..." Sophie nodded her head, "In the inner region, there’s a fire forest, and that is where they stay, claiming it as their territory... They are under our Alstreim Family’s tribute rule as they are just a King Rank Species, but they do not bother about the status quo just like the Twin‑Shelled Earth Tortoise." "อืม..." โซเฟียพยักหน้า "ในภูมิภาคในสุดมีป่าไฟ ที่ซึ่งพวกมันอาศัยและปกป้องพื้นที่ของตัวเอง... พวกมันอยู่ภายใต้กฎ tributes ของครอบครัวอัลสไตร์ม์ เนื่องจากพวกมันเป็นเผ่าพันธุ์ระดับกษัตริย์ แต่ไม่สนใจสถานะเดิมเหมือนเต่าน้ำหน้ามีเปลือกคู่สองชั้น" "If they want to, they could kill me as they see fit..." She warned. "ถ้าพวกมันอยากทำกับฉันก็อาจฆ่าฉันได้ตามที่พวกมันเห็น fit" "I see... But fire forest, you mean trees that are fire‑attributed...?" "เข้าใจแล้ว... แต่ว่า 'ป่าไฟ' ที่เธอพูดถึงหมายถึงต้นไม้ที่มีพลังไฟใช่ไหม?" "Yes... Likely, this is a patrol team that is sent to collect these ores for their young ones’ growth. After all, specific magical beasts like the Scorched‑Crystal Crimson Ape can eat these ores for increasing their cultivation base." "ใช่... น่าจะเป็นทีมสำรวจที่ส่งไปเก็บหินเหล่านี้เพื่อเลี้ยงลูกของพวกมัน เพื่อเพิ่มระดับการเพาะปลูกของพวกมัน" "By the way, the crimson crystals located on their forehead, back of their nape, their arm and leg muscles are also used in forging. They are also helpful in creating a few fire‑attributed decorations, as well as cultivation resources that help transform the heaven and earth energy into fire‑attributed heaven and earth energy to be absorbed into our bodies." "โดยทางด้านอื่น ๆ กระทั่งผลึกสีแดงที่อยู่บนหน้าผาก คอหลัง และกล้ามเนื้อบนแขน‑ขา ถูกใช้ในการหลอมแร่เช่นกัน พวกมันยังช่วยสร้างของตกแต่งที่มีพลังไฟ รวมถึงทรัพยากรการเพาะปลูกที่ช่วยเปลี่ยนพลังสวรรค์‑โลกเป็นพลังไฟที่ร่างกายสามารถดูดซับได้" "It is helpful to set up a cultivation room, specific to fire‑attributed cultivators like me. Perhaps, at least eighty percent of the Elders have it their room to help with increasing their cultivation base while also aiding in improving their comprehension of Fire Laws." "มันเป็นประโยชน์อย่างมากที่จะสร้างห้องเพาะปลกสำหรับผู้ปลูกพลังไฟเช่นผมเอง เผื่อว่าเกือบทั้งหมดของเจ้านายมีห้องเช่นนี้เพื่อช่วยเพิ่มระดับการเพาะปลูกและพัฒนาความเข้าใจในกฎไฟ" Davis chuckled softly. He had complete resources for his breakthroughs in cultivation and comprehension, so he had no need for these kinds of resources in the past. If not, and he was broke, he would have to settle for this like those Elders. เดวิสหucklesเบา ๆ เขามีทรัพยากรครบถ้วนสำหรับการพัฒนาการปลูกพลังและความเข้าใจ ดังนั้นในอดีตเขาไม่จำเป็นต้องใช้ทรัพยากรประเภทนี้ หากไม่เช่นนั้นและเขาต้องการเงินทุน เขาจะต้องพึ่งพาทรัพยากรแบบนี้เหมือนผู้ใหญ่ระดับเจ้านาย "Alright, my luck is not bad this time... One Low‑Level King Beast Stage and six Peak‑Level Lord Beast Stage Magical Beasts. Perfect for me to test my Body Tempering Cultivation and Soul Forging Cultivation against multiple opponents, but this time, watch me assassinate the boss before taking down the lackeys." "ดีแล้ว โชคของฉันไม่เลว… มีหนึ่งแม่เหล็กระดับกษัตริย์ต้น ๆ และหกแม่เหล็กระดับศีระกายระดับพีค เหมาะสำหรับผมในการทดสอบ body‑tempering และ soul‑forging ต่อหลายศัตรู แต่ในครั้งนี้ ฉันจะทำให้หัวหน้าตายก่อนที่จะกำจัดผู้ช่วยของมัน" Sophie grinned as she giggled while stretching her eyes, "This time, I’ll be watching with my two eyes widened!" โซเฟียยิ้มกว้างขณะหัวเราะและยื่นคิ้ว "ในครั้งนี้ ฉันจะดูด้วยตากว้าง ๆ ทั้งสองข้าง!" "Hehe... You won’t find me even if your eyes come out!" Davis disappeared into thin air, causing Sophie to blink. "อ๊า... คุณจะมองเห็นฉันไม่ได้แม้แต่จะขยายตาของคุณเอง!" เดวิสหายไปในความว่าง ทำให้โซเฟียตะขิดตะข่วง No matter how she tried, she couldn’t sense or see him anymore, which made her a bit amazed. She felt that even if she saw it again, she would feel the same emotion. Turning her head, she saw the Scorched‑Crystal Crimson Apes slowly walking towards the Blazuk Ores as if they owned this place. ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหนก็ไม่สามารถสัมผัสหรือเห็นเขาอีกแล้ว ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอคิดว่าหากเห็นอีกครั้ง เธอคงรู้สึกเช่นเดียวกัน ก่อนที่เธอจะหมุนหัวเธอจะเห็นแอปปี้สีแดงเดินช้า ๆ เข้าหาหินบลาซุค仿佛เป็นเจ้าของที่นี่ "Hmph! The resources here belong to the Alstreim Family! Why do they always take it back and give a few as a tribute?" Sophie couldn’t help but mumble reluctantly. "อู๊บ! ทรัพยากรทั้งหมดนี้เป็นของครอบครัวอัลสไตร์ม์! ทำไมพวกเขาจะได้มันกลับมาทุกครั้งและมอบให้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น?" These magical beasts were also a problem since their strength proved to be far stronger for the younger generation to handle, and so they couldn’t obtain resources as they liked. As for the Elders, they’d rather not take it as there was the case of forceful acquisition from the mid‑sized territories. สิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์เหล่านี้เป็นปัญหาเนื่องจากความแข็งแรงของพวกมันเกินกว่าความสามารถของรุ่นใหม่ ทำให้พวกเขาไม่สามารถได้ทรัพยากรตามที่ต้องการได้ เอlders ในทางกลับกัน พวกเขาก็ไม่สนใจเพราะมีกรณีการฉกฉวยทรัพยากรจากดินแดนขนาดกลาง Their Ninth‑Stage Powerhouses were also down to one in these ten thousand years, leaving them with no choice but to behave a bit. Honestly, they were stifled, but they could do nothing about it unless a new Ninth‑Stage Powerhouse is born! ผู้ปลูกระดับเก้าชั้นของพวกเขาเหลือเพียงตัวเดียวในแสนปี ทำให้พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการยอมรับสถานการณ์ จริงๆ แล้วพวกเขาถูกขังไว้ แต่หากไม่มีผู้ปลูกระดับเก้าชั้นใหม่เกิดขึ้น พวกเขาจะทำอะไรไม่ได้อย่างแท้จริง! They were all waiting for it to happen! Then, with one Ancestor‑level character taking care of the family as a defender, the other can act as a front to defy these righteous looters. After that, they would have no need to worry about those bigshots trying to take advantage of them as long as they don’t go overboard. พวกเขาทั้งหมดรอคอยให้มันเกิดขึ้น! เมื่อมีผู้มีอายุระดับบรรพบุรุษ (Ancestor‑level) รับหน้าที่ปกป้องครอบครัวเป็นการป้องกันการต่อสู้กับผู้ล่าอาณานิคมที่ righteous แล้ว อีกฝ่ายจะทำหน้าที่เป็นแนวหน้าเพื่อต่อสู้กับพวกเขา ต่อจากนั้นจะไม่ต้องกังวลว่าผู้ใหญ่ใหญ่จะมายึดเอาทรัพยากรอีกต่อไป แม้ว่าพวกเขาจะไม่เกินขอบเขต But to Sophie’s eyes, rather than her grandpa or any other individual, she felt that her man would be the second Ninth‑Stage Powerhouse in the family! Even if he wasn’t, she felt that he still would be the third! ในสายตาของโซเฟีย แทนที่จะเห็นปู่หรือใครอื่น เธอรู้สึกว่าผู้ชายของเธอจะเป็นผู้ครองอันดับสองของผู้ปลูกระดับเก้าชั้นในครอบครัว! ถึงแม้เขาจะไม่ใช่ก็ตาม เธอคิดว่าเขาจะเป็นอันดับสามแน่ ๆ! After a minute, Davis appeared above the King Beast Stage Scorched‑Crystal Crimson Ape a few hundred metres above, looking at it with interest. ห่างประมาณหนึ่งนาที Davis ปรากฏตัวอยู่เหนือแอปปี้ระดับกษัตริย์ที่สูงหลายร้อยเมตร มองลงมาด้วยความสนใจ The Scorched‑Crystal Crimson Ape’s forehead was embedded with a diamond‑shaped crystal that glowed with brilliant crimson color. Judging by its look and density alone, he felt that it should be comparable to the Violet Lightning Paralysis Beetle’s carapace and even thought that it should be a bit harder and durable. ผลึกสีแดงรูปเพชรที่ฝังอยู่บนหน้าผากของแอปปี้ผลึกไฟแดงนั้นส่องแสงสีแดงอร่าม ดูจากรูปร่างและความหนาแน่น เขารู้สึกว่ามันควรจะเทียบเท่ากับเปลือกของแมลงวันฟ้ารุ้งที่ทำให้เห็นว่าเป็นเปลือกที่แข็งแรงกว่า However, was the crimson crystal capable of blocking his soul attack? Did the crimson crystal contain special properties that suppress soul attacks? He recalled reading something like that but wasn’t so sure as the writer of the book itself said that he or she wasn’t sure. อย่างไรก็ตาม ผลึกสีแดงนี้สามารถบังคับการโจมตีวิญญาณของเขาได้หรือไม่? ผลึกนี้มีคุณสมบัติพิเศษที่ทำให้การโจมตีวิญญาณถูกขัดขวางหรือไม่? เขาเคยอ่านข้อความเช่นนี้ไว้แต่ยังไม่แน่ใจ เพราะผู้เขียนเองก็ไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน If so, then attacking right through its forehead, its nape, or its muscles wouldn’t do him any good as he would miss the chance to kill it with one‑shot. หากเช่นนั้น การโจมตีตรงที่หน้าผาก คอ หรือกล้ามเนื้อของมันก็อาจไม่ได้ทำให้เขามีช่องว่างสำหรับฆ่ามันแบบระยะเดียว "My bad... I shouldn’t have bragged that I would be able to assassinate it..." Davis felt his confidence waning. "โอ้ไม่... ฉันไม่ควรพูดว่า ฉันจะกำจัดมันได้..." เดวิสรู้สึกถึงความมั่นใจที่ลดลง However, he then saw that it was approaching the Blazuk Ore, finally starting to near it. He felt the urgency to quickly end its life, but an idea suddenly popped up in his mind as a smirk appeared on his lips. แต่อุทธสักครู่ต่อมา เขาเห็นมันกำลังเคลื่อนตัวเข้าหาหินบลาซุค จึงเริ่มเข้าใกล้มัน เหลือความเร่งด่วนในการฆ่ามัน แต่ความคิดใหม่ ๆ ก็แว่บขึ้นในหัว ทำให้รอยยิ้มแปลก ๆ ปรากฏบนริมฝีปากของเขา "Oh well. It’s worth a try than simply making it do it but would end up warranting its confusion..." "ไม่เป็นไร เราลองดูก่อนดีกว่า แม้ว่ามันจะทำให้สับสนก็ตาม" Davis waited for them to reach the small elevation that seemed to be filled with Blazuk Ore. เดวิสรอจนพวกมันมาถึงเนินเขาเล็ก ๆ ที่ดูเหมือนเต็มไปด้วยหินบลาซุค Once they arrived, the seventy‑metre tall Scorched‑Crystal Crimson Ape simply pointed, and the six Lord Beast Stage Scorched‑Crystal Crimson Apes scrambled as they jumped, all of them attacking the cliff at the same time while their elbows and fists were burning with flames! เมื่อพวกมันมาถึง แอปปี้ระดับกษัตริย์ที่สูงเจ็ดสิบเมตรเพียงแค่ชี้ไป แล้วแอปปี้ระดับลอร์ดหกตัวก็เริ่มกระโดดและโจมตีหน้าผาอย่างพร้อมกัน ทั้งศอกและหมัดของพวกมันลุกเป็นไฟ *Boom!~* *Boom!~* *Boom!~* The small elevation broke and crumbled into dust, revealing the reddish ore with yellow spots. These were the King Grade Ores, which was frequently used by the Alstreim Family to forge fire‑attributed King Grade Armaments but had recently gone out of stock as the reserves were used up. *บูม!~* *บูม!~* *บูม!~* เนินเขาเล็ก ๆ ที่แสดงให้เห็นแร่สีแดงเหลืองที่เป็นก้อนเล็ก ๆ หักเป็นผ pieces ที่เป็น Ore ระดับกษัตริย์ซึ่งครอบครัวอัลสไตร์ม์ใช้บ่อย ๆ ในการสร้างอาวุธระดับกษัตริย์ที่มีพลังไฟ แต่อยู่ในสต็อกไม่พอแล้วเนื่องจากการใช้จนเกินขีดจำกัด If Sophie waited for a few more years, she would manage to get it as the granddaughter of Grand Elder Krax Alstreim, but she had no chill and time to waste in wanting to be acknowledged by her crush. So, here she was looking at it be pried open by those Scorched‑Crystal Crimson Apes while Davis was nowhere to be seen. หากโซเฟียรออีกไม่กี่ปี เธอจะได้รับมันในฐานะหลานสาวของรุ่นใหญ่ KRAX Alstreim แต่เธอไม่มีเวลาเสียเปล่าเพื่อให้ได้รับการยอมรับจากคนที่เธอแอบรัก ดังนั้นที่นี่เธอจึงมองดูมันกำลังถูกเปิดเผยโดยแอปปี้สีแดงในขณะที่เดวิสไม่อยู่ใกล้เคียง Still, she believed that she had a plan in mind, awaiting his entrance with avid expectations. แต่เธอเชื่อว่าตัวเองมีแผนการณ์ในใจและรอคอยการมาของเขาต่อหน้าต่อตาอย่างกระตือรอคอย Meanwhile, Davis calmly saw those Peak‑Level Lord Beast Stage Scorched‑Crystal Crimson Apes carry the ores within their large hands, completely emptying out the mound from Blazuk Ores. Then, as if their job was over, they turned back to the direction of the inner region, walking back to where they came from. ในขณะเดียวกันเดวิส觀察อย่างเฉียบคมว่าแอปปี้ระดับลอร์ดที่เป็น Peak‑Level ใช้มือใหญ่ถือหินบลาซุคและขนออกไปจนคุกรุ่น พวกมันทำให้ก้อนหินที่เต็มไปด้วยแร่และขนออกไปจนหมดเปลือก ต่อจากนั้นพวกมันกลับหันหลังและเดินกลับเข้าสู่ภูมิภาคในสุดตามเส้นทางเดิม It was obvious that it was their routine. เป็นเรื่องชัดเจนว่าเป็นกิจวัตรประจำวันของพวกมัน However, the King Beast Stage Scorched‑Crystal Crimson Ape suddenly felt its throat go dry, filling its tongue with drool. It simply reached out its hand as it took the Blazuk ores carried by the others in one fell swoop, bringing it to its face as it glanced up, looking as if it was going to swallow the ores as its jaws widened. แต่อุทธสักครู่ต่อมา แอปปี้ระดับกษัตริย์ที่เป็น Scorched‑Crystal Crimson Ape รู้สึกว่าคอแห้ง ริมฝีปากเริ่มมีน้ำลายไหล จึงยกมือขึ้นและใช้มือที่ว่างเปล่าจับเอาก้อนหินเหล่านั้นทั้งหมดไว้ในมือเดียว จนทำให้เห็นว่าเหมือนกำลังจะกลืนมันเข้าไปในรูปทรงปากกว้างเปิดออก The other Scorched‑Crystal Crimson Apes were watching their boss with confusion. แอปปี้อื่น ๆ ที่ตามมาเห็นบอสของพวกเขาด้วยความสับสน "Why eat it when it wasn’t useful to you?" They couldn’t help but feel like crying as their eyes were filled with reluctance! "ทำไมจะกินมันเมื่อมันไม่เป็นประโยชน์กับพวกมัน?" พวกมันรู้สึกเหมือนจะ哭泣กับความรู้สึกไม่เต็มใจ *Puchi!