Chapter 3 เสียของเพราะหน้าตาหล่อเหลา ภายในห้องพัก ซูหยางถอดเสื้อผ้าออกแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำที่เชื่อมต่อกับห้องนอนเพื่อล้างคราบเลือดออกจากร่างกาย “ถึงอย่างนั้น เจ้าเด็กนั่นก็เล่นงานข้าได้แสบใช่เล่น... กี่ปีมาแล้วนะที่ข้าไม่ได้เห็นเลือดของตัวเอง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ถูกแทงจนเป็นรูที่หน้าอกแบบนี้” ซูหยางเคยเป็นอมตะในชาติก่อน เขาคือคนที่เข้าใกล้จุดสูงสุดของการบ่มเพาะ เขามีพร้อมทุกอย่าง ทั้งสตรีงดงามและอำนาจวาสนา ซึ่งเป็นสิ่งที่ใครต่อใครต่างก็อิจฉา แต่ทว่าในตอนนี้ แม้แต่คนธรรมดาในขอบเขตวิญญาณขั้นต้นเขายังแทบจะสู้ไม่ได้ นับประสาอะไรกับอาการบาดเจ็บสาหัสนี้ แน่นอนว่าคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์นี้คือ ‘ซูหยาง’ คนก่อน ไม่ใช่ตัวเขาในปัจจุบัน ทว่าซูหยางไม่ได้นำเรื่องนั้นมาเป็นข้ออ้าง เพราะในเมื่อเขาอยู่ในร่างนี้แล้ว เขาก็ถือว่าความผิดนี้เป็นของเขาเอง หลังจากชำระล้างคราบเลือดจนสะอาดแล้ว เขาก็นำยามาทาบริเวณรูโหว่บนหน้าอกก่อนจะใช้ผ้าพันแผลพันทับเอาไว้และพักผ่อน ในตอนที่ซูหยางจัดการกับบาดแผลเสร็จสิ้น ข่าวลือเรื่องที่เขาเอาชนะเยี่ยนหมิงบนเวทีประลองความเป็นความตายก็ได้แพร่สะพัดไปทั่วเขตชั้นนอกราวกับไฟลามทุ่ง “อะไรนะ? ซูหยางไอ้คนไร้น้ำยาที่แม้แต่ ‘เจ้าสิ่งนั้น’ ของตัวเองก็ยังใช้ให้เป็นเรื่องเป็นราวไม่ได้น่ะเหรอที่เอาชนะเยี่ยนหมิงได้? แกแน่ใจนะ?” “ข้าเห็นมากับตาสองข้างของข้านี่แหละ! หลังจากโดนเยี่ยนหมิงแทงเข้าที่หน้าอก จู่ๆ ซูหยางก็แผดเสียงคำรามออกมา แล้วทุกคนที่ล้อมเวทีอยู่ก็พากันกระอักเลือดออกมาเต็มปาก ส่วนเจ้าเยี่ยนหมิงเองก็ล้มฟุบลงไปหมดสติคาที่!” “แค่ตะโกนคำเดียวเนี่ยนะถึงกับทำให้ทุกคนกระอักเลือด? เหลวไหล! ข้าไม่เชื่อหรอก” “เฮ้อ... ข้าไม่โทษแกหรอก... ขนาดข้าเองยังแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองในตอนนั้นเลย...” บทสนทนาเช่นนี้เกิดขึ้นทั่วทั้งสำนัก แม้แต่ผู้อาวุโสซุนผู้เข้าขัดขวางการต่อสู้ก็ยังอดไม่ได้ที่จะนึกถึงแรงกดดันน่าสะพรึงกลัวที่จู่ๆ ก็ปกคลุมไปทั่วบริเวณ “เกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเจ้าทั้งสองคนในระหว่างการต่อสู้? บอกข้ามาทั้งหมด!” ผู้อาวุโสซุนจ้องเขม็งไปที่เยี่ยนหมิงซึ่งถูกเขาเรียกตัวมาสอบสวน “ข้า... ข้าไม่ทราบครับ...” เยี่ยนหมิงกล่าวด้วยสีหน้าปวดหัวอย่างหนัก “สิ่งที่ข้าจำได้มีเพียงการแทงซูหยางเข้าที่หน้าอก ก่อนที่คลื่นจิตสังหารสายหนึ่งจะจู่โจมข้าจนท่วมท้น... ก่อนจะแทงเขา มันเหมือนกับการสู้กับไอ้โง่ที่ไม่รู้วิธีจับดาบด้วยซ้ำ... แต่หลังจากนั้น...” เยี่ยนหมิงตัวสั่นเทาเมื่อนึกถึงสีหน้าของซูหยางหลังจากที่เขาแทงไป “มันเหมือนกับว่าข้ากำลังมองคนละคนหลังจากที่เขาโดนดาบข้า!” “...” ผู้อาวุโสซุนครุ่นคิดถึงคำพูดของเยี่ยนหมิง ‘จิตสังหารที่ข้าสัมผัสได้จากเด็กคนนั้นไม่ใช่สิ่งที่สร้างขึ้นจากการโดนแทงเพียงครั้งเดียว แต่มันเป็นสิ่งที่ต้องผ่านประสบการณ์เฉียดตายมานับครั้งไม่ถ้วนและต้องเคยสังหารผู้คนมามากมาย... ซูหยางคนนี้คือใครกันแน่? แล้วทำไมข้าถึงไม่เคยได้ยินชื่อเขามาก่อนจนถึงวันนี้?’ ผู้อาวุโสซุนมองไปที่เยี่ยนหมิงแล้วกล่าวว่า “เจ้าไปได้แล้ว อย่าให้ข้าเห็นเจ้าขึ้นไปบนเวทีโดยไม่ได้รับอนุญาตอีก!” “ศิษย์ผู้นี้ไม่กล้าครับ!” หลังจากเยี่ยนหมิงจากไป ผู้อาวุโสซุนก็เริ่มค้นหาข้อมูลของซูหยาง แต่หลังจากตรวจสอบไปได้เพียงไม่กี่นาที เขาก็ต้องตกตะลึงกับข้อมูลที่ได้รับ จากที่รวบรวมมา ซูหยางอยู่ในสำนักนี้มาเกือบครบหนึ่งปีแล้ว แต่ไม่มีความคืบหน้าในการบ่มเพาะเลยตั้งแต่เข้ามา เพราะเขาไม่สามารถหาคู่บ่มเพาะได้ ผู้อาวุโสซุนไม่อยากจะเชื่อว่าชายที่รูปงามขนาดซูหยางจะหาคู่ไม่ได้ เขาจึงขุดคุ้ยข้อมูลให้ลึกลงไปอีกนิด สิ่งที่เขาพบทำให้เขาช็อกจนทำตัวไม่ถูก จนถึงกับไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไรดี “ปัญหาทางจิต? ไม่รู้วิธีใช้เจ้าสิ่งนั้นให้เป็นเรื่องเป็นราว? ไร้พรสวรรค์? แกแน่ใจนะเรื่องนี้?” ผู้อาวุโสซุนถามคนที่ให้ข้อมูลกับเขา ซึ่งเป็นผู้อาวุโสอีกคนของสำนัก “ท่านอาจจะไม่รู้จักเขาเพราะท่านไม่ค่อยสนใจเขตชั้นนอก แต่เกือบทุกคนในเขตชั้นนอกรู้จักซูหยางและอาการของเขา เหตุผลเดียวที่เขายังคงอยู่ในสำนักนี้ในฐานะศิษย์ได้ ก็เพราะท่านเจ้าสำนักเชื่อว่าเขายังพอมีประโยชน์ต่อสำนักบ้างด้วยใบหน้าที่หล่อเหลานั่น” “เฮ้อ! ถ้าอย่างน้อยเขามีสติสัมปชัญญะปกติ เขาก็คงยังมีโอกาสในโลกนี้...” ผู้อาวุโสซุนถอนหายใจกับคำพูดของผู้อาวุโสคนนั้น จริงอยู่ที่ว่าซูหยางมีใบหน้าที่หล่อเหลาอย่างเหลือเชื่อแม้จะเทียบกับมาตรฐานระดับสูงของสำนักแล้วก็ตาม แต่ด้วยสภาพของเขาแบบนี้... ช่างเป็นการเสียของเพราะหน้าตาหล่อเหลาจริงๆ “อย่างไรก็ตาม...” ผู้อาวุโสซุนหรี่ตาลง “เขากลับดูไม่เหมือนกับสิ่งที่ท่านบอกข้าเลยสักนิดในตอนที่ข้าเห็นเขาในวันนี้” “ข้าไม่รู้จะบอกท่านอย่างไรอีกแล้ว ผู้อาวุโสซุน นั่นคือทั้งหมดที่เรารู้เกี่ยวกับเขา” ผู้อาวุโสคนนั้นยักไหล่ “...” “ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณสำหรับข้อมูล ผู้อาวุโสมู่” “จริงสิ หลานสาวของท่านเป็นอย่างไรบ้างในสำนัก? นางมีคู่บ่มเพาะหรือยัง?” ผู้อาวุโสมู่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเรื่องไปพูดถึงหลานสาวของเขาที่เพิ่งเข้ามาในสำนัก เมื่อผู้อาวุโสมู่เอ่ยถึงหลานสาว ความเคร่งขรึมบนใบหน้าของผู้อาวุโสซุนก็หายไป และเขาหัวเราะออกมา “เด็กคนนั้นเลือกมากนัก กว่าจะหาใครสักคนได้คงต้องใช้เวลาอีกนาน” “งั้นลองให้นางมาเจอกับหลานชายของข้า มู่กง ดูไหมล่ะ?” ริมฝีปากของผู้อาวุโสซุนกระตุกเล็กน้อยกับข้อเสนอของผู้อาวุโสมู่ แต่เขายังคงรอยยิ้มไว้แล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “เอาไว้โอกาสหน้าแล้วกัน” – – – เมื่อซูหยางตัดสินใจก้าวออกจากห้องพัก เขาก็ได้รับการต้อนรับจากถังหู่และอีกร่างหนึ่ง – หญิงสาวผู้งดงาม นางคือเหมิ่งเจีย คู่บ่มเพาะของถังหู่ “แผลเป็นยังไงบ้าง?” ถังหู่ถามหลังจากเห็นเขา “แค่แมลงกัดน่ะ” “แมลงกัดงั้นรึ...” ถังหู่หัวเราะหึๆ การที่เป็นรูมเมทกันมาเกือบปี ทำให้เขาสัมผัสได้ว่าซูหยางในตอนนี้ดูเปลี่ยนไป ส่วนที่ชัดเจนที่สุดคือเขาสีหน้าไอ้โง่นั่นหายไปแล้วและดูเหมือนคนปกติมากขึ้น “หือ? เจ้าจะไปไหนน่ะ?” “ไปเดินเล่นแถวนี้หน่อยน่ะ” ซูหยางที่ยืนอยู่ตรงประตูตอบพร้อมที่จะออกไป “แต่แผลของเจ้า...” “อย่างที่บอกไป แค่แมลงกัด” “...” หลังจากซูหยางจากไป เหมิ่งเจียก็พูดขึ้นว่า “วันนี้เขาดูต่างไปนะ...” “เจ้าก็คิดงั้นเหรอ? ยังไงล่ะ?” “เขา... หล่อขึ้นหรือเปล่านะ?” “เอ๊ะ?” คำพูดของนางทำให้เขาอึ้งไปเลย เหมิ่งเจียยิ้มกับท่าทางของเขาแล้วพูดว่า “ไม่ต้องกังวลไปหรอก ไม่ว่าเขาจะหล่อขึ้นแค่ไหน เจ้าก็จะเป็นคู่บ่มเพาะเพียงคนเดียวของข้า!” “ไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นสักหน่อย...” ถังหู่กล่าวด้วยใบหน้าที่ขึ้นสี “เอาล่ะ! ไปบ่มเพาะกันเถอะ” เหมิ่งเจียดึงตัวถังหู่กลับไปที่ห้องของเขา ซึ่งไม่นานนักทั้งคู่ก็จะสวมกอดกันด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า