บทที่ 1200  ตื่นบน ł็องเตียง หูของมันตุ่ยตื่นเมื่อได้ยินเสียงคลื่นพร้อมกระแทกหินที่ชายหาด ตาของมันสั่นไหวขณะที่คนนั้นสบตาเปิดตาโดยไม่สามารถทำอะไรได้ ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกอ่อนแออย่างที่เคยรู้สึกไม่เคยมาก่อนเลย “อ๊า… มันเจ็บปวดขนาดนี้…” เป็นความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวของคนที่ตอนนี้ตื่นขึ้นก่อนที่เสียงอื่นจะเข้ามาได้ยิน “เดวิด… เจ้าตื่นแล้วหรือ?” เดวิดได้ยินเสียงของโซเฟียที่ดังขึ้น แต่ฟังดูเหมือนมาจากไกลมาก เสียงของเขายังเบลอ ๆ อยู่ ขณะที่เขารู้สึกไม่สบาย ทั้ง ๆ ที่ยังรู้สึกว่าวิญญาณของเขากำลังเจ็บอยู่ทุกครั้งที่มันเต้นตาลีบา “ดังนั้น… ราคาของการฆ่ามนุษย์อสูรมหาสกัดระดับแปดเหล่านี้ด้วยฟอลเลนเฮฟเว่น… โดยเฉพาะอย่างยิ่งสองอสูรมังกรระดับพีคที่อยู่เหนือระดับของฉัน…” เขากะพริบตาแล้วรู้สึกว่าศีรษะของเขากระด้วง ก่อนที่จะเริ่มสำรวจรอบ ๆ สิ่งแรกที่เขาเห็นคือใบหน้าของโซเฟียที่เต็มไปด้วยน้ำตา ขณะที่เธอจ้องมองเขาจากด้านบน ดังนั้นดูเหมือนว่าเธอจะใช้ตักของเธอเป็นหมอนให้นอนหัวของเขา เขารู้สึกสุขสันต์ในขณะนั้น แต่อย่างน้อยก็ไม่สามารถรับรู้ความร้อนของเธอได้ เพราะทั้งร่างกายของเขาเป็นอัมพาตไปหมด ความรู้สึกของเขาค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ หรืออาจจะสรุปได้ว่าไม่มีอะไรเป็นอันตรายต่อร่างกาย แต่ถูกทำให้ได้รับผลกระทบจากสารสำคัญของวิญญาณที่ถูกเผาไหม้เพื่อใช้พลังฟอลเลนเฮฟเว่นอันทรงอานุภาพ “แล้วเจอกันมานานแล้วหรือ?” โซเฟียยิ้มให้เขาเมื่อได้ยินเสียงของเขา อย่างไรก็ตาม น้ำตาในดวงตาของเธอเริ่มไหลออกมาอีกครั้งขณะที่เธอฉียเฉือนความสุขของการที่เขาตื่นขึ้น “เจ้าแค่บอกว่า... ‘ดีแล้ว’ เท่านั้นหรือ?” เดวิดนั่งตัวขึ้นโดยที่เขาหันไปมองเธอ ข brows ของเขาขมวดเล็กน้อยเนื่องจากอาการปวดศีรษะ จากประสบการณ์ก่อนหน้านี้ที่เขาหมดสติ เขารู้ว่าความเจ็บจะหายไป แต่ในครั้งนี้ความเสียหายมากว่าเดิม จึงไม่แน่ใจว่าเขาจะหายหรือไม่ โซเฟียสบין แล้วพูดว่า “เจ้าเคยสลบไปประมาณสองชั่วโมงแล้ว” “สองชั่วโมง… หรอ?” เดวิดยิ้มออกมาขณะที่บ่นว่า “นานพอแล้วสำหรับศัตรูที่ยังอยู่รอดที่จะฆ่าฉันหลังจากที่ฉันสลบ” “แต่โชคดีที่หมอนั่นนามาดีส่งข้าพเจ้ามายังที่ปลอดภัยนี่เอง” เดวิดมองรอบ ๆ แล้วเห็นว่าเขาอยู่ในถ้ำ เสียงของคลื่นกระทบกับเปรี้านั้นทำให้เขาคิดว่าเป็นถ้ำอยู่ระหว่างชายฝั่งกับเนินเขา ที่ทางเข้า เขาเห็นหลังของนาทาลี (นาดिया) ยืนอยู่ที่ประตูถ้ำในรูปแบบมนุษย์ น่าจะเฝ้าระวังอสูรมหาสกัดอยู่ “เราออกจากเกาะเพอร์เพิลเธร่นไฟหมาดๆ ใช่หรือไม่?” โซเฟียทำ Geste เห็นด้วยกับการเคลื่อนไหวและบอกว่า “Mhmm… นี่คือเกาะที่เหมือนเกาะที่เคยพักอาศัยเมื่อก่อน มีอสูรมหาสกัดระดับแปดอยู่ที่นี่หมดเลย… แม้แต่หมดเลยตามที่นามาดีบอกว่า” “เข้าใจแล้ว” เดวิดผ่อนคลาย เขาไว้วางใจในนาดิส (นาดเดีย) ที่จะปกป้องพวกเขาเสมอ จึงเริ่มพิงหลังที่นั่งลงบนพื้นหินของถ้ำ ไม่ใช่บนผ้าห่มนุ่ม ๆ แต่บนเตียงไม้ที่สบายกว่า โดยหัวของเขาตกอยู่บนตักของโซเฟีย “เจ้าจะได้พักสัก few minutes แล้ว” เดวิดยังรู้สึกอ่อนแอ “ขอทำตามเถอะ! ” โซเฟียแสดงออกถึงความกังวล เดวิดจับมือของเธอแล้ววางไว้บนหน้าผากของเขา เพื่อหาความร้อนของเธอเพื่อให้ความเจ็บหายไป แม้ว่าเขาจะไม่สามารถรู้สึกถึงความนุ่มของมือเธอเลยก็ตาม “เกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากันแน่?” เดวิดตะลึงใจเมื่อเห็นว่าเธอตั้งคำถามนี้ด้วยความกังวลและสับสน เขากลับมาหยิบมือของเธอขึ้นจูบที่ฝ่ามืออีกครั้ง “หมอนั่นนาเดียมีเรื่องบอกเจ้าไหม?” โซเฟียส่ายหัว เธอไม่รู้ว่าทำไมเดวิดถึงล้มลง และหมอนั่นก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ทำให้เธอไม่สามารถหาคำตอบได้ เธอใช้ความรู้สึกของวิญญาณตรวจสอบเขาแต่ไม่เจอ injuries หรือแม้แต่ความเสียหายของวิญญาณเลย “เธอทำอย่างไรจะเจอวิญญาณของเขาได้ด้วยความเข้าใจระดับต่ำของเธอ?” ดังนั้นเธอจึงต้องรอฟังจากปากของเขาเอง และตอนนี้ที่เขาตื่นขึ้น เธอไม่สามารถหยุดยั้งความอยากรู้ได้อีกแล้ว เดวิดหัวเราะอย่างพอใจกับหมอนั่น ที่น่าจะเข้าใจว่าวิธีการลึกลับของเขาต้องเก็บเป็นความลับ และจึงไม่ได้บอกโซเฟียว่าเกิดอะไรขึ้น เขารู้สึกว่าต้องขอบคุณหมอนั่นจริง ๆ “มันเป็นแค่ว่า ฉันได้เผาผลาญสารสำคัญของวิญญาณเล็กน้อยเพื่อฆ่ามนุษย์อสูรที่พบเห็นแสงไฟสีส้มที่สว่างไสว… มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องกังวลอะไร” เขาหuckles ขณะที่จูบหัวมือเธออีกครั้ง ดวงตาของโซเฟียขยายกว้างเมื่อเธอเข้าใจว่าเธอถูกเผาผลาญสารสำคัญเช่นนี้ ดังนั้นมันเกิดจากการที่เธอทำความเข้าใจอะไรบางอย่าง ทำให้เขาต้องเผาไหม้นะ? มันมีค่ามากกว่าสารสำคัญของเลือด แต่ทำไมเขาถึงเผามันเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อย