บทที่ 442: [Scripted Event] [Moonfang Kingdom Conquest] 2/35: การตามหาร่างอวตารผู้ไร้ความรับผิดชอบ ----- แสงสีเหลืองอันเจิดจ้าบาดตาปรากฏขึ้นจากทางด้านหลังของเด็กชายมนุษย์สัตว์เผ่าแมว ดวงตาที่มีคราบน้ำตาของเขาเป็นประกายสดใสเมื่อแสงนั้นสะท้อนลงบนนัยน์ตาสีน้ำตาล… “บูเก้…?! อะ-นั่นมันแสงอะไรกัน! ตาของฉัน! ตาของฉันนนนน…! กี๊ยยยยยยาาาา!” มนุษย์หมาป่าแผดเสียงร้องลั่นเมื่อดวงตาของมันถูกแสงสาดซัดเข้าใส่ มันสูญเสียเรี่ยวแรงไปทั่วทั้งร่างก่อนจะล้มฟุบลงกับพื้นและหมดสติไป เด็กชายเผ่าแมวชำเลืองมองผู้ช่วยชีวิตของเขา… ท่ามกลางแสงสว่างไสว เธอก็ได้เผยร่างออกมา ความงามท่ามกลางหมู่หญิงงาม ผิวสีช็อกโกแลต นัยน์ตาสีทอง และเรือนผมสีบลอนด์ เธอมีหางยาวเหมือนแมวและมีหูอยู่บนศีรษะที่ปกคลุมด้วยผมยาวสีบลอนด์เกือบจะเป็นสีทอง ทั่วทั้งร่างของเธอเต็มไปด้วยรอยสักสีขาว ในขณะที่สวมใส่เสื้อผ้าสตรีที่เผยเนื้อหนังในสไตล์อาหรับ ใบหน้าของเธอแม้จะมีร่างกายที่ดูโตเต็มวัยและเย้ายวน แต่กลับดูเหมือนดรุณีแรกรุ่นผู้งดงาม ราวกับว่าเธอเป็นหญิงสาวในช่วงวัยรุ่นตอนต้นเท่านั้น “ลูกรัก… เจ้าไม่เป็นไรนะ? ไม่ต้องกังวลไป… เจ้าจะปลอดภัย เจ้าจะปลอดภัย” เธอกล่าวพร้อมกับแผ่ออร่ากระจายไปทั่วสนามรบ แสงสีทองไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของทุกคน… ออร่าของเธอแยกตัวออกเป็น ‘ร่างแยก’ ของตัวเองเข้าจัดการกับพวกมนุษย์หมาป่าและรักษาเหล่ามนุษย์สัตว์เผ่าแมวที่ยังคงดิ้นรนเอาชีวิตรอด… ผู้ช่วยชีวิตที่พวกเขาเคยได้ยินถึง พระแม่ผู้ศักดิ์สิทธิ์แห่งปาฏิหาริย์ผู้เสด็จลงมาเพื่อช่วยชาวเผ่าแมวได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว “ลูกพ่อ? เจ้ายังไม่ตาย! ขอบคุณพระแม่… ขอบคุณท่านเทพธิดา…!” ผู้เป็นพ่อได้พบกับลูกชายที่ปลอดภัยอีกครั้ง เขาคุกเข่าลงและกล่าวขอบคุณโมฮินี “ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอกลูกรัก ยินดีเหลือเกินที่พวกเจ้าปลอดภัย ข้ามาเพื่อช่วยพวกเจ้า… ข้าไม่อาจทนนั่งดูพวกเจ้าทนทุกข์ทรมานได้อีกต่อไป… แม้ว่ามันอาจจะต้องแลกด้วยพลังเทวะของข้ามากมายเพียงใด ข้าก็ต้องช่วยพวกเจ้าให้ได้” โมฮินีกล่าวพลางนำทางผู้คน “อา… ท่านเทพธิดา ขอบคุณเหลือเกิน!” “เทพธิดาผู้ช่วยชีวิตของพวกเรา…!” “เธอคือมนุษย์สัตว์เผ่าแมวแห่งปาฏิหาริย์คนนั้นใช่ไหม?” “ใช่แล้ว!” “พลังเช่นนี้… เธอช่วยเราให้พ้นจากพวกป่าเถื่อนนั่น…” “ท่านเทพธิดา