Chapter 84 - บนเส้นทาง ชายคนนั้นหลับตาลงเมื่อเห็นหมีดำกรงเล็บเงินพุ่งเข้าหาเขา ทว่าความเจ็บปวดที่เขาคาดว่าจะได้รับกลับไม่เกิดขึ้น สิ่งที่เขาได้ยินมีเพียงเสียงคำรามลั่น ชายคนนั้นลืมตาขึ้นและพบกับชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเขา หมัดของชายหนุ่มผู้นั้นปะทะเข้าที่หัวของหมีดำกรงเล็บเงินเข้าอย่างจัง หมีดำกรงเล็บเงินที่ดูดุร้ายสุดขีดดูเหมือนจะชะงักงันไป ในวินาทีถัดมา ขณะที่หลินซิ่วดึงหมัดของเขากลับ หมีดำกรงเล็บเงินก็เริ่มล้มลง ด้วยเสียงตึง ร่างอันหนักอึ้งของสัตว์วิวัฒน์ระดับ 2 ก็ฟาดลงกับพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น "ดูเหมือนว่าผมจะมีพละกำลังมากพอที่จะจัดการกับสัตว์วิวัฒน์ระดับ 2 ได้แล้วสินะ" หลินซิ่วสะบัดหมัดแล้วพึมพำกับตัวเอง แน่นอนว่าการโจมตีของหลินซิ่วสำเร็จได้ก็เพราะสัตว์วิวัฒน์ตัวนั้นกำลังพุ่งเป้าไปที่ชายคนอื่นอยู่ "ขะ... ขอบคุณมาก" ชายคนนั้นถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกล่าวขอบคุณ หลินซิ่วไม่ได้สนใจเขาและมองไปที่พื้น หัวของหมีดำกรงเล็บเงินนั้นระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เขาพบผลึกแปลกแยกเข้าแล้ว หลินซิ่วนั่งยองๆ แล้วหยิบผลึกแปลกแยกออกมา เขาเขย่าผลึกนั้นเพื่อสะบัดคราบเลือดออก จากนั้นเขาก็จึงเก็บมันลงในกระเป๋า ดวงตาของชายคนนั้นเป็นประกายเมื่อเห็นผลึกแปลกแยกจำนวนมากในกระเป๋าของหลินซิ่ว "สวัสดี ฉันชื่อเหล่ยเหลียง!" ชายคนนั้นเป็นฝ่ายเริ่มทักทายหลินซิ่วก่อน หลินซิ่วหันไปมองชายคนนั้นแล้วพยักหน้า "ผมชื่อหลินซิ่ว" "น้องชาย นายกำลังจะไปที่เมืองแบล็คซีใช่ไหม?" เหล่ยเหลียงถามพร้อมรอยยิ้ม ในขณะที่พูด เขาก็แอบประเมินหลินซิ่วไปพลาง 'จากวิธีที่หลินซิ่วจัดการหมีดำกรงเล็บเงินระดับ 2 ด้วยหมัดเดียว เขาควรจะเป็นนักรบระดับ 1 หรือเปล่านะ?' 'ไม่สิ ออร่าจากร่างกายของเขาดูอ่อนแอมาก หรือจะเป็นแค่กึ่งนักรบกัน?' "คุณก็กำลังจะไปที่นั่นเหมือนกันเหรอ?" หลินซิ่วเลิกคิ้วถาม "ใช่แล้ว ดูเหมือนนายจะไปเข้ารับการทดสอบคุณสมบัตินักรบสินะ?" เหล่ยเหลียงกล่าวต่อ หลินซิ่วพยักหน้า ชายที่ชื่อเหล่ยเหลียงตรงหน้าเขาคนนี้อย่างน้อยต้องเป็นนักรบระดับ 1 ในเวลานี้เอง เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านข้าง หลินซิ่วหันไปมองและเห็นชายสามคนในชุดรบสะพายกระเป๋าใบใหญ่ พวกเขายังพกดาบติดตัวมาด้วย "เหล่ยเหลียง นายไม่เป็นไรนะ?" หนึ่งในนั้นถามขึ้น "ฉันสบายดี" เหล่ยเหลียงส่ายหน้าแล้วแนะนำเพื่อนๆ ของเขา "นี่คือหลินซิ่ว เขาจะไปที่เมืองแบล็คซีเหมือนกัน เขาเพิ่งช่วยชีวิตฉันไว้" เมื่อได้ยินคำพูดของเหล่ยเหลียง พวกเขาก็หันมามองหลินซิ่วทันที "ว้าว" "พวกเขาคือจางจื้อหมิน, หยางหลิน และอู๋ซิ่ว" เหล่ยเหลียงแนะนำชายทั้งสามให้หลินซิ่วรู้จัก "โธ่ เหล่ยเหลียง นายไปถูกสัตว์วิวัฒน์ระดับ 2 ไล่ต้อนจนอยู่ในสภาพนี้ได้ยังไงกัน?" ชายที่อยู่ข้างๆ เยาะเย้ยเขา "เชอะ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันอ่อนแรงลงหลังจากฆ่าสัตว์วิวัฒน์ตัวก่อนหน้านี้ไป ฉันคงจัดการมันไปนานแล้ว" เหล่ยเหลียงตอบกลับอย่างไม่พอใจ "เจ้าหนู ในเมื่อนายกำลังจะไปเข้าร่วมการทดสอบนักรบ งั้นไปกับพวกเราเถอะ" พวกเขาหันมาส่งยิ้มให้หลินซิ่ว ท่าทีของพวกเขาดูเป็นมิตรอย่างยิ่ง หลินซิ่วพยักหน้า เขาไม่รังเกียจที่จะเดินทางไปพร้อมกับคนเหล่านี้ เพราะตอนนี้เขาสวมตุ้มน้ำหนักไว้ ทำให้ความสามารถในการต่อสู้ลดลง และเขาอาจตกอยู่ในอันตรายหากต้องเผชิญหน้ากับสัตว์วิวัฒน์ที่แข็งแกร่งกว่าตัวเขา แต่หลินซิ่วยังคงระมัดระวังตัว เพราะเขารู้สึกว่าคนกลุ่มนี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล "แกร๊ก แกร๊ก" ทันใดนั้น หมาป่าแอนดรอยด์ก็เดินตรงมาหาหลินซิ่ว กลุ่มคนเหล่านั้นต่างตกตะลึงเมื่อเห็นหมาป่าแอนดรอยด์ "หลินซิ่ว นายซื้อนั่นมาจากไหน? เจ๋งชะมัด ดีกว่ารถแม็กเลฟตั้งเยอะ" จางจื้อหมินเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มราวกับสนิทสนมกัน "จากอินเทอร์เน็ต" หลินซิ่วตอบอย่างเย็นชาและไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม "เอาล่ะ ไปกันเถอะ การทดสอบจะเริ่มในอีกห้าวันข้างหน้า ถ้าเราไม่ออกเดินทางตอนนี้ เราอาจไปไม่ทัน" เหล่ยเหลียงหัวเราะและกล่าว เขาเดินนำไปข้างหน้าพร้อมหยิบขวานสองคมที่เขาทำตกไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมา หลินซิ่วไม่ได้ขึ้นขี่หมาป่าแอนดรอยด์ แต่ใช้วิธีเดินไปช้าๆ เขาเก็บดาบของถังมู่ไป๋ไว้ในช่องเก็บของพิเศษภายในตัวหมาป่าแอนดรอยด์เรียบร้อยแล้ว ไม่นานนัก เขาก็เห็นร่างของชายคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นไม้กำลังกินแอปเปิลสีแดง "ไอ้หนู ได้เวลาไปแล้ว!" หยางหลินตะโกนบอกร่างนั้น เมื่อได้ยินคำพูดของหยางหลิน เขาก็หันมา เขาเป็นชายหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกับหลินซิ่ว ผมยาวระคอขาวนวล เขามีออร่าที่เป็นเอกลักษณ์แผ่ออกมาจากร่างกาย แทนที่จะใช้ดาบใหญ่หรือดาบทั่วไป เขากลับพกดาบยาวคู่หนึ่งสะพายไว้ที่เอว นักสู้สองดาบงั้นหรือ? "อืม" ชายหนุ่มพยักหน้า จากนั้นก็เคี้ยวแอปเปิลสีแดงต่อพร้อมเผยสีหน้าพึงพอใจ "เราก็เจอเขาบนทางผ่านเหมือนกัน ทุกคนที่นี่กำลังมุ่งหน้าไปเมืองแบล็คซี แต่เราไม่รู้ชื่อเขาหรอกนะ" เหล่ยเหลียงกระซิบกับหลินซิ่ว หลินซิ่วพยักหน้า กลุ่มคนเหล่านี้เก่งระดับนักรบระดับ 1 แต่การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของชายหนุ่มคนนั้นทำให้หลินซิ่วสงสัย เขารู้สึกว่าชายหนุ่มคนนั้นแข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ กลุ่มคนออกเดินทางต่อไปและเริ่มพบเศษกระดูกตามทางมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อพวกเขาเดินทางลึกเข้าไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งพบกระดูกมากขึ้น "ที่นี่มันแปลกๆ นะ" อู๋ซิ่ว ชายร่างท้วมที่พกมีดปังตอขนาดใหญ่ ขมวดคิ้วพร้อมพึมพำขณะมองไปรอบๆ "นกกินคนระดับ 2 พวกมันเป็นสัตว์วิวัฒน์ที่อยู่รวมกันเป็นฝูง เป็นสัตว์วิวัฒน์ประเภทนกกินเนื้อที่คอยโจมตีมนุษย์" หลินซิ่วตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจขณะเดินนำหน้า "นายรู้ได้ยังไง? บางทีอาจจะเป็นสัตว์วิวัฒน์กินเนื้อที่หากินบนพื้นดินก็ได้" หยางหลิน ชายรูปร่างผอมแห้งเย้ยหยันพลางเหลือบมองหลินซิ่ว เขากระชับอาวุธในมือแน่นราวกับกำลังวิตกกังวลอยู่ไม่น้อย