บทที่ 1234: เสี่ยวเป่ามีความสุขมาก รูปถ่ายครั้งนี้สำคัญมาก หนิงซีอยากให้ภาพชุดนี้ยังคงคุณภาพและความเป็นธรรมชาติแบบครั้งแรกเอาไว้ ดังนั้นเธอจึงไม่อยากจ้างช่างภาพมืออาชีพพวกนั้น เพราะรูปที่ออกมาจะดูตั้งท่ามากเกินไป ชั่วขณะหนึ่ง เธอนึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะขอให้ใครช่วยดี ขณะที่กำลังกลุ้มใจอยู่ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวเธอ “อ้า! นึกออกแล้ว!” ฮิฮิ ในบ้านนี้ไม่ได้มีผู้ชายที่พึ่งพาได้แค่เขาคนเดียวนี่นา! “เสี่ยวเป่าน่าจะเลิกเรียนเร็วๆ นี้แล้วใช่ไหม ฉันจะไปรับเขาเอง!” หนิงซีกล่าวอย่างดีใจ ครั้งนี้เธอตัดสินใจจะให้เจ้าตัวน้อยเสี่ยวเป่ามาช่วยถ่ายรูป ซึ่งต่างจากเมื่อก่อน เพราะตั้งแต่หนิงซีโด่งดังขึ้นมาชั่วข้ามคืน การจะออกจากบ้านก็ยิ่งยากขึ้นแน่นอน ก่อนหน้านี้เธอมักจะแต่งตัวเป็นผู้ชายเวลาออกจากบ้านเพื่อความสะดวก แต่ตอนนี้คงแต่งตัวตามปกติจะปลอดภัยกว่า โชคดีที่ชื่อที่เธอลงทะเบียนไว้กับครูในฐานะผู้ปกครองของเสี่ยวเป่าคือ “ถังซี” ดังนั้นยังพอใช้ข้ออ้างว่าใบหน้าของเธอดูเหมือนคนดังได้อยู่ อย่างไรก็ตาม เพื่อความปลอดภัย หนิงซียังไม่ลงจากรถ ลู่ถิงเซียวเป็นคนไปรับเสี่ยวเป่าออกมาแทน แม้วันนี้พ่อจะมารับจากโรงเรียนด้วยตัวเอง เจ้าก้อนแป้งก็ยังนิ่งสงบอยู่ดี ผ่านกระจกรถ หนิงซีเห็นเด็กน้อยสะพายกระเป๋านักเรียนอยู่บนหลัง ขณะที่ลู่ถิงเซียวจับมือเขาไว้ ใบหน้าของเด็กน้อยหล่อเหลาไร้ที่ติไม่แพ้ลู่ถิงเซียว และเขาก็เดินตรงมาที่รถด้วยสีหน้าเรียบเฉย บทสนทนาของพ่อลูกคู่นี้ทำเอาคนฟังถึงกับพูดไม่ออก ลู่ถิงเซียวถามว่า “วันนี้คุณครูสอนอะไรที่โรงเรียนบ้าง” เสี่ยวเป่าตอบว่า “ไม่รู้” ลู่ถิงเซียวถามต่อ “เข้ากับเพื่อนร่วมชั้นเป็นยังไงบ้าง ได้คุยกับพวกเขาไหม” เสี่ยวเป่าตอบว่า “น่าเบื่อ” ลู่ถิงเซียวถามอีก “ทำแบบทดสอบเป็นยังไงบ้าง” เสี่ยวเป่าตอบว่า “ก็โอเค” … พ่อลูกคู่นี้คุยกันไปแบบแปลกๆ ขณะเดินมาที่รถ ลู่ถิงเซียวเดินไปเปิดประตูรถ แล้วเจ้าก้อนแป้งก็ตะลึงไปในทันที “หม่าม้า!” ใบหน้าที่เรียบเฉยของเด็กน้อยพลันเผยรอยยิ้มน่ารักออกมา เขาเรียกหม่าม้าเสียงเบาๆ ก่อนจะรีบวิ่งไปที่รถแล้วพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดเธอ “เสี่ยวเป่า!” หนิงซีกอดเจ้าตัวน้อยไว้แน่น แล้วหอมแก้มนุ่มๆ ของเขา “หม่าม้ามารับเสี่ยวเป่าเหรอ?” ดวงตาของเด็กน้อยสว่างวาบราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า “ใช่ แต่หม่าม้าไม่ได้ลงมา เพราะกลัวคนจำได้ เสี่ยวเป่าอย่าโกรธหม่าม้านะ เข้าใจไหม” เด็กน้อยรีบส่ายหัวทันที “เสี่ยวเป่าจะไม่มีวันโกรธหม่าม้าเด็ดขาด แค่ได้เห็นหม่าม้า เสี่ยวเป่าก็ดีใจมากแล้ว!” เมื่อเห็นท่าทีที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงของลูกชายและการปฏิบัติที่ต่างกันลิบลับ ลู่ถิงเซียวก็ยอมรับว่าเขาชินแล้ว รถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป หนิงซีตื่นเต้นจนหอมแก้มเจ้าตัวน้อยอีกครั้ง จากนั้นก็กอดเสี่ยวเป่าไว้แล้วชวนคุยไม่หยุด “ลูกรัก วันนี้คุณครูสอนอะไรบ้าง” “หม่าม้า วันนี้คุณครูสอนคณิตศาสตร์ ศิลปะ แล้วก็เพลงกล่อมเด็ก!” “เข้ากับเพื่อนร่วมชั้นเป็นยังไงบ้าง ได้คุยกับเด็กๆ ในห้องไหม” “หม่าม้า เสี่ยวเป่าทำแล้ว! เสี่ยวเป่าทำตามคำแนะนำของหม่าม้า แล้วก็ไปคุยกับเด็กคนอื่นด้วย” “เก่งมาก!” เจ้าก้อนแป้งยิ้มอย่างดีใจเมื่อถูกชม จากนั้นก็หันกลับไปหยิบกระดาษข้อสอบออกมาให้หนิงซีดู “หม่าม้า เสี่ยวเป่าได้เต็มร้อย!” หนิงซีมองคะแนนเต็มที่เขียนด้วยหมึกสีแดงบนกระดาษแล้วก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจ “เสี่ยวเป่าที่รักของหม่าม้าเก่งที่สุดเลย!” เธอรู้ดีว่าเสี่ยวเป่าไม่ชอบเสียเวลากับเรื่องน่าเบื่อ แต่เขากลับทำข้อสอบระดับอนุบาลจนได้คะแนนเต็มร้อย เห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจทำเพื่อให้เธอมีความสุข พอคิดแบบนั้น หัวใจของเธอก็อ่อนยวบจนแทบละลาย…