ท่านพอจะทราบไหม… ทำไมพวกมนุษย์หมาป่าถึงโจมตีพวกเรา? พวกเราไปทำอะไรให้ทางอาณาจักรกรงเล็บสุริยัน (Sunclaw Kingdom) กัน…? ฉันไม่เข้าใจเลยจริง ๆ…” เด็กชายเผ่าแมวผมและขนสีส้มพึมพำออกมา “ลูกรัก… นี่ไม่ใช่สิ่งใดเลยนอกจากแผนการของกึ่งเทพปีศาจ (Demon Demigod)… สัตว์ประหลาดที่ชื่อของมันถูกพวกนั้นสวดอ้อนวอน… มันกำหนดให้อาณาจักรทั้งสองนี้เป็นแหล่งพลังงานของมัน สร้างความหวาดกลัวและการทำลายล้าง เพื่อสูบกินสิ่งเหล่านั้นให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว…” โมฮินีพึมพำ นัยน์ตาสีทองของเธอเป็นประกายเข้ม “แสดงว่าเป็นเรื่องจริง…” “กึ่งเทพปีศาจ…” “มันครอบงำจิตใจคนของพวกเรา… ฉันจำไม่ได้ว่ามนุษย์สัตว์เผ่าหมาป่าจะป่าเถื่อนขนาดนี้… พวกเขาเคยเป็นคนนิสัยดี เป็นนักรบผู้กล้าหาญที่คอยปกป้องอาณาจักรเสมอมา” “ท่านเทพธิดาผู้ช่วยชีวิต… ท่านจะกำจัดเทพปีศาจตนนั้นลงไหม?” เด็กหญิงเผ่าแมวตัวน้อยเอ่ยถาม “ลูกรัก… ข้า… ข้าต้องพยายาม… แม้ว่าข้า… แม้ว่าข้าจะต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อพวกเจ้าทุกคนก็ตาม” โมฮินีกล่าวปลอบประโลมผู้คน ซึ่งหลายคนสูญเสียสมาชิกในครอบครัวไปมากมาย ส่วนใหญ่ตกอยู่ในอาการหดหู่และอ่อนแรง ในขณะที่โมฮินีปลอบโยนเหล่าบุตรธิดาและช่วยรักษบาดแผลให้พวกเขา เกกโกรอนกำลังเฝ้าสังเกตเหตุการณ์นี้ผ่านร่างแยกขนาดเล็กที่เขาสร้างขึ้นโดยการตัดแบ่งร่างกายที่เป็นกลุ่มเมฆสีเข้มของตัวเองออกไป “งั้นยัยนั่นก็เลือกเดินหมากทางนี้สินะ… ข้าอยากจะกลืนกินและหลอมรวมเธอมาเป็นของข้าให้เร็วที่สุด ก่อนที่คิเรนะจะตามมาช่วย” เกกโกรอนกล่าว เขาสื่อสารไปยังเหล่านักบวชของเขาที่ประจำอยู่ตามอาณาจักรต่าง ๆ ซึ่งได้เริ่มเคลื่อนพลทหารที่ถูกล้างสมองไปยังจุดที่โมฮินีอยู่ “หืม… ข้าควรจะเลือกภาชนะไหนดีนะ?” เกกโกรอนครุ่นคิด ขณะกวาดสายตามองเหล่าตัวเลือกในอาณาจักรเขี้ยวจันทรา (Moonfang Kingdom) เพื่อใช้เป็นภาชนะชั่วคราวของเขา “ข้าได้รับการสนับสนุนจากอาเธน่า… และเธอก็มอบโบราณวัตถุกับคริสตัลพลังเทวะให้ข้ามาหลายชิ้น… อย่างไรก็ตาม การรับมือกับผู้หญิงที่เป็นเทพเดินดิน (Living Deity) คนนั้นก็คงไม่ยากเกินไปนัก… ข้าจะเก็บพวกมันไว้ใช้ตอนที่ต้องประจันหน้ากับคิเรนะดีกว่า” เกกโกรอนคิด ----- ไม่เหมือนกับในอาณาจักรใหญ่ ๆ อย่างอาเธโทเซีย (Athetosea), ธานาทอส (Thanatos) และอาซุมะ (Azuma) อาณาจักรของเหล่ามนุษย์กึ่งสัตว์อย่างซิลาน (Cilane), เขี้ยวจันทรา (Moonfang) หรือกรงเล็บสุริยัน (Sunclaw) นั้นไม่ได้มีกลุ่มผู้ได้รับพรที่มีสกิลระดับเอปิก (Epic Skill) เป็นจำนวนมาก อย่างมากที่สุด พวกเขาก็จะมีผู้นำอยู่สามคน… อาณาจักรเขี้ยวจันทรามี ‘จักรพรรดิพยัคฆ์คลั่งเผาผลาญ’ (Blazing Savage Tiger Emperor), ‘เพชฌฆาตเสือดำเงาจันทร์’ (Shadow Panther Assassin of the Moonlight) และ ‘ราชสีห์กรงเล็บทองคำอมตะ’ (Golden Adamantine Claws Lion King) ทั้งสามคนนี้ดูเหมือนจะถูกเกกโกรอนล้างสมองไปจนหมดสิ้นแล้ว จากที่เมเรลยา (Maeralya) บอกฉันมา… เธอดูเหมือนจะอยากให้ฉันช่วยพวกเขาถ้าเป็นไปได้ แต่ถ้าพวกเขาสติหลุดไปไกลเกินเยียวยา การฆ่าให้ตายไปเลยก็น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า ส่วนในอาณาจักรกรงเล็บสุริยัน มีสี่อัศวินสุริยัน นักรบผู้ทรงพลังสี่คนที่ขัดเกลาฝีมือในการใช้อาวุธและธาตุที่แตกต่างกันออกไป มี ‘ซามูไรจิ้งจอกกรงเล็บดาบสุริยัน’ (Sun Blade Werefox Samurai), ‘พลาดีนหมาป่าดาบสุริยคราส’ (Eclipse Blade Werewolf Paladin), ‘นักดาบหมาป่าขาวแสงศักดิ์สิทธิ์’ (Sacred Light White Wolf Swordsman) และ ‘อัศวินหญิงไฮยีน่าดาบพิษกัดกร่อน’ (Corrosive Poison Sword Hyena Knightess) พวกเขาทั้งหมดดูเหมือนจะแยกย้ายกันไปตอนที่เกกโกรอนเริ่มแทรกซึมเข้าครอบงำศาสนจักรแห่งกรงเล็บสุริยัน โดยสองคนแรกได้หายตัวไป ในขณะที่สองคนหลังถูกเงื้อมมือของเกกโกรอนจับตัวไว้และล้างสมองจนกลายเป็นภาชนะที่เหมาะสมให้เขาเข้าสิงสู้ได้ทุกเมื่อที่ต้องการ เมื่อพวกเรามาถึงบริเวณชายแดนของอาณาจักรเขี้ยวจันทรา พวกเราก็ได้ไปถึงหมู่บ้านใกล้เคียงแห่งหนึ่ง ซึ่งกำลังถูกทำลายล้างโดยฝูงมอนสเตอร์ที่ดูเหมือนจะถูกฝึกโดยกลุ่มผู้ฝึกสัตว์เผ่าสุนัข (Dog Beastmen Tamers) “เห้อ… สรุปคือพวกเราเพิ่งมาถึงที่นี่ แล้วพวกเขาก็ฆ่ากันเองอยู่แล้วเหรอเนี่ย” “มาสต้า (Masta) พวกเราควรเข้าไปช่วยพวกเขาไหม?” ริมุรุถาม “ใช่ ดูเหมือนจะไม่มีอะไรพิเศษที่นั่น… ไปกันเถอะ” วูบ! เรือเหาะลีดเซพเพลิน (Led Zeppelin) เปิดช่องเก็บของออกมาขณะที่พวกเรากระโดดลงไปยังหมู่บ้านมนุษย์สัตว์เผ่าแมว ฝูงมอนสเตอร์ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสิ่งมีชีวิตที่คล้ายหมูป่าและกิ้งก่าขนาดยักษ์กำลังอาละวาดไปทั่ว ในขณะที่พวกมนุษย์สัตว์เผ่าสุนัขก็แค่สั่งให้พวกมันทำลายทุกอย่างพร้อมกับหัวเราะเยาะอย่างสะใจ “เส้นใยออบซิเดียน (Obsidian Thread)” พริบตา! ฉับ! เคร้ง! “กรี๊ยาาา!” “อาวู้ววว…!” “กี๊ฮฮฮ…!” ฉันโบกสะบัดมือ เส้นใยเวทมนตร์แผ่ขยายออกไปทั่วสนามรบ พุ่งเข้าใส่สิ่งมีชีวิตหลายตนและฉีกพวกมันออกเป็นชิ้น ๆ มนุษย์สัตว์เผ่าสุนัขจ้องมองด้วยความตกตะลึงเมื่อมอนสเตอร์ฝึกหัดแสนรักของพวกมันตายลงอย่างกะทันหัน “หืม?! นั่นมันอะไรน่ะ?! แฟรี่…?” “เดี๋ยว อะไรนะ?” “สัตว์ร้ายของพวกเรา! ใครหน้าไหนมันกล้า—” โครม! ริมุรุเป็นคนแรกที่ร่อนลงมาถึงพื้น เธอเพิ่มมวลที่มือของเธอและต่อยพวกมนุษย์สัตว์กระเด็นไปราวกับพวกเขาเป็นเพียงมดปลวก “กู๊ววว! เป็นไงบ้าง? ฉันอยากฝึกการต่อสู้ทางกายภาพดูสักหน่อยน่ะ!” เธอกล่าว “อืม เธอพรสวรรค์ดีทีเดียวนะ… แต่ว่า เธอมาไกลมากแล้วในเรื่องวิชาดาบเวทมนตร์ ฉันไม่แนะนำให้เธอเปลี่ยนรูปแบบการต่อสู้ใหม่กะทันหันหรอกนะ ริมุรุซัง” โอกะ (Oga) กล่าว พร้อมกับใช้หมัดเพลิงซัดมนุษย์สัตว์เผ่าสุนัขสองคนจนแหลกเป็นชิ้น ๆ “กี๊ยาาาาาา!” “พะ-พวกนังผู้หญิงนี่มันเป็นใครกัน?! จู่ ๆ ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้!” “ได้โปรด ไว้ชีวิตผมด้วย! ผมมีลูกต้องดูแล! ผม—” ฉับ! ขวานของเนซิเฟ (Nesiphae) จามใส่พวกที่ร้องขอความเมตตาด้วยขวานยักษ์ของเธอ ชีวิตของพวกมันจบสิ้นลงกะทันหันจนไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำ “ฉันก็มีลูกรออยู่ที่บ้านเหมือนกัน เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวหรอกนะ แต่ฉันไม่สนเรื่องครอบครัวของแกหรอก… อ้อ แกตายไปแล้วนี่นา ฟุฟุฟุ” เนซิเฟกล่าวพลางหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ “เนซิเฟ นี่เธอคุยกับศพแล้วเหรอ?” เซฮี (Zehe) ถาม ในขณะที่เธอควบคุมเงาจำนวนนับไม่ถ้วนเข้าพันธนาการมอนสเตอร์ฝึกหัดและมนุษย์สัตว์เผ่าสุนัข ก่อนจะบดขยี้พวกมันอย่างไร้ปรานี “ได้โปรด เมตตาด้วย! ผม… ผมแค่ทำตามหน้าที่! ผมถูกจ้างมา… ผมจำเป็นต้องใช้—” แผละ! บรอนเตส (Brontes) ยกขาขึ้นและเหยียบศัตรูของเธอจนจมดิน เธอไม่จำเป็นต้องงัดอาวุธออกมาใช้ด้วยซ้ำ บดขยี้พวกมันราวกับพวกมันเป็นยิ่งกว่าแมลง ในขณะที่การสังหารหมู่ดำเนินไป เหล่ามนุษย์สัตว์เผ่าแมวที่ถูกทำร้ายต่างยืนมองภาพนั้นเงียบ ๆ… “เทพธิดาผู้ช่วยชีวิตอีกองค์หนึ่ง… นี่เป็นทั้งวันที่โชคร้ายที่สุดและเป็นวันที่โชคดีที่สุดจริง ๆ…” มนุษย์สัตว์เผ่าแมวชราผมสีเทาสั้นและหูแหว่งข้างหนึ่งพึมพำออกมา ผู้ช่วยชีวิตอีกองค์เหรอ? บางทีพวกเขาอาจจะเห็นโมฮินีมาแล้ว? “อ้าว พวกเธอไม่เหลืออะไรไว้ให้ฉันฆ่าเลยนะ!” กาบี้ (Gaby) บ่นออกมาหลังจากเพิ่งลงมาถึงพื้นเมื่อครู่ “ก็นะ มันน่าผิดหวังสุด ๆ ไปเลย… พวกนี้ไม่อึดเท่าพวกงูพิษยักษ์เมื่อตอนนั้นเลย… หรือพวกแวมไพร์ด้วย! พวกนั้นยังพอได้ออกกำลังกายบ้างนะ กู๊ว” ริมุรุกล่าว ฉันจัดการกองศพไว้เตรียมกินในภายหลัง ด้วยความช่วยเหลือจากเหล่าภรรยาของฉัน พวกเราช่วยรักษาชาวเผ่าแมวที่รอดชีวิต ส่วนศพของพวกเขาก็ถูกโยนเข้ากองเตรียมกินด้วยเช่นกัน ฉันว่าพวกเขาคงไม่เสียดายหรอก จริงไหม? “ท่านคือ… เทพธิดาผู้ช่วยชีวิตอีกองค์หนึ่งใช่ไหม…? แฮ่ก… ได้โปรด… ท่านช่วยพาพวกเราไปที่อื่นได้ไหม? ที่นี่… อาณาจักรของพวกเราไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว…” ชายชราเผ่าแมวพึมพำ “อีกองค์งั้นเหรอ? บังเอิญว่าพวกเจ้าไปเจอ ‘เทพธิดาผู้ช่วยชีวิต’ คนอื่นมาหรือเปล่า?” ฉันถามด้วยรอยยิ้มอบอุ่น พลางรักษายายเฒ่าคนนั้นจนเรี่ยวแรงของเขากลับมาเต็มเปี่ยม ฉันถึงขั้นรักษาดูกเก่า ๆ และบำรุงเนื้อหนังของเขาจนกลับมาอยู่ในสภาพดีเยี่ยม “อา… ร่างกายของฉัน… ฉันรู้สึกเหมือนย้อนวัยไปหลายปีเลย… ขนาดเทพธิดาผู้ช่วยชีวิตคนนั้นยังไม่มีพลังการรักษาที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้เลย…” เขาพึมพำ “งั้นเหรอ… แสดงว่าเธอคนนั้นก็รักษาได้สินะ?” ฉันถาม “อา! ใช่ครับ… เธอเป็นแมว ไม่ใช่แฟรี่เหมือนท่าน ท่านเทพธิดา… เธอมีผิวสีน้ำตาล ผมสีบลอนด์ และมีรอยสักสีขาวทั่วร่างกายที่เกือบจะเปลือยเปล่า… เธอสวยมาก แต่หลังจากช่วยพวกเราจากพวกมนุษย์หมาป่า เธอก็เดินทางต่อ ทิ้งพวกเราไว้ที่นี่… จากนั้นไม่กี่ชั่วโมงต่อมา พวกโจรที่คุมมอนสเตอร์ฝึกหัดพวกนี้ก็เข้ามาหวังจะปลิดชีพพวกเรา…” ชายชราพึมพำ “ตายจริง โชคร้ายจังเลยนะ…! แล้วเทพธิดาน้อยคนนั้น ช่างเป็นผู้หญิงที่ไร้ความรับผิดชอบจริง ๆ… ฉันเดาว่าเธอคงแค่รักษาพวกเจ้าแล้วก็รู้สึกว่าหน้าที่จบลงแล้วงั้นเหรอ? เธอไม่เคยถูกสอนมาหรือไงว่าต้องดูแลความปลอดภัยให้คนที่ช่วยไว้ด้วย