~* At this moment, the sound of piercing echoed like a clap of thunder, and blood splashed right out of the King Beast Stage Scorched‑Crystal Crimson Ape’s mouth, continuously flowing out from both its back head and mouth. *พุช!~* ณ เวลาเดียวกัน เสียงแหลมที่ดังเหมือนฟ้าร้องสะทบทำให้มีเลือดกระเซ็นออกมาจากปากของแอปปี้ระดับกษัตริย์นี้ อย่างต่อเนื่องจากทั้งศีรษะหลังและปาก A bloody silhouette became visible in the air before it waved its hand. ร่างที่เต็มไปด้วยเลือดเริ่มปรากฏอยู่ในอากาศ ก่อนที่มันจะวางมือ Davis’s concealment came off as he held an emerald scythe in his hand, looking at it with a bit of excitement. การปกปิดของเดวิสถูกถอดออกเมื่อเขาถือดาบสกายสีเขียวมรกตในมือและมองมันด้วยความตื่นเต้น "How was that Yama? You managed to take out a King Beast Stage Magical Beast while being a Peak‑Level King Grade Armament! Feeling proud?" "มันยังไง Yama? คุณทำให้ฆ่าแอปปี้ระดับกษัตริย์ได้ในขณะที่คุณเป็นอาวุธระดับกษัตริย์ศีระกายระดับพีคใช่ไหม? คุณรู้สึกภูมิใจหรือไม่?" The Grieving Emerald Scythe trembled with satisfaction and excitement in response, causing Davis to grin as he looked at the light in the King Beast Stage Scorched‑Crystal Crimson Ape’s eyes disappear as it collapsed with a thud. It invoked a dust‑storm, causing the other Scorched‑Crystal Crimson Apes to still appear stunned as they couldn’t comprehend what had happened in this short moment. ดาบสีเขียวมรกตที่ว่า Trembled ด้วยความพอใจและความตื่นเต้น ทำให้เดวิสยิ้มกว้างเมื่อเห็นแสงในดวงตาของแอปปี้ระดับกษัตริย์ที่ค่อยหายไปขณะมันล้มลงด้วยเสียงถล่าว คลื่น尘หมุนทำให้แอปปี้อื่น ๆ ยังคงอึ้งและไม่สามารถเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลาแห่งความสั้นนั้น Why was their boss lying on its own pool of blood? ทำไมหัวหน้าของพวกมันถึงตายอยู่ในสระเลือดของมันเอง? "Don’t worry. I need something from you magical beasts, and for that, you are all going to die one way or another..." Davis coldly uttered as he pointed the scythe’s curved emerald blade towards the stunned Lord Beast Stage Scorched‑Crystal Crimson Apes. For these Peak‑Level Lord Beast Stage Magical Beasts, he didn’t feel like using his concealment skills to battle. Instead, he was going to let Yama have its due fun! "ไม่ต้องกังวล ฉันต้องการอะไรบางอย่างจากพวกมัน และเพื่อให้ได้มัน ฉันจะทำให้พวกมันตายในแบบใดก็ได้..." เดวิสกล่าวอย่างเย็นชา พร้อมยกดาบสีเขียวโค้งที่ปลายเป็นสัญลักษณ์ชี้ไปยังแอปปี้ระดับลอร์ดที่ตะขิดตะข่วง ทั้งหมดนี้เขาไม่ได้ใช้ทักษะการซ่อนตัวเพื่อต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตระดับพีคเหล่านี้ แทนที่จะทำเช่นนั้น เขาต้องการให้ Yama ได้สนุกกับการฆ่าพวกมัน.