บทที่ 6483: ย้อนรำลึก “ในตอนแรก ลูมินัสเป็นผู้ควบคุมการเปลี่ยนแปลงของมหาเต๋านี้ แต่แล้วบางอย่างก็เปลี่ยนไป พลังที่ไม่คุ้นเคยสำหรับพวกเราได้เข้ามาแทรกแซง” ราชาลำธารกล่าว “อย่างไรก็ตาม ลูมินัสคิดว่าพลังนี้จะช่วยให้เขาบรรลุถึงการก้าวข้ามความดับสูญได้” “ห้วงเหวนั้นรอคอยเวลานี้อยู่แล้ว” หลี่ชีเย่กล่าว “ใช่” นางยืนยัน “พลังนี้จะต้องถูกความชั่วร้ายแทรกซึมโดยที่เราไม่รู้ตัว ยิ่งมันแข็งแกร่งขึ้น ลูมินัสก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นตามไปด้วย ไม่นานหลังจากนั้น สิ่งต่างๆ ก็เปลี่ยนไปพร้อมกับบ่อน้ำพุ ปรากฏการณ์ภาพหลอนเกิดขึ้นเมื่อมันเปลี่ยนผ่านไปสู่ความตายและความสัมพันธ์อันน่าสยดสยอง แม้กระทั่งความสัมพันธ์แบบอมตะ มันไร้เสถียรภาพอย่างยิ่ง แต่ลูมินัสกลับเชื่อว่านี่คือสัญญาณของการก้าวข้ามคอขวด” “ในสายตาของพวกเรา เขาตกอยู่ในความบ้าคลั่ง ดังนั้นข้าและคนอื่นๆ จึงใช้พลังมหาศาลของสำนักเพื่อกดพลังเต๋าของเขาเอาไว้ โดยหวังว่าจะดึงเขากลับมา” ความทรงจำในวันเหล่านั้นไม่ได้จางหายไปเลยแม้แต่น้อย “เมื่อเผชิญกับการกดทับของเรา พลังชั่วร้ายนั้นก็ปะทุขึ้นและโต้กลับพวกเรา มหาโมเมนตัมพังทลายลงและไม่มีใครหนีรอดไปได้” นางมีสีหน้าเศร้าสร้อยขณะพูด “มันเป็นความผิดของข้าเอง ข้าไม่ควรเห็นด้วยกับการสร้างบ่อน้ำพุนั้น พวกเขาไม่มีโอกาสเลยเพราะพวกเขาเชื่อมโยงกับมันแน่นแฟ้นเกินไป” “มันคือพลังชีวิตทั้งหมดของสำนักเจ้า เป็นวิธีเดียวที่จะทนต่อพลังนี้โดยไม่ระเบิดออก ห้วงเหวมีความสุขที่เห็นพวกเจ้าทุกคนแข็งแกร่งขึ้น พวกเจ้าเพียงแค่ไม่รู้ถึงราคาที่ต้องจ่ายอันแสนสาหัสเท่านั้น” หลี่ชีเย่กล่าว “ทุกอย่างถูกทำลายสิ้น” นางร้องไห้ออกมาอย่างขมขื่นขณะที่นักปราชญ์กล้วยไม้โอบกอดและกระซิบคำปลอบโยนข้างหูของนาง “ท้ายที่สุด เหล่าศิษย์ต่างสูญสิ้นพลัง และข้าก็เป็นคนสุดท้ายที่ยังยืนหยัดอยู่ ข้าใช้เทคนิคเต๋าหลากหลายแต่ก็หยุดเขาไม่ได้ เขาแทงทะลุหน้าอกข้าและสูบเอาพลังชีวิตไป ชะตาชีวิตที่แท้จริงของข้าเกือบจะเหือดแห้ง” นางสั่นเทา “และเจ้าก็มาได้ทันเวลาพอดี” หลี่ชีเย่มองนักปราชญ์กล้วยไม้อย่างยิ้มๆ ขณะที่ราชาลำธารใช้เวลาครู่หนึ่งเพื่อสงบสติอารมณ์ “วัตถุอมตะของข้าตอบสนอง ข้าจึงรีบไปยังที่นั่น” นักปราชญ์กล้วยไม้ยิ้มเจื่อนๆ “ขลุ่ยอิดิลลิกของจักรพรรดิซี” หลี่ชีเย่เอ่ย “ใช่ ท่านอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ ท่านอมตะผู้เมตตาได้มอบมันไว้ให้ข้า” นักปราชญ์กล้วยไม้พยักหน้า “ราวกับว่าเจ้าจะสนใจความโปรดปรานของอมตะอย่างนั้นแหละ” หลี่ชีเย่กล่าว “ข้ามันโง่เขลาและไม่ก้าวหน้าเลยสักนิด