บทที่ 3: สัมพันธ์ก่อนงานแต่ง? รถม้าวิ่งไปได้สักพักใหญ่ โครม! ตุ้บ! ตุบ! ‘...เชี่ยเอ๊ย’ ทางป่าเส้นหนึ่งที่แทบเรียกว่าถนนไม่ได้ด้วยซ้ำ ก้นของฉันโดนกระแทกอย่างหนักเอาเรื่อง ‘บอกว่าจะนัดกันครึ่งทาง แต่ไกลชิบเป๋ง’ เผ่าพันธุ์อายุยืนอยู่กันอย่างตัดขาดจากมนุษย์โดยสิ้นเชิง เพราะอย่างนั้น ข้อมูลเกี่ยวกับพวกเขาจึงแทบไม่มีอยู่เลย เราไม่รู้แม้กระทั่งว่าพวกเขาอาศัยอยู่ที่ไหน ‘อาณาเขตของพวกเขาถูกกั้นด้วยเวทมนตร์ มนุษย์มองไม่เห็น’ แล้วจะไปพบเจอเผ่าพันธุ์แบบนั้นได้ยังไง? แบบนี้ไง “ขอบคุณที่อุตส่าห์มา” รถม้าจอดลงกลางป่าทึบ กลางพงหญ้าแน่นขนัดที่มนุษย์แทบจะผ่านเข้าไปไม่ได้ ต้นไม้สูงตระหง่านล้อมรอบอยู่ทุกด้านราวกับไม่มีที่สิ้นสุด มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่รู้ว่ามาจากไหน ‘...เด็ดว่ะ’ สาวงามผมสีม่วงอันโดดเด่น หน้าอกกับสะโพกก็อวบอิ่มสมส่วนกันพอดี ‘ผมม่วงอาจเป็นลักษณะประจำเผ่าแม่มดก็ได้’ ผมบ๊อบสั้น ใบหน้าไร้อารมณ์ ชุดสูททรงเนี้ยบแบบดินสอทำให้บรรยากาศยิ่งเย็นชาเข้าไปอีก ‘...แต่ทำไมกระดุมเม็ดกลางถึงปลดอยู่ล่ะ? นี่กำลังยั่วให้ฉันเอาไอ้ตัวเองสอดเข้าไปงั้นเหรอ?’ ข้างในถูกปกปิดไว้ด้วยเสื้อที่แนบเนื้อ แต่ฉันดูออก ถ้าโดนถอดออกล่ะก็ ต้องสุดยอดแน่...! ‘...นี่มันแม่มดจริงๆ เหรอวะ’ ฉันคิดว่าพวกเผ่าอายุยืนต้องเป็นแม่เฒ่าแก่ชราไปแล้วแท้ๆ แต่กลับมีสาวสวยเซ็กซี่โผล่มาแบบนี้ทำเอาฉันชะงักไปเลย ฉันลงจากรถม้าแล้วทักเธอ “...ขอถามหน่อย คุณมาจากเผ่าแม่มดใช่ไหม” “ใช่ค่ะ ฉันมีหน้าที่มารับคุณไปยังเขตแดนของเผ่า” โคตรเจ๋งเลย! ฉันเฮในใจ คิดว่าพวกเผ่าอายุยืนคงมีแต่แม่เฒ่าเสียอีก แต่ดันมีผู้หญิงสาวสวยแบบนี้ด้วยงั้นเหรอ? ‘แน่นอนว่าแม่มดผู้ยิ่งใหญ่ที่ฉันจะแต่งงานด้วยคงอายุมากกว่าสามร้อยปีไปแล้ว คงไม่เหมือนคนนี้หรอก’ ถึงอย่างนั้น การมีผู้หญิงที่ให้บรรยากาศแบบนี้อยู่ข้างๆ ก็ไม่เลวเหมือนกัน เหมือนกำลังปูทางไปมีสัมพันธ์นอกงานแต่งตั้งแต่ยังไม่แต่งเลยทีเดียว บาปพอใช้ได้ “เอ่อ งั้น...” “ขออภัยสักครู่ค่ะ” แม่มดสาวไม่สนใจฉัน แล้วเดินเข้าไปหาม้า “เฮ้ นั่นอันตรายนะ ม้าไม่มีคนควบคุมอาจเอาแน่เอานอนไม่ได้” ฉันถูกสั่งให้มาที่ป่าแห่งนี้เพียงลำพัง ดังนั้นในฐานะขุนนาง ฉันจึงต้องเป็นคนขับรถม้าเอง “ม้าดีมากเลย” เป๊าะ! ผู้หญิงคนนั้นดีดนิ้วใส่ม้า “กลับบ้านได้แล้วนะ” กุบกับ กุบกับ ม้าเริ่มเดินราวกับถูกสะกด กลับไปตามทางเดิมที่เรามา “เมื่อกี้...