บทที่ 73: ความบ้าคลั่งที่แท้จริง "มาที่หมู่บ้านแบบนี้กะทันหัน ไม่รู้ว่า Morgan กำลังคิดอะไรอยู่" "อืม ฉันว่าเธอคงไม่ได้มาพร้อมเจตนาร้ายหรอก" Circe กับ Medea กำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมต้อนรับมังกร Morgan ความจริงแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างพวกแม่มดกับมังกร โดยเฉพาะกับ Morgan นั้นดีเอามากๆ Morgan มักจะนำอุปกรณ์เวทมนตร์กับหนังสือที่พวกแม่มดต้องการมามอบให้ แทนที่นั้น พวกแม่มดก็จะได้รับของมีค่าหลากหลายอย่าง รวมถึงเหรียญทองด้วย มังกรโดยธรรมชาตินั้นให้ความสำคัญกับศักดิ์ศรีของตัวเองมาก อาจเพราะเหตุนี้ เธอจึงมักทิ้งทองคำไว้เป็นค่าตอบแทนมากเกินควรอยู่เสมอ ด้วยเวทมนตร์ ตระกูลแม่มดก็ใช้ชีวิตอย่างอุดมสมบูรณ์อยู่แล้ว แต่พอมีสมบัติกับทองคำจากมังกรทับถมเข้ามา แม่มดทั้งหลายก็สะสมความมั่งคั่งก้อนมหาศาล ถ้าพวกแม่มดตั้งใจจริง ต่อให้จะซื้อดินแดนสักไม่กี่แห่ง หรือแม้แต่ราชอาณาจักรเล็กๆ ก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้ เอาเป็นว่า เพราะไม่ได้เจอมังกรมานานแล้ว จึงประมาทเรื่องการเตรียมการไม่ได้ ไม่ว่ามันจะกะทันหันแค่ไหนก็ตาม "แต่ก็ถือว่าเป็นโอกาสดี ฉันอยากแนะนำ Karl ให้เธอรู้จักมานานแล้ว แล้วเธอก็มาพอดี" "...เธอคิดจะแนะนำเขาให้ท่านมอร์แกนรู้จัก" "ฮึๆ แน่นอนสิ เขาเป็นสามีของฉันนะ" ในบรรดาแม่มด Circe กับ Morgan มีสายสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันเป็นพิเศษ ถ้าเทียบกับมนุษย์ มันก็เหมือนเพื่อนบ้านต่างวัยที่มักจะไปนั่งคาเฟ่ด้วยกันบ่อยๆ ในแง่หนึ่ง นี่ก็เหมือนการแนะนำสามีให้เพื่อนสนิทรู้จักนั่นแหละ Circe ตื่นเต้นกับโอกาสนี้มากทีเดียว "ฮึม~ ปัญหาก็คือ ท่านมอร์แกนมองเผ่าพันธุ์มนุษย์ยังไงกันแน่" "คงมองว่าเป็นพวกต่ำต้อยกระมัง" "นั่นแหละที่ฉันกังวลอยู่บ้าง" เผ่าพันธุ์ที่อายุยืนยาวมักจะมองพวกมนุษย์ที่อายุสั้นและใช้ความรุนแรงเป็นพวกต่ำกว่าเสมอ ในบรรดาพวกนั้น มังกรยิ่งมีความหยิ่งและมั่นใจในตัวเองเป็นพิเศษ ถ้าเธอได้เจอกับ Karl ล่ะก็ มีโอกาสสูงมากที่เธอจะเผลอพูดกดเขาโดยไม่รู้ตัว Circe กังวลว่า Karl อาจจะเจ็บใจเพราะเรื่องนั้น "อีกเรื่องหนึ่ง ฉัน..." Medea ที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างอยู่ก็หยุดชะงักลงกะทันหัน เธอดูเหมือนกำลังลังเล ไม่แน่ใจว่าควรพูดเรื่องนั้นออกมาหรือไม่ "มีอะไรหรือ" "ขอโทษนะ มันเป็นเรื่องค่อนข้างอ่อนไหว" "ฮึๆ Medea ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันมองเธอเป็นลูกสาวของฉันจริงๆ นะ" เมื่อเห็นรอยยิ้มของ Circe Medea ก็ยิ้มบางๆ อย่างขมขื่นกลับมา ความสัมพันธ์ของพวกเธอห่างไกลจากความเป็นแม่ลูกแบบทั่วไปนัก แม้แต่ในตระกูลแม่มดที่ “สร้าง” ลูกสาวขึ้นมา มันก็ยังเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่เหมือนใคร แม่มดคนหนึ่งซึ่งเคยเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของ Circe Medea เป็นลูกสาวที่ถือกำเนิดขึ้นหลังจากเธอตายไปแล้ว แม้ Circe จะรับเธอมาเป็นลูกบุญธรรม แต่ความสัมพันธ์ของพวกเธอก็ไม่เคยสมบูรณ์เต็มร้อย การตายของเพื่อนคนนั้นทิ้งบาดแผลลึกไว้ให้ Circe เธอใช้เวลานานมากกว่าจะเยียวยาความเจ็บปวดนั้นได้ ส่วน Medea เองก็รู้สึกผิดกับการตายของแม่ เมื่อรู้ว่าความเศร้าของ Circe ลึกแค่ไหน เธอก็ไม่อาจทำตัวงอแงหรือสบายใจไร้กังวลได้ สุดท้ายแล้ว แม้ Medea จะเป็นลูกสาวบุญธรรมของ Circe อย่างชัดเจน แต่ก็ยังมีระยะห่างบางๆ คั่นกลางอยู่ เพราะสถานการณ์ซับซ้อนเช่นนี้ Medea จึงมักรักษาระยะห่างเล็กน้อยในการใช้ชีวิตประจำวันร่วมกัน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าพวกเธอรักและเป็นห่วงกันอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะอย่างไร พวกเธอก็เป็นแม่ลูกกันอย่างแท้จริง เป็นครอบครัวเดียวกัน ทั้ง Circe และ Medea ต่างก็ปรารถนาให้กันและกันมีความสุขมากกว่าสิ่งใดทั้งหมด "ถ้ามีเรื่องอะไรอยู่ในใจ ก็พูดออกมาได้เลยนะ ฉันพร้อมจะฟัง" "อืม ถ้าเธอว่างั้น..." Medea เปิดปากพูดด้วยสีหน้าเป็นกังวล "เรื่องนี้ก็เกี่ยวกับสามีของเธอด้วย..." "แล้วเขาทำไม" "ผู้ชายคนนั้น... เขาเข้าไปใกล้ผู้หญิงง่ายเกินไป" "เอ๊ะ, หืม?" Circe กระพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงงกับหัวข้อที่ไม่คาดคิด Medea รู้ว่าจะเป็นแบบนี้อยู่แล้ว จึงพูดต่ออย่างตั้งใจจะบังคับให้เรื่องมันเดินหน้า "ผู้ชายคนนั้นกับเอลฟ์ Diana กลายเป็นนักบวชกับผู้ติดตามกันไปแล้ว" "ใช่... นั่นแหละ" "เอลฟ์ที่หยิ่งยโสนั่น แถมยังเป็นกับมนุษย์อีก แล้วดูเหมือนทั้งสองจะสนิทกันมากทีเดียว มากเกินไปหน่อย..." "อาจเป็นเพราะ Karl เป็นคนดีมากก็ได้มั้ง" "ไม่ใช่เด็ดขาด" Medea พูดอย่างหนักแน่น เธอไม่รู้เรื่องผู้ชายมากนัก แต่เรื่องนี้เธอกล้าพูดได้เต็มปากว่า มนุษย์คนนี้ไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่า “คนดี” อย่างแน่นอน สำหรับ Circe ผู้ใสซื่ออาจมองว่านั่นเป็นเสน่ห์ของเขา แต่ Medea ไม่ได้มองความสามารถของ Karl ในแง่บวกแบบนั้น "ผู้ชายคนนั้นเข้าหาผู้หญิงได้ง่าย แล้วก็สร้างความสัมพันธ์บางอย่างได้ง่ายพอกัน และเขาก็ชอบแบบนั้นด้วย" "ฮึม เป็นอย่างนั้นเหรอ" "อย่างน้อยจากที่ฉันสังเกตมา" ผู้หญิงทุกคนที่ Karl เจอ สุดท้ายก็ลงเอยแบบนั้นทั้งนั้น Circe ซึ่ง Medea เคารพอยู่ ก็หลงรัก Karl ไปอย่างรวดเร็ว แม้แต่ Diana เอลฟ์ ก็ยังเริ่มเผยด้านอ่อนไหวออกมาเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา แม่มดอีกหลายคน หลังจากคุยกับ Karl เพียงหนึ่งหรือสองครั้ง ก็เริ่มรู้สึกชอบเขา ‘เหมือนเขาถูกเวทมนตร์อะไรบางอย่างให้สะกดผู้หญิงไว้...’ ผู้ชายคนนั้นอันตรายกับผู้หญิง เธอคิดแบบนั้น ด้วยเหตุนี้ Medea จึงระแวง Karl มากเกินความจำเป็น ถึงอย่างนั้น ทุกครั้งที่ร่างกายของพวกเธอแตะโดนกัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะ... "แค่ก! แค่ก! เอาเป็นว่า ฉันว่าผู้ชายอย่างเขาไปเจอท่านมอร์แกนคงอันตราย" "เธอคิดมากเกินไปหรือเปล่า" "ถึงท่านมอร์แกนจะเป็นมังกร แต่ก็ยังเป็นผู้หญิงอยู่ดีไม่ใช่เหรอ ถ้าเกิดไปถูกใจเขาขึ้นมาจะไม่ยุ่งยากเอาเหรอ" "โถ่เอ๊ย เรื่องนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก" Circe ที่ฟังอย่างตั้งใจมานานหัวเราะเบาๆ ออกมา "Morgan ก็เป็นมังกรนี่นา Karl จะดีแค่ไหน แต่... เธอจะสนใจเขาในฐานะผู้ชายจริงๆ เหรอ" "ฉันรู้ว่ามันไม่น่าจะเกิดขึ้น แต่..." ใช่ ปกติแล้วมังกรคงไม่เป็นแบบนั้น สำหรับ Morgan มนุษย์ก็ไม่ต่างอะไรจากแมลงตัวจ้อยที่ไม่มีความสำคัญ แต่ไม่รู้ทำไม Medea ถึงมีลางสังหรณ์แปลกๆ ว่า Karl จะเข้าไปใกล้เธอได้เหมือนที่เขาทำกับ Diana "...เอาเป็นว่า ฉันว่าพวกเราควรระวังไว้ก่อน ฉันจะเตือนเขาไว้ล่วงหน้า" "ถึงขนาดนั้นเชียวเหรอ" "ฉันคิดว่าใช่" "ถ้าเธอรู้สึกแบบนั้นขนาดนั้น ฉันก็ไม่ขัดหรอก..." ไม่ว่าโอกาสจะน้อยแค่ไหน แต่ก็ไม่มีใครรู้อนาคตได้ เมื่อมอง Karl แล้ว Medea ก็รู้ว่าแม้แต่ความเป็นไปได้เพียงเล็กน้อยก็ไม่ควรมองข้าม ‘ถ้าเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นมา แม้แต่มังกรยังไปชอบผู้ชายคนนั้นเข้าอีก...’ Medea ส่ายหัว พยายามไล่ความไม่สบายใจออกไป ก๊อก ก๊อก ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังสะท้อนอยู่ในห้องทำงาน เมื่อพวกเธอบอกให้ผู้มาเยือนเข้ามา แม่มดคนหนึ่งก็เดินเข้ามารายงาน "มหาแม่มดคะ ท่านมอร์แกนมาถึงแล้วค่ะ" "อ้อ จริงเหรอ ในที่สุดก็จำทางมาได้แล้วสินะ" Morgan ขึ้นชื่อว่าเป็นพวกห่วยเรื่องการจำทางสุดๆ ทุกครั้งที่มาหมู่บ้าน เธอมักจะหลงทางแล้วก่อเรื่องวุ่นวายเสมอ จนกลายเป็นธรรมเนียมไปแล้วที่ Circe ต้องออกไปต้อนรับเธอด้วยตัวเอง จากนั้น Morgan ก็จะหาเหตุผลแก้ตัวงุ่มง่ามว่า เธอแค่กำลังอารมณ์ไม่ดีเท่านั้น ดูเหมือนแม้แต่การหลงทางก็ยังเป็นความอัปยศสำหรับมังกร ...เอาตรงๆ ต่อให้มีชีวิตอยู่มาหลายร้อยปีแล้วยังจำเส้นทางไม่ได้ ก็ถือว่ามีปัญหาอยู่เหมือนกัน "ไม่ค่ะ มีคนพามาที่นี่" "อืม สมแล้ว เธอคงไปเจอแม่มดอีกคนระหว่างทางพอดี โชคดีจริงๆ" "ใช่ค่ะ สามีของคุณ ท่านคาร์ล บังเอิญเจอเธอเข้า แล้วก็พามาส่งที่นี่ค่ะ" "...อะไรนะ" Circe กับ Medea เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไอ้ Karl นั่น... ไปเจอ Morgan ตามลำพังไปแล้วงั้นเหรอ "...