บทที่ 1196: ตัวช่วยโง่แบบนี้ เมื่อซูเหยียนเห็นประธานซุนชูป้ายประมูล เขาก็หน้าบึ้ง มือค่อย ๆ ยกขึ้นเตรียมจะชูป้ายประมูล แต่หลังมือกลับถูกหนิงเสวี่ยหลัวกดเอาไว้โดยไม่แสดงสีหน้า ในงานวันนี้มีคนไม่น้อยที่รู้เรื่องที่พวกเขามีปัญหากับหนิงซี ถ้าซูเหยียนออกหน้าไปช่วยหนิงซี ใครจะรู้ว่าพวกปากหอยปากปูจะเมาท์กันไปถึงไหน หนิงเสวี่ยหลัวรีบพูดว่า "พี่เหยียน ไม่ต้องห่วงนะ อิงจากสไตล์การทำงานของหลิงจื้อจื้อ ฝั่งหนิงซียังไงก็ต้องมีคนอื่นมาช่วยอีกแน่..." ซูเหยียนฝืนกดความหุนหันของตัวเองลงชั่วคราว ทว่าเมื่อเห็นท่าทีหิวกระหายอยากได้ของประธานซุนที่ไม่คิดจะปิดบังเลยสักนิด ความหงุดหงิดก็ยังคงค้างอยู่ในใจเขา "ประธานซุนเคาะราคา $100,000! มีใครอีกไหม?" พิธีกรประมูลถาม "$100,001!" จากที่นั่งมุมอับที่แสงส่องไม่ถึง คนคนหนึ่งชูป้ายประมูลขึ้นอย่างเลือนราง "พรวด... $100,001? ตลกชะมัด! ประมูลกันแบบนี้ที่ไหนกัน" "เพิ่มแค่หนึ่งดอลลาร์เอง!" "ใครกันน่ะ?" ... พิธีกรเองก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ผิดกติกา เขาจึงทำได้แค่ประกาศต่อไปว่า "หมายเลขแปดเคาะราคา $100,001!" ประธานซุนขมวดคิ้วแล้วชูป้ายขึ้น "$200,000!" หมายเลขแปดยังคงเคาะราคา "$200,001!" ประธานซุนกัดฟัน "$300,000!" หมายเลขแปดยังคงเคาะราคา "$300,001!" การสู้ราคากันของทั้งสองคนดึงดูดเสียงหัวเราะเยาะจากฝูงชน "ฮ่าฮ่าฮ่า... ขำจะตายอยู่แล้ว! หมายเลขแปดนั่นเป็นตัวช่วยของหนิงซีหรือเปล่า?" "ตัวช่วยอะไรจะไม่เป็นมืออาชีพขนาดนี้! มีที่ไหนเพิ่มราคาแบบนี้ น่าอายชะมัด!" ... มุมปากของหนิงซีกระตุก "หมายเลขแปด... เป็นตัวช่วยของพวกเราเหรอ?" เสี่ยวเถาอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้ารัว ๆ เธอตอบอย่างเดือดดาลว่า "ไม่มีทาง! พี่จื้อจื้อจะไปจ้างตัวช่วยโง่แบบนั้นได้ยังไง ฉันเพิ่งโทรไปแท้ ๆ แต่ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ ถึงติดต่อคนของพวกเราไม่ได้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหมอนี่เป็นใคร! บ้าเอ๊ย! หรือว่าจะเป็นคนของหนิงเสวี่ยหลัวที่แทรกเข้ามาป่วน? ต้องใช่แน่! เกินไปแล้ว!" เสี่ยวเถาโกรธจนแทบระเบิด หนิงซีกลับรู้สึกว่ามันแปลก ๆ มากกว่า เธอจึงหันหน้าไปมองหมายเลขแปดเล็กน้อย แต่ระยะมันไกลเกินไป เธอมองไม่ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นใครกันแน่ สุดท้าย แม้แต่ประธานซุนก็ไม่อยากเคาะราคาต่อแบบขายหน้าขนาดนี้อีก เขาจึงยอมถอยและเลิกประมูลไป แน่นอนว่าคนอื่นก็ไม่มีใครกล้าเคาะราคาอีก สุดท้ายกำไลหยกของหนิงซีก็ถูกหมายเลขแปดซื้อไปในราคา $300,001 ราคาตั้งต้นของกำไลหยกของหนิงซีคือ $300,000 และราคาประมูลก็สูงขึ้นมาแค่หนึ่งดอลลาร์พอดี... ทุกคนมองหนิงซีด้วยสายตาดูแคลน "บอกแล้วไง! ลูกบุญธรรมก็เป็นแบบนี้แหละ! หาตัวช่วยก็ยังห่วยกว่าอีก! ยังประมูลกันได้แบบนี้อีก ตลกชะมัด!" "ฮ่าฮ่าฮ่า... ใช่เลย!" "พวกมาจากชนบทนี่ไม่รู้อะไรจริง ๆ! จะจ้างตัวช่วยทั้งทีดันไม่ยอมเสียเงินเยอะ สุดท้ายก็ออกมาเป็นแบบนี้ไง! เข้าใจได้ ๆ ฮ่าฮ่าฮ่า..." ... หนิงเสวี่ยหลัวหันไปมองชางลี่อย่างดีใจ แล้วลดเสียงลงพูดว่า "เธอจัดคนคนนี้มาเหรอ? ทำได้ดีมาก!" ในที่สุดชางลี่ก็ทำเรื่องถูกสักที! ชางลี่เองก็งงอยู่เหมือนกัน ไม่รู้ว่าเลขแปดโผล่มาจากไหน แต่พอได้ยินหนิงเสวี่ยหลัวพูดอย่างนั้น เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพียงยิ้มรับไปด้วย