เธอทำอะไร?” “ฉันร่ายเวทกลับทางค่ะ มันจะกลับไปยังอาณาเขตของคุณเอง” “เห็นว่าม้าเป็นตัวดี ฉันเลยปล่อยมันเอาไว้เฉยๆ ไม่ได้” เธอเสริม ‘ควบคุมม้าได้งั้นเหรอ? แบบนั้น...ทำได้ด้วยเหรอ’ สั่งการสัตว์จากระยะไกล แล้วยังมีผลต่อสติปัญญาให้มันย้อนรอยทางกลับไปได้อีก? ‘ไม่เคยได้ยินเวทมนตร์แบบนี้มาก่อนเลย’ แม้แต่ฉันที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะในตระกูลจอมเวท ก็ยังไม่เข้าใจหลักการของมันเลย “เธอทำได้ยังไง? เป็นคาถาเฉพาะของแม่มดเหรอ” “...คุณแปลกใจกับเรื่องแค่นี้เหรอคะ” เธอเอียงคอ สีหน้าช็อกจริงๆ ที่ฉันแปลกใจ สีหน้าแบบ ‘จอมเวท’ เต็มขั้นของเธอทำให้ฉันตระหนักได้ ช่องว่างระหว่างเผ่าพันธุ์ที่ต่างกันโดยกำเนิดอย่างสิ้นเชิง ‘...เผ่าอายุยืนพวกนี้มันตัวประหลาดกันทั้งนั้น’ ถ้าแม่มดสาวที่ถูกส่งมารับคนแปลกหน้ามีฝีมือถึงขนาดนี้ แล้วแม่มดผู้ยิ่งใหญ่ที่แก่เฒ่าจะเก่งขนาดไหนกัน? ‘ให้ตายเถอะ ถ้าเธอใช้สะกดจิตเล่นงานสมองฉันล่ะ?’ ฉันเริ่มรู้สึกว่าต้องประจบเอาใจเธอไว้หน่อยแล้ว “ฮ่าๆ... เวทมนตร์ของพวกมนุษย์คงยังไม่ก้าวหน้าเท่าของแม่มด” “สมกับเป็นเผ่ามนุษย์ชั้นต่ำจริงๆ” “หือ?” “ขออภัยค่ะ ฉันพูดพลาด” อะไรของเธอ? นี่เริ่มให้ความรู้สึกไม่ดีแล้วนะ ‘ไม่ เอาไว้ตัดสินเธอเร็วไปไม่ได้ คาร์ล’ แล้วไงถ้านิสัยจะห่วยหน่อย? หน้าเธอเร้าใจ หน้าอกก็ดูเหมือนจะทะลักออกมาอยู่แล้วนี่ ผู้หญิงสวยได้รับการยกเว้นได้ทุกอย่าง พอได้ถอดเสื้อออก ต่อให้คาแร็กเตอร์แย่แค่ไหนก็ยังถือเป็นการพิชิตอยู่ดี “คาร์ล มาร์ส” “ครับ” “ฉันเหนื่อยจากการเดินทาง แต่พอเห็นคนสวยอย่างคุณแล้ว ฉันก็มีความสุขค่ะ” “ครับ” ให้ตายสิ ‘ครับ’ เป็นคำเดียวที่เธอรู้จักหรือไงกัน ฉันยื่นมือไปจับมือทักทาย แต่เธอไม่รับ เธอจบการทักทายด้วยคำตอบสั้นๆ เท่านั้น ‘เย็นชาจนไม่คิดจะปิดบังเลย เธอมันยัยตัวร้ายชัดๆ’ แต่ฉันก็เลือกจะใจดีและเข้าใจเธอ ‘ผู้หญิงเย็นชาแบบนี้ พอครางอยู่บนเตียงมันยิ่งเร้าอารมณ์เป็นบ้า’ ฉันไม่สะทกสะท้านกับแม่มดคนนี้หรอก เธออาจจะเก่งเวทมนตร์กว่าฉันนิดหน่อยก็จริง “แล้วคุณชื่ออะไร...?” “เมเดีย” “เป็นชื่อที่สวยดีนะ” “ค่ะ” จะรับมือกับเครื่องตอบรับ ‘ค่ะ’ เครื่องนี้ยังไงดีนะ ถ้าฉันคว้าหน้าอกเธอแล้วถามว่าจะให้ฉันเอาไหม เธอจะตอบว่า ‘ค่ะ’ เหมือนเดิมหรือเปล่า? คงต้องลองทีหลัง “แล้วเราจะไปยังอาณาเขตของแม่มดกันยังไงต่อ?” “ฉันเตรียมพาหนะไว้แล้วค่ะ” เป๊าะ! เมเดียดีดนิ้ว รถม้าที่เมื่อกี้ยังไม่มีอยู่กลับปรากฏขึ้นมา รถม้าคันนั้นดูหรูหราเอามากๆ “...ทำไมฉันถึงไม่ทันสังเกตเห็นจนถึงตอนนี้นะ” “ฉันวางม่านเวทปิดการรับรู้ไว้ค่ะ” “ม่านปิดการรับรู้?” “ค่ะ” ฉันจ้องเมเดีย พลันเข้าใจว่าคุยแบบนี้ต่อไปไม่ได้ เลยเปลี่ยนคำถาม “ทำไมถึงร่ายเวทนั้นล่ะ?” “เพราะถ้ามีใครเห็นเราเข้า มันจะเป็นปัญหาค่ะ” “ทั้งที่อยู่ในป่าที่ไม่มีใครเลยเนี่ยนะ?” “ค่ะ” “...ฉันไม่คิดว่าจะมีใครแอบดูหรอก แบบนั้นจำเป็นด้วยเหรอ” “ค่ะ” “การรักษาความปลอดภัยของพวกคุณนี่ละเอียดจริงๆ” “...ค่ะ” ‘ฉันคุยกับแม่มดคนนี้ไม่รู้เรื่องเลยว่ะ’ แววตาเธอดูแข็งทื่อตั้งแต่แรกเห็น เอาเถอะ ฉันหันไปมองรถม้าด้วยความตื่นตะลึง นี่สินะเหตุผลที่ไม่เคยหาพบที่อยู่อาศัยของแม่มด ‘ถ้าพวกเขาซ่อนตัวแบบนี้ มนุษย์ก็หาพวกเขาไม่เจอหรอก’ ถึงหาจนเจอ ก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี จะจัดการอารยธรรมเวทมนตร์ที่ล้ำหน้ามนุษยชาติไปหลายศตวรรษได้ยังไงกัน แม้แต่รถม้าคันนี้ก็ไม่ธรรมดา ‘ไม่มีม้า’ แต่กลับมีแหล่งพลังงานพิเศษอยู่ใต้ท้องรถ เป็นรถม้าที่ใช้พลังเวทแทนม้า ‘รถม้าคันเดียวนี้เอาไปลงหนังสือประวัติศาสตร์ของมนุษย์ได้เลย’ “ขึ้นมาได้แล้ว” ฉันปีนขึ้นรถม้าตามคำแนะนำของเมเดีย มันเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวลทั้งที่พื้นป่าแท้ๆ ‘คุณภาพการโดยสารนี่เหลือเชื่อ’ รถม้าที่ไม่สั่นแม้อยู่บนเส้นทางแบบนี้เนี่ยนะ? ดีแล้วที่แม่มดไม่ได้ขยายพันธุ์กันง่ายๆ ถ้าพวกเธอมีมากกว่านี้สักสามเท่า มนุษยชาติคงถูกยึดครองไปแล้ว ‘...