ไม่ใช่แค่ช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้า? เห้อ…” “ท่านเทพธิดา… ท่านถูกส่งมาโดยท่านเมเรลยาด้วยใช่ไหมครับ?” ชายชราถาม ผู้คนรอบข้างคนอื่น ๆ ก็ได้รับการรักษาในขณะที่ดื่มโพชั่นเลือดของฉัน ทุกคนต่างกลับมามีชีวิตชีวามากยิ่งขึ้น “อา… โพชั่นพวกนี้มันปาฏิหาริย์ชัด ๆ!” “ร่างกายของฉัน… ฉันรู้สึกหนุ่มขึ้นอีกครั้ง…” “แม้แต่ขาที่หักของฉันก็กลับมาสมบูรณ์แบบแล้ว…!” “เธอคือเทพธิดาที่แท้จริง!” “ผู้ช่วยชีวิตคนก่อนหน้าเทียบไม่ได้เลย!” “จงสวดอ้อนวอนต่อเทพธิดาแฟรี่ เทพธิดาผู้ช่วยชีวิตที่แท้จริง!” “อา ดูเหมือนว่ามนตราของท่านจะส่งผลดีกว่าท่านเทพธิดาผู้ช่วยชีวิตองค์ก่อนนะครับ…” ชายชราพึมพำ “ก็นะ มันแน่นอนอยู่แล้ว และใช่ ฉันถูกส่งมาโดยบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งของพวกเจ้า เอาล่ะ ถึงเวลาไปในที่ที่ปลอดภัยแล้ว…” ฉันกล่าวพลางเปิดพอร์ทัล (Portal) เข้าสู่อาณาจักรภายใน (Inner Realm) ที่อยู่ภายในวิญญาณของฉัน ผู้คนเชื่อฟังโดยไม่มีปัญหาใด ๆ เสน่ห์ของฉันช่วยได้มากในการทำให้พวกเขาเชื่อเกือบทุกอย่างที่ฉันพูด ก็นะ พวกเขาอ่อนแอเกินกว่าจะขัดขืนอยู่แล้วด้วย “ที่นั่นอาจจะชื้นไปสักหน่อย แล้วก็มีดวงวิญญาณอยู่ด้วย แต่พวกเขาไม่เป็นอันตรายหรอกนะ อาจจะดูน่ากลัวนิดหน่อยแต่ไม่มีอะไรซีเรียส เดินตามผู้หญิงที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนฉันไปยังพอร์ทัลถัดไป มันจะเคลื่อนย้ายพวกเจ้าไปยังจักรวรรดิของฉัน ที่นั่นพวกเจ้าจะได้พบกับหญิงสาวเผ่าปีศาจสามคนที่จะนำทางพวกเจ้าไปยังบ้านใหม่” ฉันกล่าว ผู้คนเดินเข้าไปในอาณาจักรของฉัน พลางจ้องมองดวงวิญญาณนับพันที่ลอยล่องอยู่รอบ ๆ “ที่นี่… หรือว่าจะเป็น? แดนเทพ? เธอคือเทพธิดาจริง ๆ ด้วย…” หญิงสาวเผ่าแมวพึมพำ “ทางนี้ค่ะ! ได้โปรด เข้าพอร์ทัลนี้ไปเลย!” ร่างแยกออร่า (Aura Clone) ของฉันกล่าว พลางชี้ให้ชาวบ้านดูพอร์ทัลที่เชื่อมต่อไปยังร่างที่สองของฉันภายในปราสาท จากนั้นผู้คนก็เดินข้ามผ่านพอร์ทัลไปจนถึงโถงปราสาท ที่ซึ่งร่างที่สองของฉันนั่งอยู่บนบัลลังก์ “อา! ท่านเทพธิดาก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ? แล้วที่นั่นล่ะ? ท่านมีสามร่างเลยเหรอ?” “ท่านเป็นเทพธิดาที่แท้จริงแน่ ๆ! ช่างมีความสามารถที่น่าทึ่งเหลือเกิน!” “พลังของท่านแทบจะเกินกว่าจะหยั่งถึง…!” “ยินดีต้อนรับสู่จักรวรรดิของฉัน เหล่าประชากรทั้งหลาย