Chapter 863 - การตัดสินใจของหยานหยาน “เอาล่ะ ภายในแหวนเก็บของนี้มีเคล็ดวิชาบ่มเพาะอยู่สองสามเล่ม ทรัพยากรบางส่วนที่จะช่วยให้แน่ใจได้ว่าเด็กคนนี้จะเติบโตอย่างราบรื่น และสมบัติสำหรับป้องกันตัวอีกจำนวนหนึ่ง ผมคิดว่าจะทิ้งโอสถไว้ให้บ้าง แต่เรื่องนั้นผมขอยกให้คุณเป็นคนจัดการก็แล้วกัน” ซูหยางกล่าวกับนาง “ขะ...ขอบคุณค่ะ ซูหยาง...” ไช่หยานกล่าวพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม “ไม่ต้องเกรงใจเลย ผมก็แค่ทำหน้าที่ในฐานะพ่อคนหนึ่งเท่านั้น” ไช่หยานเช็ดน้ำตาออกก่อนจะพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าอันงดงามของนาง หลังจากไช่หยานกลับไปยังที่พักของตน ซูหยางก็ไปพบกับหยานหยาน “คุณตัดสินใจได้หรือยัง? คุณสามารถอยู่ที่นี่และกลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ใช้ชีวิตที่เหลือโดยไม่มีข้อจำกัดใดๆ หรือ... คุณจะยอมเสี่ยงทุกอย่างแล้วติดตามผมไปยังสวรรค์ชั้นฟ้า?” ซูหยางถามนาง “ฉันต้องการติดตามท่านไปค่ะ อาจารย์” หยานหยานกล่าว “ทำไม? ผมไม่เข้าใจคุณเลยจริงๆ” ซูหยางถอนหายใจ หยานหยานไม่ได้มีความรักใคร่ต่อเขาเหมือนคนอื่นๆ ที่ตัดสินใจทิ้งทุกอย่างเพื่อติดตามเขาไป ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยพรสวรรค์ระดับเทพของนาง หากนางอยู่ที่นี่ นางย่อมกลายเป็นผู้บ่มเพาะอันดับหนึ่งของโลกใบเล็กๆ นี้ได้อย่างไม่ต้องสงสัย หากเป็นคนอื่น พวกเขาย่อมเลือกที่จะอยู่ในโลกนี้ อันที่จริงพวกเขาคงไม่คิดแม้แต่จะจากไปตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ “เพราะฉันไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ที่นี่ค่ะ อีกอย่างวิญญาณกำลังบอกให้ฉันติดตามท่านไป อาจารย์” “ปราณลึกลับบอกให้คุณติดตามผมงั้นหรือ? เพราะเหตุใด?” ดวงตาของซูหยางเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “ฉันก็ไม่ทราบค่ะ” หยานหยานยักไหล่เล็กๆ ของนาง “...” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ซูหยางก็ถอนหายใจด้วยน้ำเสียงยอมจำนน “เอาเถอะ คุณจะติดตามผมไปที่สวรรค์ชั้นฟ้าก็ได้ แต่ถ้าคุณสูญเสียพรสวรรค์ไปก็อย่ามาโทษผมนะ เพราะผมเตือนคุณนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว” “ฉันเข้าใจค่ะ” หยานหยานพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง ครู่ต่อมา ซูหยางกล่าวกับหยานหยานว่า “ในเมื่อเรากำลังจะไปกันในไม่ช้านี้ เราเอาหินจันทราไปคืนให้ชิวเยว่กันเถอะ” หยานหยานพยักหน้าและส่งหินจันทราคืนให้เขา “ตกลง คุณเตรียมตัวได้เลย เราจะออกจากนิกายในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า” ซูหยางกล่าวกับนาง “รับทราบค่ะ” หลังจากนั้นไม่นานซูหยางก็ออกจากที่พักของนางและเรียกศิษย์ทุกคนในนิกายมารวมตัวกัน หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เมื่อทุกคนมากันครบ ซูหยางก็กล่าวว่า “อย่างที่พวกคุณรู้กัน ผมจะจากโลกนี้ไปในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนนับจากนี้ แต่ผมจะออกเดินทางจากนิกายในอีกสองสัปดาห์ ดังนั้นในช่วงสองสัปดาห์นี้ ผมจะบ่มเพาะกับใครก็ตามที่ต้องการ แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่รวมถึงศิษย์ชั้นผู้น้อย” “สำหรับคลังสมบัติอมตะ ผมจะปิดมันในอีกเจ็ดวันข้างหน้า