แม้จะคิดแบบนั้น แต่ฉันก็ไม่ควรพูดในฐานะคนที่ถูกขายมาที่นี่’ พอนึกถึงสถานการณ์ของตัวเอง ฉันก็ถอนหายใจออกมา ‘ถ้าเมียของฉันอย่างน้อยเป็นผู้หญิงเครื่องจักรแบบนี้ก็คงดี ฉันคงมีแรงฮึดขึ้นมา’ แค่นั้นยังไม่พอ ฉันคงผลิตทายาทได้ทุกวันแบบไม่เหนื่อย แค่เห็นกระโปรงของเธอแนบกับสะโพกตอนเช้าก็ทำให้ข้างล่างแข็งแล้ว ‘ว่าไปแล้ว เผ่าอายุยืนพวกนี้แก่ด้วยหรือเปล่านะ’ เธอดูเด็กกว่าฉันเสียอีกถ้าเทียบจากรูปลักษณ์ภายนอก “ขอถามหน่อยนะ คุณอายุเท่าไหร่ในหมู่แม่มดล่ะ เมเดีย” “...ฉันอยู่ในกลุ่มที่อายุน้อยที่สุดของเผ่าค่ะ ยังเป็นพวกที่ช่วยงานไม่ค่อยไหวอยู่เลย” “อา เข้าใจแล้ว” ฉันมีความหวังขึ้นมานิดหนึ่ง แต่ก็เป็นแค่ว่าเมเดียยังอายุน้อยเท่านั้นเอง ‘ถึงจะดูเด็ก แต่เธอต้องเป็นผู้ใหญ่แน่นอน ถ้าเธอเป็นคนที่อายุน้อยที่สุด งั้นอายุของคนอื่นก็พอจะเดาได้แล้ว’ แม่มดผู้ยิ่งใหญ่คือผู้ที่อยู่สูงสุดของเผ่า แม่เฒ่าที่มีอายุนับศตวรรษ... “ฮ่า...” ความจริงที่กำลังใกล้เข้ามาทำให้ฉันถอนหายใจไม่หยุด โดยเฉพาะเมื่อมีสาวงามสะโพกดกนมใหญ่สมบูรณ์แบบยืนอยู่ตรงหน้า “เอ่อ... ผมได้ยินมาว่าแม่มดผู้ยิ่งใหญ่อายุราวๆ สามร้อยหกสิบปี” “...” “ไม่สิ อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้หมายความว่าไม่เอา” แน่นอนว่าฉันไม่อยากเอาโว้ย ไอ้เชี่ย คู่แต่งงานของฉันคือแม่เฒ่าวัยสามร้อยปี “ผมแค่คิดว่าควรรู้เรื่องภรรยาของตัวเองไว้บ้าง” “...เข้าใจแล้วค่ะ” เมเดียพยักหน้าเบาๆ “ดูเหมือนอายุของแม่มดผู้ยิ่งใหญ่จะถูกรายงานผิดค่ะ” อ๋อ งั้นเหรอ คงไม่มีทางที่คุณยายแบบนั้นจะเอาผู้ชายวัยยี่สิบกว่าๆ มาเป็นสามีหรอก... “ฉันเชื่อว่าในปีนี้ท่านอายุครบสามร้อยสี่สิบสองปีพอดีค่ะ” “...อ้า” “อายุน้อยกว่าที่ว่าไว้ช่วงกลางๆ สามร้อยห้าสิบปีอยู่แปดปีค่ะ” “...เข้าใจแล้ว” ‘ฉันพูดว่าสามร้อยกลางๆ เพื่อไม่ให้ดูเหมือนกำลังบ่นเรื่องอายุนาง’ แต่ไม่ใช่แค่ไม่ลดลง มันกลับเพิ่มขึ้นด้วย เพิ่มจากสามร้อยไปสี่สิบปีเต็มๆ ‘ถ้าผู้ชายอายุห้าสิบเอาผู้หญิงอายุยี่สิบ คนอื่นยังถามเลยว่าเป็นสาวทาสรึเปล่า’ นี่ฉันถูกขายเป็นกิ๊กกอล์ฟให้คุณยายอายุสามร้อยสี่สิบสองจริงๆ เหรอวะ ขอบคุณพระเจ้า ที่ฉันไม่ใช่พรหมจรรย์ “...คุณจะทำหน้าตาแบบนั้นต่อไปอีกนานไหมคะ” “หือ?” จู่ๆ เมเดียก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าหน้าเจ้าบ่าวดูเหมือนศพเน่าตั้งแต่วันแรก เจ้าสาวคงไม่ปลื้มเท่าไหร่ค่ะ” “หน้าฉันเหมือนแบบนั้นเลยเหรอ?” “ถ้าต้องบอก ก็คงเหมือนโครงกระดูกเหี่ยวๆ ค่ะ” ...