บทที่ 6508: ราชันย์แห่งความงดงาม จะมีอะไรสุขสบายไปกว่าการได้เอนกายพักผ่อนบนหาดทรายสีขาว รับลมเย็นๆ ดื่มด่ำกับอาหารรสเลิศ และมีเหล่าหญิงงามคอยปรนนิบัติพัดวี? ราชันย์แห่งความงดงามเอนกายลงบนเก้าอี้ชายหาดอย่างเกียจคร้าน โดยมีเหล่าหญิงงามคอยดูแลทุกความต้องการ พวกนางป้อนอาหารอันโอชะและชงชาให้เขาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง หลี่ชีเย่ซึ่งนั่งอยู่ใกล้ๆ กำลังเพลิดเพลินกับแสงแดดอุ่นและสายลมเย็นเฉื่อย “ใช้ชีวิตมานานขนาดนี้ แต่มีโอกาสได้พักผ่อนน้อยเหลือเกินว่าไหม?” ราชันย์แห่งความงดงามเลือกทานเฉพาะอาหารที่ทำจากวัตถุดิบชั้นเลิศเท่านั้น ซึ่งมีเพียงบรรพชนดั้งเดิมเท่านั้นที่มีโอกาสได้ลิ้มรสสิ่งเหล่านี้ “ข้ามักจะเดินทางอยู่เสมอ” หลี่ชีเย่ยิ้ม “แต่ถ้าข้าต้องการใช้ชีวิตแบบนี้บ้าง ข้าก็ทำได้” “นั่นสินะ” ราชันย์โอบกอดหนึ่งในหญิงงามไว้ “เวลาของข้านั้นสั้นกว่า แต่ทุกวินาทีกลับเต็มไปด้วยความรื่นรมย์ทางโลก ทำไมเจ้าถึงไม่ทำเช่นนี้บ้างล่ะ?” “เจ้าจงไปถามคำถามนี้กับชาติที่แล้วของเจ้าเถอะ” หลี่ชีเย่กล่าว “ข้าไม่ใช่การกลับชาติมาเกิดของเขา แม้ว่าข้าจะมีควาทรงจำทั้งหมดก็ตาม ดังนั้น ข้าจึงไม่เข้าใจ” เขากล่าว “แต่จิตวิญญาณของพวกเจ้ามีความลุ่มหลงแบบเดียวกัน” หลี่ชีเย่รับถ้วยชามาจิบอย่างเชื่องช้า “โชคร้ายที่นี่เป็นชีวิตของข้า ความลุ่มหลงนั้นจึงไม่อาจเปลี่ยนข้าได้ หากเจ้าชุบชีวิตตัวข้าในอดีตขึ้นมาได้ บางทีเราอาจค่อยมาคุยกันเรื่องการทำตามความลุ่มหลงนั้น” เขาหัวเราะ “แบบนี้ยังดีกว่าการนั่งร้องไห้คร่ำครวญว่าไม่อยากเป็นตัวเองไม่ใช่หรือ?” หลี่ชีเย่เย้าแหย่ “นั่นแหละที่เจ้าเข้าใจผิด ข้ายังคงเป็นข้าไม่ว่าจะพักผ่อนหรือคร่ำครวญ ใบหน้าเปลี่ยนไปเป็นพันอย่างแต่ก็ยังเป็นคนเดิม” เขาส่ายหัว “ข้าเห็นด้วย นั่นเป็นคำพูดที่ดี” หลี่ชีเย่กล่าว “เจ้าลองสักหน่อยก็ได้นะ” เขากล่าว “ความสุขและความสบายเป็นเพียงสิ่งชั่วคราวสำหรับข้า” หลี่ชีเย่กล่าว “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้ามันพวกชอบทรมานตัวเอง ไล่ล่าหาความยากลำบากและความทุกข์แทนที่จะใช้ชีวิตดีๆ” เขาจ้องมองหลี่ชีเย่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมา “จะพูดแบบนั้นก็ได้ สิ่งที่เจ้าพูดมา ข้าสามารถเนรมิตมันได้เพียงดีดนิ้ว หากมันหยิบฉวยได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น จะไล่ล่าตามหาไปทำไม? มันก็เหมือนกับการดื่มน้ำ นั่นทำให้เจ้ามีความสุขงั้นหรือ?” หลี่ชีเย่ถาม “เมื่อเจ้ากระหายจัด น้ำเปล่าก็มีรสชาติราวกับน้ำทิพย์จากสวรรค์” เขาหัวเราะหึๆ “ข้าจะกระหายได้อย่างไรในเมื่อข้าสามารถมีน้ำทิพย์จากสวรรค์ไม่รู้จบได้เพียงแค่คิด?” หลี่ชีเย่โต้กลับ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ทว่ามือของเขายังคงลูบไล้ไปตามเรือนร่างของหญิงงาม เขาเริ่มรู้สึกสะเทือนอารมณ์แล้วกล่าวว่า “อา ปัญหาของการเป็นผู้ไร้พ่ายเนี่ยนะ คำคุยโวของเจ้านี่ทำเอาอาหารรสเลิศของข้าเสียรสชาติหมด” “เต๋าหัวใจของเจ้าหวั่นไหวแล้วงั้นหรือ? ตอนนี้เจ้าคือราชันย์แห่งความงดงาม การเพลิดเพลินกับทุกช่วงเวลาของชีวิตนั่นแหละคือประเด็น” หลี่ชีเย่กล่าว “เจ้าคนเลว ชอบล้างสมองชาวบ้านอยู่เรื่อย แต่มันใช้กับข้าไม่ได้ผลหรอก