บทที่ 3656: นักบวชไร้พันธนาการ คราวนี้ น้ำพุทองคำปรากฏขึ้นกลางจัตุรัสสาธารณะ ผู้คนเบียดเสียดกันราวกับปลากระป๋อง พวกเขามาที่นี่ด้วยจุดประสงค์ที่แตกต่างกัน บ้างก็มาเพื่อทดสอบดวงชะตา บ้างก็เพียงแค่มาดูความสนุก พื้นที่ว่างบริเวณทางเข้าเหลือเพียงน้อยนิดสำหรับผู้ที่ต้องการจะผ่านเข้าไปข้างใน แน่นอนว่าพนักงานของหอปรารถนาต่างประจำการอยู่เต็มพื้นที่เพื่อรักษาความสงบ เมื่อครู่ จัตุรัสแห่งนี้ยังคงว่างเปล่าสนิท ทว่าในตอนนี้ กลับมีน้ำพุผุดขึ้นมาให้เห็น สายน้ำที่พุ่งขึ้นมานั้นไม่สูงนัก ถึงกระนั้น ผู้คนก็รู้สึกสนใจทันทีเนื่องจากสีสันของน้ำพุที่งดงาม ทั้งสีทอง สีส้มอมแดง สีฟ้าคราม... ผู้คนไม่อาจละสายตาไปจากภาพอันน่าตื่นตานี้ได้ ราวกับว่ามีสมบัติล้ำค่ามากมายถูกซ่อนอยู่เบื้องล่าง มีไข่มุกและอัญมณีมากเกินกว่าจะนับไหว นั่นคือเหตุผลที่สายน้ำถูกย้อมไปด้วยสีสันต่างๆ หยดน้ำแต่ละหยดดูราวกับไข่มุกที่กำลังกลิ้งไปมา ลึกลงไปด้านในคือห้องเก่าแก่จากยุคโบราณ บานประตูไม้ปิดสนิทราวกับลงกลอนจากด้านใน ถึงกระนั้นมันกลับดูเปราะบางพอที่จะพังทลายลงได้ด้วยแรงเพียงเล็กน้อย ใครจะรู้ว่ามีอะไรอยู่หลังประตูบานนั้น? แต่มันต้องเป็นสิ่งที่น่าทึ่งอย่างแน่นอนถึงได้มาปรากฏคู่กับน้ำพุทองคำเช่นนี้ “น้ำพุนี้มีอยู่จริงสินะ” ผู้บำเพ็ญตนคนหนึ่งเฝ้ามองด้วยความทึ่ง “เพียงแค่สัมผัสอาจทำให้เราได้รับความมั่งคั่งทั้งหมดในโลกนี้” เหล่าผู้เชี่ยวชาญต่างน้ำลายสอ กระหายอยากจะลองเสี่ยงดวงดูสักครั้ง โชคร้ายที่พนักงานของหอปรารถนาขัดขวางพวกเขาเอาไว้ “นี่มันหมายความว่ายังไง? หอปรารถนาต้องการผูกขาดน้ำพุนี่หรือไง? มันไม่ได้เป็นของพวกคุณเสียหน่อย!” ใครบางคนเริ่มเดือดดาล “นี่อาจเป็นอาณาเขตของพวกคุณ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าน้ำพุนี้จะเป็นของคุณ! ทำไมถึงห้ามไม่ให้คนอื่นลองดู!” อีกคนตะโกนขึ้น ฝูงชนเริ่มส่งเสียงอื้ออึงด้วยความไม่พอใจต่อการปฏิบัติเช่นนี้ “อมิตาพุทธ พระพุทธเจ้าผู้เปี่ยมเมตตา” เสียงสวดมนต์อันสง่างามดังขึ้นกะทันหัน ทุกคนได้ยินมันดังก้องอยู่ในโสตประสาทอย่างชัดเจน เสียงนั้นกังวานอยู่นาน ราวกับมีพระพุทธเจ้านับพันพระองค์ปรากฏอยู่ท่ามกลางฝูงชน นักบวชรูปหนึ่งปรากฏตัวขึ้นและทำให้ผู้คนประหลาดใจ อย่างแรกคือเพียงแค่เสียงสวดมนต์ศักดิ์สิทธิ์ก็ทำให้ทุกคนรู้ทันทีว่ามีพระผู้ใหญ่กำลังมาเยือน แต่น่าเสียดายที่คนผู้นี้ดูไม่เข้ากับคำว่า “พระผู้ใหญ่” เอาเสียเลย เขามีรูปร่างอ้วนท้วนและทุกย่างก้าวที่เดิน ไขมันของเขาก็จะสั่นไหวไปมา อีกทั้งเขายังไม่ได้สวมจีวรทั่วไป แต่กลับเป็นผ้าคลุมหลากสี ทั้งแดง เหลือง ม่วง เขียว... แม้ว่าเขาจะดูไม่เหมือนนักบวชแม้แต่นิดเดียว แต่รอยยิ้มที่สดใสของเขากลับทำให้ทุกคนรู้สึกเอ็นดูได้ทันที ในความเป็นจริง ต่อให้เขาตบหน้าใครสักคนแล้วหันไปตบอีกข้าง ความโกรธของคนผู้นั้นก็คงจะมลายหายไปหลังจากได้เห็นรอยยิ้มของเขาอยู่ดี “นั่นคือนักบวชไร้พันธนาการ หัวหน้าผู้จัดการของหอปรารถนาไง” คนที่รู้จักเขาตะโกนขึ้น อันที่จริง ผู้ยิ่งใหญ่หลายคนจากรุ่นก่อนหน้าต่างก้าวเข้ามาเพื่อทักทายเขา นักบวชยิ้มและทักทายทุกคน บรรยากาศเปลี่ยนเป็นความรื่นเริงในทันที ฝูงชนที่เคยไม่พอใจต่างพลอยได้รับอิทธิพลจากอารมณ์ที่เปี่ยมไปด้วยความสุขนี้ไปด้วย “เขาเป็นตำนานเชียวนะ” ผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งกล่าว “เขาดังขนาดนั้นเลยหรือ?” คนหนุ่มสาวถามด้วยความสงสัย ผู้ยิ่งใหญ่พยักหน้า “ดังมาก น่าจะไร้ผู้เปรียบในรุ่นของเขาเลยทีเดียว” “จริงหรือ? แล้วถ้าเทียบกับสี่มหาปรมาจารย์ล่ะ?” คนหนุ่มสาวดูลังเล “เขาคือศิษย์พี่ของพระนักบวชแห่งปัญญา ลูกศิษย์คนโปรดของท่านอาจารย์สมันตภัทร” ผู้ยิ่งใหญ่เหลือบมองเขา “อะไรนะ!?” เหล่าคนหนุ่มสาวที่อยู่ใกล้ๆ ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง คนหนึ่งถึงกับพูดตะกุกตะกัก “เขาน่ะหรือ... ศิษย์พี่ของพระนักบวชแห่งปัญญา?” “ใช่” ผู้ยิ่งใหญ่พยักหน้าท่ามกลางความตื่นตะลึงของทุกคน พระนักบวชแห่งปัญญาคือหนึ่งในสี่มหาปรมาจารย์ การบำเพ็ญตบะของเขานั้นเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ที่สำคัญที่สุดคือการบรรลุธรรมทางพุทธศาสนาของเขาอยู่ในระดับที่น่าอัศจรรย์ แม้แต่พระพุทธองค์ยังยกย่องในความสำเร็จของเขา หลายคนคิดว่าศิษย์ได้ก้าวข้ามอาจารย์ไปแล้ว ซึ่งเป็นเครื่องบ่งชี้ถึงปัญญาอันล้ำเลิศ ทว่าในทางกลับกัน ศิษย์พี่ของเขากลับดูแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง “ข้าคิดว่าศิษย์คนโปรดของท่านอาจารย์สมันตภัทรคือพระนักบวชแห่งปัญญาเสียอีก?” คนหนุ่มคนหนึ่งถามตรงๆ “ไม่ แท้จริงแล้วคือนักบวชไร้พันธนาการต่างหาก