ไม่อาจเข้าใจความลึกลับของสมบัตินี้ได้” เขายิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “คนโง่คนหนึ่งจะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญในทุกสรรพสิ่งและถูกเลือกให้เป็นผู้สืบทอดได้อย่างนั้นหรือ?” หลี่ชีเย่กล่าว เขาไม่มีคำตอบใดๆ เพราะพรสวรรค์ของเขานั้นไร้ที่ติ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังครอบครองหนึ่งในสามวัตถุอมตะ อย่างขลุ่ยอิดิลลิกอีกด้วย มันสมบูรณ์แบบสำหรับเขาเนื่องจากเขาเป็นปรมาจารย์แห่งศิลปะ ซึ่งคงไม่สามารถพูดได้เช่นเดียวกันกับผู้ฝึกตนคนอื่นๆ มรดกนี้เริ่มต้นจากเกาหยางและถูกส่งต่อมายังจักรพรรดิเจิ้ง ส่วนเขาซึ่งเป็นลำดับถัดไปกลับส่งต่อให้ลูมินัสมาสเตอร์แทน บางทีเขาอาจเป็นคนเดียวที่รู้เหตุผลเบื้องหลังการปฏิเสธนั้น “เกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น?” หลี่ชีเย่ถาม “ข้าไปถึงและพบกับสถานการณ์ที่สิ้นหวัง ข้าให้เขายืมขลุ่ยเพราะมันมีท่วงทำนองที่สามารถกดขี่หายนะและความชั่วร้ายใดๆ ได้” เขากล่าว “การบำเพ็ญเพียรของข้าไม่เพียงพอ นักปราชญ์สอนท่วงทำนองให้ข้าแต่ข้ากลับใช้ประโยชน์ไม่ได้” ราชาลำธารกล่าว “เจ้าดูแคลนความชั่วร้ายนั้นมากไป โน้ตเพลงเพียงไม่กี่ตัวไม่อาจกดขี่มันได้หรอก บางทีอาจมีโอกาสเล็กน้อยหากเจ้าทุ่มสุดตัวตั้งแต่ต้น แต่เมื่อมันปะทุเต็มที่แล้ว ทุกอย่างก็จบสิ้น” หลี่ชีเย่กล่าว “ข้าประเมินตัวเองสูงเกินไป” นักปราชญ์พยักหน้าด้วยสีหน้าเศร้าหมอง “หากข้ามีความระมัดระวังมากกว่านี้ บางทีเรื่องทั้งหมดนี้อาจหลีกเลี่ยงได้” “มันไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอก เจ้าทำดีที่สุดแล้ว” ราชาลำธารกล่าวอย่างนุ่มนวล “ต่อมาข้าทำวิจัยเพิ่มเติมแต่ก็ยังไม่สามารถขจัดความชั่วร้ายนี้ออกไปได้อย่างสมบูรณ์ กลับเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดเพราะมัน พลังเต๋าและความลึกลับเหล่านี้เหนือจินตนาการและความเข้าใจของข้า” นักปราชญ์ยิ้มเจื่อนๆ “เจ้าคิดว่ามันมาจากไหน?” หลี่ชีเย่ถาม “ไม่ใช่จากโลกมนุษย์” นักปราชญ์กล่าว “ต้นกำเนิดของมันไม่ได้มาจากโลกนี้ หรืออาจมีอยู่ก่อนโลกนี้เสียอีก ข้าแน่ใจว่ามันต้องมาจากอมตะ” “เจ้าเข้าใจถูกแล้วในเรื่องนั้น” หลี่ชีเย่พยักหน้า “เป็นอมตะท่านใดหรือ ท่านอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์?” นักปราชญ์ถามเพื่อความแน่ใจ “ดินแดนปีศาจ” หลี่ชีเย่กล่าว “ดินแดนปีศาจ!” ราชาลำธารอุทานออกมา “ข้าเข้าใจแล้ว” นักปราชญ์สูดลมหายใจเข้าลึก “ที่แท้ก็คือดินแดนปีศาจนั่นเอง” “ลำธารลูมินัสของเราห่างไกลจากดินแดนปีศาจมาก ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ เลย” ราชาลำธารไม่รู้ว่าพวกเขาไปยั่วยุดินแดนปีศาจได้อย่างไร “ก็แค่เรื่องของการที่ห้วงเหวหันกลับมามองพวกเจ้าเท่านั้นเอง” หลี่ชีเย่กล่าว