โครงกระดูกน่ะเป็นยายแม่มดวิปริตของเธอต่างหาก ไม่ใช่ฉันนะ ยัยบ้า ฉันเข้าใจสิ่งที่เธอพูดนะ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเปลี่ยนอารมณ์กันแบบนี้ได้เลย “เข้าใจแล้ว ผมจะระวัง” “...” เมเดียจ้องมองฉันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างกะทันหัน “ฮ่า... ไม่มีทางเลือกสินะ” มือเล็กขาวซีดค่อยๆ เอื้อมมาหาฉัน มุ่งตรงไปยังเป้ากางเกง “...?” ถูๆ ฝ่ามือนุ่มของเมเดียถูไอ้จ้อนของฉันผ่านกางเกง ‘เชี่ยเอ๊ย ฟีลดีชิบ... เดี๋ยวก่อน อะไรวะเนี่ย?’ ฉันใช้เวทเกี้ยวพาราสีของเผ่าอายุยืนไปแล้วเหรอ? ไม่สิ ฉันแค่คอยมองหาโอกาสเฉยๆ “เมเดีย?” “ค่ะ” “ตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่” “ฉันกำลังลูบไอ้ของคุณอยู่ค่ะ” ...แล้วทำไปทำไมวะ? น่าแปลกที่ครั้งนี้เธอตอบโดยที่ฉันยังไม่ได้ถาม “ผู้ชายที่อารมณ์ไม่ดีจะถูกปลอบด้วยการปรนนิบัติจากผู้หญิง นั่นเป็นสามัญสำนึกในโลกมนุษย์ไม่ใช่เหรอคะ” ได้ยินอย่างนั้น ฉันก็เข้าใจขึ้นมาทันที ว่าเหมือนที่เราไม่ค่อยรู้เรื่องแม่มด พวกเขาก็ไม่ค่อยรู้เรื่องมนุษย์เหมือนกัน ‘วัฒนธรรมของพวกเขาถูกตัดขาดจากเราอย่างสิ้นเชิง แบบนี้ก็สมเหตุสมผล’ ยิ่งไปกว่านั้น เผ่าแม่มดยังมีแต่ผู้หญิงล้วน เท่ากับว่า ‘ความรู้เรื่องเซ็กซ์ของพวกเธอห่วยแตกชัดๆ’ นั่นแหละถึงทำแบบนี้กับเจ้าบ่าว ‘แต่ให้ตายสิ เทคนิคอะไรแบบนี้... อ๊า...’ เมื่อกี้ยังทำหน้าไร้อารมณ์และเย็นชาอยู่แท้ๆ ตอนนี้แม่มดที่แข็งแกร่งกว่าฉันกลับเอามือมาลูบไอ้จ้อนฉันอยู่ แค่คิดแบบนั้นก็ทำให้ฉันเริ่มหื่นขึ้นมาแล้ว ‘คิดว่าเป็นยัยตัวร้าย ที่แท้หน้าอกดั่งนักบุญ นิสัยดั่งนางฟ้าเหรอ?’ ฉันยังไม่ได้เห็นหน้าว่าที่เจ้าสาวของตัวเองด้วยซ้ำ ตอนนี้ฉันจะเสร็จกับเลขาที่มารับตัวก่อนเลยงั้นเหรอ? ถึงอย่างนั้น นั่นก็... ‘โคตรแจ่มเลย?’ เธอเหมือนสาวสวยออฟฟิศที่เอาไว้เย็ดได้ทุกคืนตอนทำโอทีในโลกยุคใหม่ ฉันเอนหลังอย่างสบายใจ ปล่อยให้เธอสัมผัสฉันต่อไป ก่อนจะถูกเย็ดโดยคุณยายวัยสามร้อยสี่สิบสองปี แบบนี้ก็ไม่เลวใช่ไหมล่ะ?