เจ้าพูดถูก ชีวิตนี้มีไว้เพื่อดื่มด่ำกับความหรูหราทุกรูปแบบ ทั้งหญิงงาม สมบัติ และความงามอีกมากมาย ข้าจะครอบครองมันทั้งหมด” “น่าอิจฉาจริงๆ ข้าเคยดื่มด่ำมาก่อน และใช่ มันเป็นสิ่งที่น่ายินดี” หลี่ชีเย่กล่าว “ความสุขก็คือความสุข ไม่ว่าจะมีรูปแบบใด ตื้นเขินหรือลึกซึ้งเพียงไหน จะให้ใช้ชีวิตด้วยใบหน้าบึ้งตึงอยู่ตลอดเวลาก็คงไม่ได้” “ลองโน้มน้าวใจตัวเองดูสิ หาความสุขในเรื่องธรรมดาๆ บ้าง” เขากล่าว “นั่นเป็นเพราะข้าไม่สามารถตายได้ เมื่อใดที่ข้าไม่สามารถตายได้ เส้นทางนี้ก็กลายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้” หลี่ชีเย่ยิ้ม “แต่ในภายหลัง เจ้ากลับสามารถตายได้นี่” เขากล่าว “การที่สามารถตายได้กับการเลือกที่จะตายนั้นเป็นคนละเรื่องกัน โชคร้ายที่ข้าไม่ใช่คนขี้ขลาดที่จะจบชีวิตตัวเองได้ง่ายๆ หลังผ่านความยากลำบากมามาก เต๋าหัวใจของข้าไม่อนุญาตให้ทำเช่นนั้น” หลี่ชีเย่กล่าว “ยิ่งเจ้าพูด ชีวิตข้าก็ยิ่งดูสามัญธรรมดาขึ้นไปอีก” เขาบ่น “จงถือว่าเจ้าโชคดีเถอะ ชีวิตที่มีจุดจบนั้นเป็นเรื่องดี เพราะในช่วงเวลาสั้นๆ นั้น เจ้าสามารถเติมเต็มมันด้วยความปิติสุขได้” หลี่ชีเย่กล่าว “ข้าเห็นด้วยกับเรื่องนี้” เขาพยักหน้า “ในเมื่อชีวิตข้าไม่มีวันสิ้นสุด ข้าจึงไม่รู้ว่าจุดจบอยู่ที่ไหน ข้าจึงไม่อาจเติมเต็มความเป็นนิรันดร์ด้วยความสุขได้ ทรัพย์สินงั้นหรือ? ก็เหมือนกับการโยนเกลือลงไปในมหาสมุทร ความสุขเพียงหนึ่งเดียวคือการเสริมสร้างเต๋าหัวใจและก้าวไปข้างหน้า” หลี่ชีเย่กล่าว “น่าเวทนาเหลือเกิน ข้าไม่อิจฉาเจ้าเลยแม้แต่นิดเดียว” เขากล่าว “ข้าก็ไม่เช่นกัน วิถีเต๋านั้นยาวไกลและโดดเดี่ยว” หลี่ชีเย่จิบชาอีกถ้วย “ผู้ที่ทุกข์ทรมานในชีวิตยังสามารถหาความสงบได้ในความตาย แต่สำหรับเจ้าไม่มีความสงบใดๆ ทั้งสิ้น” เขากล่าว “เจ้านี่กำลังสาปแช่งข้าอยู่หรือ เรื่องอะไรกันที่ว่าข้าไม่มีวันพบกับความสงบ?” หลี่ชีเย่กล่าวติดตลก “ทางออกของเจ้าอยู่ที่ไหน? เจ้าก็ยังคงเป็นเจ้าตลอดไป หากมีวัฏจักรการกลับชาติมาเกิดหรือชาติหน้า มันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเจ้าเลย” เขากล่าว “ใช่” หลี่ชีเย่เห็นด้วย “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหาอะไรที่จะใช้ชีวิตแบบข้า มันเปลี่ยนเจ้าตรงไหนบ้าง? ไม่เลยสักนิด อย่างมากที่สุด มันก็แค่ให้เจ้าได้หยุดพักหายใจเพียงชั่วครู่เท่านั้น” เขากล่าว “ใช่ ชั่วขณะที่ได้พักผ่อน สำหรับคนอื่น ครึ่งวันก็คือครึ่งวัน แต่สำหรับข้า ครึ่งวันอาจหมายถึงหลายล้านปี” หลี่ชีเย่กล่าว “ให้ตายเถอะ เจ้าเลิกอวดเบ่งสักวันไม่ได้หรือไง? ทำตัวสูงส่งเหลือเกิน ข้าก็เคยสัมผัสชีวิตที่เป็นนิรันดร์มาก่อนนะจะบอกให้” เขาหัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ลองดูอีกครั้งสิ ต่อให้ข้าไม่คิดจะช่วย พี่น้องพวกนั้นก็มีวิธีของพวกเขา” หลี่ชีเย่กล่าวพร้อมกับเหลือบมองไปยังคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล เขามองตามไปก่อนจะส่ายหัว “ช่างมันเถอะ ข้าจะใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน ชีวิตนิรันดร์อะไรนั่นไร้สาระทั้งเพ ไม่มีอะไรเทียบได้กับความจริงที่ข้ากำลังสัมผัสอยู่นี้ นี่แหละคือความหมายของการมีชีวิตอยู่”