มีอะไรหรือเปล่าคะ" มีเพียงแม่มดคนนั้นที่ไม่รู้สถานการณ์ จึงสะดุ้งกับปฏิกิริยาของพวกเธอ --- "ฮึม~ ยิ่งฟังยิ่งน่าประหลาดใจจริงๆ ไม่นึกเลยว่า Circe จะได้แต่งงานไปแล้ว แถมยังแต่งกับมนุษย์อีกด้วย" "สำหรับฉันก็ถือว่าค่อนข้างกะทันหันเหมือนกัน ตอนนี้เราถึงขั้นจัดงานแต่งกันแล้วด้วย" "ใช่ ข้ามาเพราะได้รับคำเชิญนั่นแหละ" "...แต่งงานไปแล้วต่างหาก" "ฮึ! พิธีรีตองเล็กๆ น้อยๆ แบบนั้นแทบไม่มีความหมายสำหรับสิ่งมีชีวิตอย่างข้า เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก" Morgan กับฉันคุยกันหลายเรื่อง เดิมทีฉันตั้งใจจะไปส่งเธอที่ห้องรับรองแล้วก็กลับ แต่ Morgan กลับพูดว่า ‘ตอนนี้ข้ากำลังเบื่ออยู่พอดี เจ้าดูจะคุยสนุก อยู่เป็นเพื่อนข้าหน่อย’ แล้วก็รั้งตัวฉันไว้ มันเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิด แต่ก็ไม่ได้แย่ ฉันเองก็อยากเข้าใกล้มังกรตัวนี้อยู่แล้ว ‘นิสัยเธอดีกว่าที่คิดแฮะ’ เอาเข้าจริง เธอก็เป็นผู้หญิงหยิ่งๆ อยู่พอตัว ตามนิสัยของพวกสิ่งมีชีวิตอายุยืนยาวนั่นแหละ ท่าทางหงุดหงิดของเธอก็คล้าย Diana อยู่ไม่น้อย แต่ถ้าเทียบกับฐานะของเธอแล้ว มันก็พอเข้าใจได้ เธอเหมือนผู้หญิงที่หล่อหลอมขึ้นมาจากความหยิ่งและความมั่นใจล้วนๆ แต่ด้วยใบหน้านั่น กับหน้าอกนั่น มันก็ยากจะไม่ให้อภัยเธอ ผู้หญิงแบบเธอน่ะ พอครางอยู่บนเตียงแล้วอมควยให้ มันยิ่งเร้าใจเข้าไปอีก ‘แถมคุยกันสนุกเกินคาดด้วย’ ไม่สิ นอกจากนั้น เธอยังสนใจฉันอย่างประหลาดอีกต่างหาก ‘ฉันนึกว่าเธอจะไล่ให้มนุษย์ต่ำต้อยอย่างฉันหุบปากเสียอีก’ แต่กลับกลายเป็นว่า Morgan ต่างหากที่เป็นฝ่ายถามฉันสารพัดเรื่อง "ดูเหมือนเจ้าเองก็เป็นจอมเวทสินะ" "ใช่ครับ ผมเป็นจอมเวทมาตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้ว" "คงลำบากน่าดูที่ต้องอยู่ท่ามกลางพวกแม่มด ไม่ว่ามนุษย์จะพยายามแค่ไหน ก็แตะได้ไม่ถึงเศษเสี้ยวของพรสวรรค์แม่มดหรอก" "บางครั้งก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน แต่ผมถือว่าตัวเองโชคดีที่ได้เรียนรู้อะไรจากมันมากมาย" "อย่างนั้นเหรอ" อยู่ๆ เธอก็เริ่มหยิบคุกกี้ช็อกโกแลตตรงหน้าขึ้นมาเคี้ยว เหมือนกำลังหงุดหงิดอะไรบางอย่างอยู่ ‘มังกรที่คาดเดาไม่ได้นี่นา’ แม้แต่เศษคุกกี้ที่ร่วงลงไปในร่องอกของเธอก็ดันดูเซ็กซี่อย่างประหลาด "ฮึม... นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะยอมมีสามีก็เพื่อทายาท การตั้งครรภ์คงไม่ใช่เรื่องง่าย" Morgan มองฉันแล้วถามอย่างสบายๆ ราวกับกำลังถามเงินเดือนฉัน "ไอ้ของเจ้าใหญ่ไหม" "ใช่ครับ ใหญ่พอที่ถ้าผมแทงเข้าไป มันจะชนถึงสะดือคุณได้เลย ท่านมอร์แกน" มังกรจ้องฉันราวกับฉันเป็นพวกคนบ้า เฮ้ ฉันก็แค่ตอบคำถามเธอเองนะ