แล้วก็บอกว่าไม่เป็นอะไร เธอไม่สามารถห้ามตัวเองได้ที่จะมองเขาด้วยสายตาโกรธขณะที่น้ำตาไหลลงบนแก้มของเธออีกครั้ง ทำให้แก้มของเธอเปียกเปียก ดวงตาของเธอแดงกว่าปกติ ลิ้นปากสั่น “ดेवิด… ฉันตื่นเต้นมากที่ได้บรรลุระดับเจ็ดความตั้งใจ แต่มันทำให้ฉันเปิดตาและเห็นหมอนั่นถูกหมอนั่นพาไปโดยที่เขาไม่มีการเคลื่อนไหวเลย ฉันตื่นตระหนก…” “ครู่เดียวที่ฉันเห็น เจ้าดูเหมือนว่า…สูญเสียวิญญาณในขณะนั้น” “อาจจะ…” เดวิดยิ้มอ่อน ๆ ขณะที่ใช้มืออีกหนึ่งขวานเช็ดน้ำตาให้เธอ “ฉันยังมีชีวิตอยู่” แต่โซเฟียไม่ได้หัวเราะ ทั้งที่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่พอใจ “แต่ทำไม…ทำไมเจ้าถึงทำแบบนั้น…เผาญวิญญาณเลย…?” เสียงของเธอสั่นสะท้านขณะพยายามกดเสียงกรีดร้อง “นายบอกให้ข้าปุ๊บตื่นแล้ว เราก็จะอพยพออกไปในทันที!!!” เธอพูดต่อว่า “แน่ๆ ว่าพวกอสูรมังกรที่เผาเผาอะไรบางอย่างเหล่านั้นไม่เลิกไล่ตาม ฉันรู้ว่านายขโมยทรัพยากรมาจากตรงนั้น พวกมันจะฆ่าพรรคพวกนายอย่างแน่นอนถ้าหากนายไม่ฆ่าพวกมันก่อน” เดวิดทำ gesture โบกศีรษะอย่างยิ้ม ๆ “มันไม่ใช่เจ้า…” “นายโกหก!” โซเฟียจับฟันแน่น ขณะที่ดวงตาของเธอแดงจนเป็นสีขาว แล้วพูดว่า “ฉันไม่ใช่คนโง่… การหลบซ่อนของหมอนั่นทำให้อสูรมหาสกัดระดับพีคแทบจะมองไม่เห็นเลย แล้วจะไม่ได้ยินว่า แม้แต่บรรพบุรุษเดียนก็ทำอะไรเธอไม่ได้เลย…” “ไม่จริง!” โซเฟียทำสำเภาเสียง แล้วหายใจลึกๆ พร้อมกับส่ายหัวอย่างรู้สึกผิด “เจ้าเป็นอย่างนี้เพราะ…เพราะต้องการปกป้องฉัน… ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย…” “เป็นความผิดของฉันทั้งหมั้ง…” เดวิดยังมีรอยยิ้มบนใบหน้า แต่นึกว่าในตอนนี้เขาอยากให้โซเฟียเป็นคนโง่ ๆ ที่ไม่รู้เรื่องขนาดนี้ 他เพียงต้องการจะบอกให้เธอหายไปจากความจริง แล้วค่อยหุบปากเธอไว้ว่าเขาจะบอกอะไรบางอย่างที่ปกปิดไว้ แต่ดูเหมือนว่าเธอเข้าใจว่าเธอเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เขาตัดสินใจต่อสู้แทนที่จะหนี เขาจะขอให้โซเฟียกลายเป็นคนโง่ในตอนนี้ก่อนที่จะหายใจลึกๆ “Alright, ฉันโกหกแล้ว มันเป็นความผิดของเจ้า” สีหน้าของโซเฟียเปลี่ยนเมื่อเธอหยุดสั่น แล้วตั้งใจพยักหน้าอย่างจริงจัง “ฉันทำให้เจ้าได้รับความเจ็บปวดและความทุกข์มามากมาย แม้แต่จะยอม放弃เส้นทางปลูกฝังของฉัน ฉันจะอยู่กับเจ้าไปจนถึงวันตาย เพื่อดูแลเจ้า