บทที่ 888 - มองอะไรของเจ้า? หลังจากเตร็ดเตร่อยู่รอบรูปปั้นของตัวเองได้ไม่กี่นาที ซูหยางก็หันหลังกลับเตรียมจะจากไป "ไปกันเถอะ เสี่ยวหรง" ซูหยางบอกกับนาง อย่างไรก็ตาม ทันทีที่พวกเขาเตรียมจะออกเดินทาง ร่างหนึ่งก็พลันร่อนลงมาจากฟากฟ้าและมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง เมื่อซูหยางสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ยากจะหยั่งถึงปรากฏขึ้นกะทันหัน เขาจึงรีบหันกลับไปแล้วกล่าวว่า "เสี่ยวหรง คุกเข่าลงแล้วก้มหัวซะ! ห้ามเงยหน้าขึ้นมาจนกว่าข้าจะสั่ง!" ซูหยางทำตามคำแนะนำของตัวเองด้วยการทรุดเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นและก้มหัวลงราวกับกำลังแสดงความเคารพต่อบุคคลสำคัญ เสี่ยวหรงทำตามการเคลื่อนไหวของซูหยางและคุกเข่าลงข้างๆ เขา เมื่อผู้คนรอบข้างเห็นสิ่งที่ซูหยางทำ พวกเขาก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงน ครู่ต่อมา เสียงดังสนั่นราวกับเสียงกลองรบก็พลันดังก้องไปทั่วทั้งเมือง เมื่อผู้คนที่อยู่ภายในเมืองได้ยินสัญญาณนี้ พวกเขาทั้งหมดต่างปฏิบัติตามซูหยางด้วยการคุกเข่าและก้มหัวลง "เร็วเข้า! คุกเข่าลง! เซียนกำลังมา!" พ่อของเด็กคนหนึ่งบอกกับลูกชาย เด็กน้อยพยักหน้าและทำตามพ่อของเขาด้วยการคุกเข่าลง เพียงไม่กี่อึดใจหลังจากทุกคนคุกเข่าลงกับพื้น ร่างหนึ่งก็เคลื่อนที่เข้ามาในเมืองและบินตรงไปยังใจกลางเมือง ร่างนั้นหยุดนิ่งและลอยตัวอยู่เบื้องหน้ารูปปั้นเป็นเวลาหลายนาทีโดยไม่ขยับเขยื้อน "สองพันปี... ข้ารอเจ้ามาสองพันปีเพื่อที่จะพบว่าเจ้าตายไปแล้วงั้นหรือ? ล้อข้าเล่นหรือไง ซูหยาง?" ร่างนั้นพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เมื่อซูหยางได้ยินเสียงนี้ เขาเผลอเงยหน้าขึ้นมองร่างบนท้องฟ้าโดยสัญชาตญาณ แม้จะรู้ดีถึงความเสี่ยงก็ตาม ดวงตาของซูหยางเบิกกว้างเมื่อเห็นหญิงงามล่มเมืองลอยตัวอยู่ห่างจากรูปปั้นของเขาเพียงไม่กี่เมตร ความทรงจำมากมายเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขาเหมือนสายน้ำที่พุ่งทะลัก และในวินาทีที่ซูหยางเงยหน้าขึ้นมองหญิงงามนางนั้น นางก็หันกลับมามองเขาด้วยใบหน้าที่ขมวดคิ้ว นางยื่นมือออกไปแล้วกวักนิ้วเรียก เสี้ยววินาทีต่อมา ร่างของซูหยางก็เริ่มลอยขึ้นจากพื้นและบินตรงไปยังหญิงงามผู้นั้น 'ห้ามขยับนะ เสี่ยวหรง!' ซูหยางสั่งนางผ่านกระแสจิตในจังหวะที่นางเตรียมจะเข้ามาปกป้องเขา "เจ้ามองอะไร เจ้าคนอ้วน?" หญิงงามเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่ทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก รวมถึงผู้คนอื่นๆ ในบริเวณนั้นด้วย ซูหยางสัมผัสได้ว่าแผ่นหลังของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นหลังจากได้ยินเสียงของนาง สิ่งที่เขาจะพูดต่อไปนี้จะเป็นตัวตัดสินว่าเขาจะได้อยู่หรือตาย แน่นอนว่าซูหยางไม่ลังเลที่จะเปิดปาก "ข้าขออภัย ท่านเซียนหญิง หัวของข้ามันเงยขึ้นเองโดยสัญชาตญาณเมื่อได้ยินความโศกเศร้าในน้ำเสียงของท่าน มันฟังดูเหมือนแม่ของข้าในงานศพของพ่อ ซึ่งนางก็จากไปเพราะความโศกเศร้าในเวลาต่อมาไม่นานเช่นกัน" ซูหยางตอบกลับด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ บนใบหน้า คิ้วของหญิงงามกระตุกหลังจากได้ยินคำพูดที่ไม่คาดคิดของเขา และความโกรธในใจของนางก็เบาบางลงเล็กน้อย "หึ!" หลังจากความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง หญิงงามก็แค่นเสียงอย่างเย็นชาก่อนจะสะบัดแขนเสื้อ ส่งร่างของซูหยางกลับลงสู่พื้นโดยไม่ทำอันตรายใดๆ จากนั้นนางก็หันหลังกลับและบินจากไปโดยไม่ได้พูดอะไรอีก ซูหยางเฝ้ามองนางหายลับไปพร้อมกับประกายแห่งความเสียดายในดวงตา ต่อให้เขาอยากจะบอกหญิงงามผู้นั้นเหลือเกินว่าเขายังมีชีวิตอยู่ แต่เขากลับไม่อาจหาญกล้าพอที่จะทำเช่นนั้นได้ และปล่อยให้นางจากไป เมื่อเซียนหญิงลับสายตาไปจากบริเวณนั้น ผู้คนต่างก็เริ่มเงยหน้าขึ้นและลุกยืนกลับมาอีกครั้ง ทว่า พวกเขากลับหันมามองซูหยางด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ หรือถึงขั้นโกรธเกรี้ยว "เจ้าคนอ้วนซวยซ้ำซวยซาก! แกเป็นบ้าอะไรของแก?! เกือบทำพวกเราตายกันหมดแล้วเพราะแกควบคุมตัวเองไม่ได้!" คนหนึ่งสบถใส่เขา "ไม่รู้หรือไงว่าห้ามมองเซียนโดยไม่ได้รับอนุญาต?! แกเกือบทำให้พวกเราทุกคนต้องตายแล้วนะ!" ทุกคนในที่นั้นเริ่มรุมด่าทอซูหยางด้วยความโกรธ แต่ซูหยางไม่ได้โทษพวกเขา เพราะนั่นเป็นความผิดของเขาจริงๆ "เสี่ยวหรง ไปกันเถอะ" ซูหยางไม่ได้รั้งอยู่ที่นั่นและรีบจากไปพร้อมกับนาง เมื่อพวกเขาออกจากบริเวณนั้น เสี่ยวหรงก็ถามเขาว่า "ท่านอาจารย์ ทำไมพวกเราถึงมองเซียนไม่ได้หรือคะ?" "เพราะมีโอกาสที่เจ้าอาจจะล่วงเกินพวกเขาเพียงแค่การมองผิดที่ผิดทาง และเหล่าเซียนก็ทรงพลังมากจนสามารถลบเมืองทั้งเมืองให้หายไปได้ง่ายๆ ราวกับหายใจ มีหลายสถานการณ์ที่มนุษย์ไปล่วงเกินเซียนโดยไม่ตั้งใจจนนำไปสู่ความตายของผู้บริสุทธิ์มากมาย อันที่จริงมันเกิดขึ้นบ่อยจนกลายเป็นกฎที่ไม่เป็นทางการว่าห้ามมองเซียนโดยไม่ได้รับอนุญาต" "ในที่สุด กฎที่ไม่เป็นทางการนี้ก็กลายเป็นสามัญสำนึก ดังนั้นเมื่อใดก็ตามที่มีเซียนปรากฏตัว ทุกคนก็จะหยุดนิ่งและก้มหัวลงเพื่อไม่ให้เผลอไปล่วงเกินพวกเขาเข้า" ซูหยางอธิบายสถานการณ์ให้เสี่ยวหรงฟัง "แน่นอนว่ากฎนี้ใช้กับมนุษย์ที่อยู่ข้างนอกเท่านั้น เจ้าไม่จำเป็นต้องทำตามกฎนี้หากเจ้าอยู่ในนิกายหรือทรัพย์สินส่วนตัวที่เซียนเป็นเจ้าของ" "อย่างนี้นี่เอง..." เสี่ยวหรงพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ยินดีต้อนรับสู่สี่สวรรค์ศักดิ์สิทธิ์นะ เสี่ยวหรง" ซูหยางกล่าวกับนางพร้อมรอยยิ้ม "เดี๋ยวเจ้าก็ชินเอง" "เอาล่ะ ข้ายังมีอีกที่ที่ต้องไปในเมืองนี้ก่อนที่เราจะจากไป" เวลาต่อมา ซูหยางพาเสี่ยวหรงมายังอาคารขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในเมือง "ที่นี่ยังคงตั้งอยู่แม้ผ่านไป 2 พันปีเลยสินะ?" ซูหยางพึมพำ "พวกเราอยู่ที่ไหนหรือคะ?" เสี่ยวหรงถาม "นี่คือที่ที่ข้าเคยอาศัยอยู่กับเหมยฉี ก่อนที่เราจะไปสร้างกระท่อมอยู่นอกเมือง" เขากล่าว