ดังนั้นพวกคุณมีเวลาจนถึงตอนนั้นในการคว้าสมบัติออกมาให้ได้มากที่สุด” “นั่นคือทั้งหมดที่ผมจะพูดในตอนนี้ ผมจะเรียกทุกคนมารวมตัวกันอีกครั้งก่อนที่ผมจะไป และนั่นจะเป็นการรวมตัวครั้งสุดท้ายของผม” หลังจากซูหยางกล่าวจบ เหล่าศิษย์หญิงต่างกรูเข้ามาหาเขาทันทีเพื่อจองคิวกับเขา “ใจเย็นๆ ผมรับรองว่าทุกคนที่นี่จะได้บ่มเพาะกับผมอย่างน้อยหนึ่งครั้งก่อนที่ผมจะไป” ซูหยางกล่าวกับพวกนางพร้อมรอยยิ้ม เวลาต่อมา ซูหยางเริ่มบ่มเพาะกับเหล่าศิษย์และใช้เวลาทั้งสัปดาห์นั้นบ่มเพาะอย่างต่อเนื่องโดยไม่หยุดพัก และเพื่อให้สะดวกขึ้น ซูหยางจึงไปที่เจดีย์หยาง เพื่อให้ใครก็ตามที่ต้องการบ่มเพาะกับเขาเพียงแค่มายืนต่อแถวเท่านั้น หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ผู้อาวุโสนิกายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาซูหยาง “ท่านเจ้าสำนัก มีแขกมาขอพบท่านครับ” “แขก? ผมจำได้ว่าหยุดรับแขกไปนานแล้วนะ” ซูหยางเลิกคิ้วขึ้น ใครกันที่จะมาหาเขา? “ใช่ครับ แต่ศิษย์จากนิกายบัวเพลิงนางนี้บอกว่านางจะไม่ไปไหนจนกว่าจะได้พูดคุยกับท่าน แม้ว่าพวกเราจะซ้อมนางจนตายก็เถอะ... เจ้าสำนักหลิวก็บอกให้มาถามท่านดูครับ” “ศิษย์นิกายบัวเพลิง? นางคือใครกัน?” “นางชื่อ หลินเส้าซาง ครับท่านเจ้าสำนัก” “โอ้?” รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซูหยางเมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นเคยนี้ เมื่อเห็นรอยยิ้มของซูหยาง ผู้อาวุโสนิกายก็พอจะเดาคำตอบได้ “งั้นผมจะปล่อยให้นางเข้ามาพบท่านนะครับ?” “ได้ บอกให้นางเข้ามา” ซูหยางพยักหน้า “รับทราบครับท่านเจ้าสำนัก” ผู้อาวุโสโค้งคำนับให้เขาก่อนจะจากไป “หลินเส้าซางไม่ใช่ยอดอัจฉริยะจากนิกายบัวเพลิงหรอกหรือ?” ศิษย์หญิงที่นอนอยู่ข้างเขาถามขึ้นทันที “ใช่ ผมเคยสู้กับนางในงานประลองระดับภูมิภาค” “ฉันสงสัยจังว่านางต้องการอะไรจากท่าน” “ผมพอจะเดาได้แล้วล่ะ” ซูหยางกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ยังคงอยู่บนใบหน้า ไม่นานนัก หญิงสาวผู้เลอโฉมก็เดินขึ้นบันไดมาและมายืนอยู่ต่อหน้าซูหยาง ผู้ซึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงในสภาพเปลือยเปล่า “ในเมื่อคุณมาอยู่ที่นี่ นี่หมายความว่าคุณตัดสินใจที่จะบ่มเพาะกับผมแล้วใช่ไหม?” ซูหยางถามนางพร้อมรอยยิ้ม ใบหน้าของหลินเส้าซางแดงก่ำหลังจากได้ยินคำพูดของเขา แต่นางก็ไม่ได้ปฏิเสธ อันที่จริง นางยังพยักหน้าอย่างเขินอายอีกด้วย “ทำไมถึงเป็นตอนนี้ล่ะ? คุณมีโอกาสเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนตอนที่ผมบ่มเพาะกับใครก็ตามที่ต้องการไม่ใช่หรือ” ซูหยางถามนางต่อ “ฉะ...ฉันกำลังเก็บตัวบ่มเพาะอยู่ในตอนนั้น! ฉันไม่รู้เรื่องกิจกรรมนี้ด้วยซ้ำจนกระทั่งฉันออกมา!” “แต่นั่นก็ยังไม่ตอบว่าทำไมจู่ๆ คุณถึงตัดสินใจมาที่นี่ ทั้งที่คุณเคยปฏิเสธผมมาตั้งหลายครั้งแล้ว” “ฉันได้ยินมาว่าท่านกำลังจะจากไปในไม่ช้านี้ และฉันก็ตระหนักได้ว่าถ้าฉันยังคงโกหกตัวเองต่อไป ฉันจะต้องเสียใจในไม่ช้าก็เร็ว ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจฟังเสียงหัวใจของตัวเองและมาที่นี่ หากท่านไม่ต้องการบ่มเพาะกับฉันแล้ว ฉันก็เข้าใจดีและจะหันหลังกลับเดี๋ยวนี้เลยค่ะ” หลินเส้าซางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “อย่าเพิ่งรีบร้อนไปเลย หลินเส้าซาง