ไม่มีใครเอาชนะเขาได้ในการโต้ธรรมะ แม้แต่พระนักบวชแห่งปัญหาก็ตาม” ผู้ยิ่งใหญ่ส่ายหัว “อะไรนะ?” พวกคนหนุ่มสาวแทบไม่อยากจะเชื่อ นักบวชอ้วนรูปนี้เหนือกว่าพระนักบวชแห่งปัญญาในด้านพุทธศาสนาจริงๆ หรือ? “พรสวรรค์ของพระนักบวชแห่งปัญญานั้นอยู่ในระดับสูงสุดเช่นกัน ไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดาอย่างเราเลย ต่อให้เป็นสี่มหาปรมาจารย์ก็ยังเทียบนักบวชไร้พันธนาการไม่ได้” ผู้บำเพ็ญตนอาวุโสอีกคนยิ้มและเปิดเผย สรุปแล้วนักบวชอ้วนผู้นี้กลับเหนือกว่าสี่มหาปรมาจารย์ทั้งในด้านพุทธศาสนาและพรสวรรค์ในการบำเพ็ญตบะงั้นหรือ? พวกคนหนุ่มสาวต่างตกตะลึง “ทำไมเขาถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?” คนหนุ่มคนหนึ่งถาม “เขาก็เป็นแบบนี้มาตลอดนั่นแหละ” ผู้บำเพ็ญตนอาวุโสยิ้ม “อัจฉริยบุคคลผู้นี้ชอบใช้ชีวิตเสเพล ทั้งกินดื่ม เที่ยวผู้หญิง และเล่นการพนัน” ประโยคนี้ทำให้เหล่าคนหนุ่มสาวสะเทือนใจยิ่งกว่าเดิม นักบวชจากวัดมังกรสวรรค์ผู้มีศักยภาพไร้ขีดจำกัดกลับเลือกที่จะใช้ชีวิตเป็นคุณชายเสเพลอย่างนั้นหรือ? ลองคิดดูสิ อัจฉริยะระดับแนวหน้ามักจะเป็นผู้ที่อยู่เหนือโลกและไร้ที่ติ แต่ทว่านักบวชผู้นี้กลับดูหยาบโลนยิ่งกว่าคนธรรมดาทั่วไปเสียอีก ข้อบกพร่องที่คนธรรมดาส่วนใหญ่ไม่มี เขากลับมีมันครบถ้วน เหล่าพระเถระที่วัดมังกรสวรรค์คงจะปวดหัวกับอัจฉริยะคนนี้เต็มที มีข่าวลือว่าฉายาทางพุทธศาสนาของเขาได้รับมาจากอาจารย์ของเขาเอง โดยหวังว่าในท้ายที่สุดเขาจะสามารถก้าวข้ามพระพุทธองค์ได้ ซึ่งคนผู้นั้นก็คือ ‘นักบวชไร้กฎเกณฑ์’ คนอื่นๆ กลับปฏิเสธการคาดเดานี้ โดยคิดว่าเขาเลือกฉายานี้ด้วยตัวเองเพราะต้องการเดินตามรอยเท้าของนักบวชไร้กฎเกณฑ์ ไม่มีใครรู้คำตอบที่แท้จริง อย่างไรก็ตาม ต่อมาเขาตัดสินใจออกจากวัดมังกรสวรรค์และกลายเป็นพนักงานเสิร์ฟที่หอปรารถนา ในตอนนี้ บทบาทของเขาคือหัวหน้าผู้จัดการของหอปรารถนา ผู้ดูแลทรัพยากรและการเงิน นี่ถือเป็นพัฒนาการที่น่าสนใจอีกอย่างหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น วัดมังกรสวรรค์ไม่ได้ถือว่าเขาเป็นผู้ทรยศ พวกเขาไม่ได้ขับไล่เขาออกจากหลักคำสอน ราวกับจะอนุญาตให้เขาทำในสิ่งที่เขาต้องการได้อย่างอิสระ ทั้งหมดนี้ได้หล่อหลอมจนกลายเป็นตำนานอันแปลกประหลาดที่เรียกว่า ‘นักบวชไร้พันธนาการ’