ได้โปรดทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้าน ที่นี่คือสรวงสวรรค์สำหรับพวกเจ้าทุกคน สามพี่น้องริน (Rin Sisters) หญิงสาวเผ่าปีศาจผู้งดงามทั้งสามคนที่ยืนอยู่ข้างพวกเจ้าจะนำทางไปสู่บ้านใหม่ หลังจากนั้น พวกเจ้าสามารถเข้าร่วมศาสนจักรแห่งเมเรลยาเพื่อพบปะกับตัวกึ่งเทพธิดาเองได้เลย” ฉันกล่าวด้วยร่างที่สองของฉัน “อา! ครับ ท่านเทพธิดา!” “พวกเราจะได้พบกับบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งจริง ๆ เหรอ?” “ที่นี่ต้องเป็นดินแดนของเหล่าเทพแน่ ๆ!” “พวกเรารอดแล้ว… พวกเรารอดตายจริง ๆ แล้ว!” เหล่ามนุษย์สัตว์เผ่าแมวเดินไปตามบันไดที่มุ่งสู่ใจกลางเมือง โดยมีเหล่าเมดอารัคเน่ (Arachne Maids) และเลขาสาวซัคคิวบัส (Secretary Succubus) คอยช่วยเหลือ ในขณะเดียวกัน ด้วยร่างแรกของฉัน ฉันกำลังเริ่มเอร็ดอร่อยกับซากศพของศัตรูที่เหล่าภรรยาเพิ่งฆ่าไป… ทุกอย่างมันดูธรรมดามาก มอนสเตอร์คล้ายหมูป่ายักษ์พอจะรสชาติดีอยู่บ้างถ้าเอาไปย่าง ส่วนพวกกิ้งก่ายักษ์นี่รสชาติแย่สุด ๆ และพวกมนุษย์สัตว์เผ่าสุนัขก็มีความเข้มข้นบางอย่าง… ส่วนศพของมนุษย์สัตว์เผ่าแมวนั้นอยู่ในสภาพยับเยินมาก ฉันเลยต้องเอามาทำเป็นแฮมเบอร์เกอร์ด้วยความช่วยเหลือจากริมุรุและกาบี้ รสชาติพวกมันดีทีเดียวเพราะเนื้อนุ่มและฉ่ำมาก ตอนที่พวกเราทานมื้อว่างเสร็จก็เป็นเวลาลางคืนแล้ว แต่พวกเราตัดสินใจเดินทางต่อเพราะไม่มีใครเหนื่อยเลยสักนิด ถ้าฉันเดินทางต่อไปทางทิศตะวันตก ตามที่ชายชราคนนั้นบอกว่าโมฮินีมุ่งหน้าไป ฉันก็น่าจะได้พบเธอในไม่ช้า ฉันคงจะส่งเธอตรงกลับไปที่จักรวรรดิของฉันทันทีที่สายตาเราสบกัน [คุณได้รับ 8,950,980,420 EXP!] [เลเวล 075/250] [EXP 333,980,383,520/515,000,000.000] [คุณได้รับสกิลดังต่อไปนี้] [สายเลือดมนุษย์สัตว์เผ่าแมวทั่วไป] (Common Cat Beastmen Lineage) (ถูกหลอมรวมโดยสกิลระดับสูงกว่า!) [สายเลือดมนุษย์สัตว์เผ่าสุนัขทั่วไป] (Common Dog Beastmen Lineage) (ถูกหลอมรวมโดยสกิลระดับสูงกว่า!) [เลเวลของสกิล [สายเลือดเทพขุมนรก; สายเลือดมารดารเทพปีศาจแห่งพิษราคะ; เลเวล 3] (Abyssal Divine Lineage; Bloodline of the Divine Demoness Mother of Lustful Venom), [ศาสตร์ควบคุมเส้นผมเหล็กปีศาจ; เลเวล 7] (Demon Steel Hair Manipulation Arts) และ [ศาสตร์กรงเล็บเพลิงโบราณ; เลเวล 5] (Ancient Blazing Nails Arts) เพิ่มขึ้น!]