ฉันสาบานว่า…” “รอ! ” “อะไรกัน! ทำกับข้าวแบบเจ้าเป็นคนพิการทำไม…!” เดวิดเข้าใจในที่สุดว่าสถานการณ์นี้แน่นอนว่าโซเฟียไม่เชื่อว่าเขาจะฟื้นตัวภายในไม่กี่นาทีหรือไม่กี่ชั่วโมง เพราะอาการบาดเจ็บของวิญญาณถือว่าเป็นถาวร หากไม่มีแหล่งทรัพยากรสวรรค์เพื่อฟื้นฟูวิญญาณ หรือยาวิเศษระดับตำนาน สิ่งที่ทำได้คือเพียงแค่เสียใจเท่านั้น แม้แต่ในระดับสุดยอดของวิญญาณ (Supreme Soul Stage) ที่อัลสไตสันหรือแม้แต่โดราเนะ จะไม่สามารถรักษาได้ ถ้ามีสิ่งที่ช่วยฟื้นฟูวิญญาณที่มีอยู่เสมอทำไมใคร ๆ จึงกลัวผู้ที่เชี่ยววิญญาณลึกขนาดนั้น จากมุมมองของเธอ เดวิดอาจจะเป็นคนครึ่งพิการ ไม่มีทางที่จะก้าวสู่ระดับใหม่ใน Soul Forging Cultivation แล้ว แต่เขามีพลังเหมือนชีวิตที่ฟื้นฟูสารสำคัญของวิญญาณ แต่โซเฟียไม่รู้เรื่องนี้ ทำให้เธอรู้สึกผิดอย่างมากและสาบานว่าเธอจะอยู่ข้าง ๆ เจ้าจนถึงที่สุด “ข้าจะรับผิดชอบเรื่องนี้ให้ของฉัน…” หมอนั่นนั่นทำให้เธอเข่าอ่อนลงเหมือนกับว่าเป็นขั้นต่ำที่เธอทำได้เพื่อช่วยเจ้า “ความรับผิดชอบของเจ้าเป็นอะไร!” หมนั่นที่เป็นคนอ่อนแอจู่ ๆ ก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างรุนแรง ดันโซเฟียลงบนที่นอน โซเฟียตื่นตระหนกขณะที่ล้มลงบนเตียง เธอพยายามเคลื่อนไหวแต่ข้อมือของเธอถูกหมนั่นจับไว้ ทำให้เธอทำอะไรไม่ได้เลย เธอตระหนักถึงความแข็งแรงที่เหนือกว่าที่หมนั่นมี ซึ่งเหมือนกับความแข็งแรงที่เหลือของมังกร ที่เหมือนกับชื่อที่หมนั่นเรียกก่อนใช้เทคนิคแต่ละอย่าง หมนั่นจ้องมองเธอจากด้านบน ขณะที่เธอถูกกดไว้บนเตียง เขามีแววตาที่เต็มไปด้วยความสงบแต่ก็เป็น predator ที่จับเหยื่อได้ “ดูนะ! แม้ว่าฉันจะทำให้วิญญาณของฉันเจ็บ แต่มันสามารถฟื้นตัวได้ง่ายมาก! เจ้าต้องไม่รู้สึกผิดเรื่องนี้เลย เข้าใจไหม!” “เจ้าพูดว่า ข้าของเจ้าเป็นของหมนั่นเอง และหมนั่นเป็นผู้ที่ต้องรับผิดชอบเพื่อปกป้องเจ้า! หน้าที่ที่เจ้าจะต้องทำตอนนี้คือการเป็นภรรยาของหมนั่นหลังจากที่เรากลับไป ให้เข้าใจหรือเปล่า?” ใบหน้าของโซเฟียแดงอุ่น ๆ จากการได้ยินประโยคที่ฟังดูเหมือนเป็นนิยายราวกับเทพนิยาย ทำให้เธอหลุดพูดอะไรไม่ออก แม้จะมีหลายคำพูดที่เธอพยายามโต้กลับว่าเขาอาจจะไม่สามารถฟื้นฟูวิญญาณได้จริง ๆ แต่เธอทำไม่ได้เลยที่จะหยุดเชื่อว่าเขาสามารถทำได้ และในที่สุดเธอก็ได้พยักหน้าอย่างไร้คำพูด อีกครั้งที่เขาพูดอย่างจริงจัง ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังได้ยินคำสาบานที่ไม่มีวันเป็นจริงที่ทำให้เธอเงียบอ่อนใจ “ขอบคุณสำหรับความรับผิดชอบของเจ้า…แต่ขำๆ นะ ไม่ใช่แบบนั้นนะ!” หมนั่นนั่นลุกขึ้นนั่งบนเตียงโดยที่ไม่สนใจอาการอ่อนแอของเขา พุ่งมือเข้าจับข้อมือของโซเฟีย จับเธอให้นอนลงบนเตียงโดยที่เธอหยุดเคลื่อนไหวได้เลย หมนั่นสบตาเธอและพูดโดยที่มีความร้ายแรงว่า “เจ้าคิดว่าฉันอ่อนแอใช่ไหม? อย่าลืมว่าแค่สั้น ๆ ที่ฉันเคยใช้พลังของมังกรที่เหลืออยู่ ฉันก็สามารถทำอะไรได้มากกว่าเจ้าจากชื่อที่หมนั่นเคยพูดกับอสูรร้ายมาก่อน” แล้วหมนั่นก็บอกกับเธอด้วยความแข็งแกร่งว่า “ข้าจะรับภาระของการปกป้องเจ้าเอง! และความสุขในการปกป้องเจ้า! หน้าที่ของเจ้าในตอนนี้คือการเป็นภรรยาของหมนั่นหลังจากที่เรากลับไป ให้เข้าใจหรือเปล่า?” ใบหน้าของโซเฟียสีแดงเลือดเมื่อได้ยินข้อความที่ไม่มีวันเป็นเรื่องจริงแบบนี้ ทำให้เธอเงียบไปโดยที่เธอไม่สามารถพูดอะไรต่อได้ แต่แล้วเธอเห็นว่าเขาหยุดยิ้มและบ่นว่า “หมอนั่นไม่ใช่แบบนั้น!” นี่เป็นจุดที่หมนั่นรู้ว่าโซเฟียไม่เชื่ออีกต่อไปว่าเขาจะฟื้นตัวภายในไม่กี่นาทีหรือไม่กี่ชั่วโมง เขาเข้าใจแล้วว่าเธอไม่สามารถเชื่อว่าเขาจะฟื้นตัวได้แบบที่เขาบอก ยกเว้นว่าเขาจะได้รับแหล่งทรัพยากรระดับสวรรค์หรือยาวิเศษระดับตำนานที่สามารถฟื้นฟูวิญญาณระดับสูงสุดเท่านั้น ดังนั้นในมุมมองของเธอ การที่เขาจะกลับมาเป็นผู้เชี่ยววิญญาณระดับสูงต่อไป เป็นเรื่องที่อาจจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีกเลย แต่เขามีพลังชีวิตที่ฟื้นฟูสารสำคัญของวิญญาณ แต่โซเฟียไม่รู้เรื่องนี้ ทำให้เธอรู้สึกผิดและสาบานว่าเธอจะอยู่ข้าง ๆ เจ้าจนถึงที่สุด “ข้าจะรับผิดชอบเรื่องนี้ให้ของหมนั่น” หมนั่นขัดจังหวะด้วยความโกรธว่า “ไม่ใช่แบบนั้นเลย!” แล้วหมนั่นก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างรวดเร็ว ดันโซเฟียลงบนที่นอนโดยที่เธอหยุดเคลื่อนไหวได้เลย หมนั่นจับมือของเธอไว้แน่นจนทำให้ข้อมือของเธอหยุดเคลื่อนไหว แล้วพูดด้วยความแข็งแกร่งว่า “นี่คือจุดที่สำคัญ! แม้ว่าวิญญาณของข้าจะเจ็บ แต่การฟื้นฟูมันทำได้ง่ายมาก! เจ้าอย่ารู้สึกผิดเลย ใจความนี้เจ้าต้องเข้าใจ!” “เจ้าพูดว่า เจ้ามีอำนาจเหนือกว่าเราทั้งหมด! ข้าจะทำหน้าที่เป็นผู้ปกป้องเจ้าต่อไป! หน้าที่ที่เจ้าต้องทำในตอนนี้คือการเป็นภรรยาของข้าหลังจากที่เรากลับไป ให้เข้าใจหรือเปล่า?” หมนั่นบอกกับเธอ ทำให้เธอรู้สึกแบบเทพนิยายที่ทำให้เธอเงียบอ่อนใจโดยไม่มีคำพูดอื่นใดที่จะตอบโต้ได้.