บทที่ 215: ปัญหาที่แมนฮัตตัน

เผยแพร่เมื่อ 17 มี.ค. 2569 11:21

บทที่ 215: ปัญหาที่แมนฮัตตัน ใบหน้าของชายคนนั้นซีดเผือด เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก ดวงตาเบิกกว้างค้าง แข็งทื่อจนขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ไม่ใช่ว่าเขาจะกล้าขยับอยู่แล้ว ในเมื่อความตายอันโหดเหี้ยมกำลังคืบคลานครอบหัวอยู่ตรงหน้า เขาแม้แต่จะกะพริบตายังไม่กล้า เพราะนิ้วที่มีเล็บของแม็กกี้ลอยห่างจากลูกตาเขาเพียงแค่คืบเดียว ฉันกลั้นยิ้มพอใจเอาไว้ แล้วทำเสียงให้ดูสบายๆ “เอาล่ะ พวกเธอ ถอยก่อน” แม็กกี้ส่งสายตารำคาญมาให้ฉัน แต่ก็ยอมถอย ส่วนแคสซี่ปล่อยให้ดาบของเธอสลายกลายเป็นประกายสีแดงที่โปรยปราย ก่อนจะถอยกลับไปยืนด้านหลังฉัน แม็กกี้ถอยตามไปด้วย ถึงอย่างนั้นก่อนจากยังไม่ลืมหันกลับมาจ้องเขม็งใส่ฉัน เป็นสายตาที่บอกชัดว่าหลังจากนี้เราต้องคุยกันยาว ฉันก้าวเข้าไปใกล้ชายคนนั้น ยืนทาบเหนือร่างที่คุกเข่าอยู่ “นอกจากนายจะจับคนเป็นทาสโดยไม่ได้รับความยินยอมแล้ว นายยังขู่จะฆ่าฉันเพราะเรื่องนี้อีก การกระทำของนายมันไม่ปกติเอาเสียเลย เพราะงั้นฉันควรฆ่านายซะ” ฉันหันไปทางสาวเอลฟ์ “แต่คงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุด ใช่ไหม” เอลฟ์สาวมองฉันด้วยสายตางุนงง มีบางอย่างวูบไหวอยู่ลึกๆ ใต้ความสับสน ความหวังล่ะมั้ง หรืออาจเป็นความสิ้นหวังที่สวมหน้ากากของความหวังเอาไว้ เธอพยักหน้าอย่างเศร้าสร้อย แล้วก้มสายตาลงก่อนจะเอ่ยขึ้น “พวกเขาจะไม่หยุดตามฉัน ถ้าตรานี่ยังอยู่” นิ้วของเธอลูบไปที่ปลอกคอบนลำคอ “ฉันพอจะกดพลังของมันไว้ได้แค่นิดหน่อยด้วยการฝืนมานาแห่งจิตวิญญาณ แต่คงไม่ได้นาน ถ้ามันยังอยู่ พวกเขาจะรู้ตำแหน่งของฉัน แล้วจะไม่หยุดตามฉัน” ฉันพับแขนแล้วหันกลับไปหาชายคนนั้นอีกครั้ง “รีซิมิราสเป็นเมืองอาชญากรรม แต่ไม่ได้แปลว่ามันไร้กฎหมาย มันต้องมีช่องทางที่เหมาะสมสำหรับเรื่องพวกนี้สิ” เขาส่ายหน้าแรงกว่าก่อนหน้า เสียอีก “คุณไม่เข้าใจ ชายหนุ่ม...” เขาเหลือบมองแคสซี่กับแม็กกี้ ความหวาดกลัวฉายชัดบนใบหน้า ก่อนจะหันกลับมามองฉันด้วยแววตาของคนที่ยอมรับความตายของตัวเองไปแล้ว และตอนนี้เหลือแค่ต่อรองเงื่อนไขเท่านั้น “ดูสิ... ท่านเอ๊ย... เรื่องนี้มันใหญ่กว่าผมมาก องค์กรที่ขายเธอให้ผม พวกเขาขึ้นชื่อเรื่องงานสกปรกน่ะ และยังมีคนอยู่เบื้องบนอีกเยอะมาก ผมไม่ได้รับอนุญาตให้ปล่อยเธอเป็นอิสระหรือขายเธอโดยไม่ได้รับความยินยอมจากพวกเขา พวกเขามีกฎเข้มงวดมากเกี่ยวกับธุรกิจของตัวเอง ถ้าผมทำอะไรน่าสงสัย พวกเขาจะฆ่าผม แล้วเอาเธอกลับไป” เสียงเขาแตกพร่าเหมือนไม้แห้ง “พวกเขาจะฆ่าทุกคนที่เกี่ยวข้อง” ความกลัวที่แผ่ออกจากตัวเขาหนาแน่นจนแทบจะลิ้มรสได้ “ถ้ากลัวพวกเขานัก แล้วทำไมยังไปติดต่อธุรกิจกับพวกเขาอีก” ชายคนนั้นมองไปที่เอลฟ์สาว สีหน้าเขาเปลี่ยนไป ความกลัวค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยบางอย่างที่นุ่มนวลกว่า โง่กว่าด้วยซ้ำ “พวกเขากำลังจะนำเธอไปเปิดประมูล ผมบังเอิญเหลือบไปเห็น...” เขากลืนน้ำลาย “แล้วผมก็ตกหลุมรักเธอเข้า” เอลฟ์สาวสะดุ้งนิดหนึ่ง ความไม่พอใจแวบผ่านใบหน้างดงามของเธอ แต่ฉันเข้าใจชายคนนั้นดี เข้าใจหมดเลย ‘จริงๆ เราอาจจะกำลังตกหลุมรักเหมือนกันก็ได้นะ’ ฉันฟังเขาพูดต่อไป ขณะที่คำพูดหลั่งไหลออกมาจากปากเขาด้วยความจริงใจสิ้นหวังเหมือนการสารภาพบาป “เพราะงั้นผมเลยรู้จักเพื่อนคนหนึ่งในองค์กรนี้ที่ติดค้างบุญคุณผมอยู่ ถึงอย่างนั้นผมก็ยังต้องจ่ายอีกห้าร้อยซิลเวอร์ทาเลนต์ มันไม่ใช่ดีลที่ง่ายเลย แต่เธอคุ้มค่าขนาดนั้น และผมก็รู้ว่าตัวเองคงไม่มีปัญญาซื้อเธอในการประมูล” ระหว่างที่เขาพูด ฉันก็จับตามองโซ่ที่ข้อมือตัวเองอยู่ตลอด ตอนนี้ยังไม่มีอะไร ทั้งความร้อน ทั้งแรงสั่น หรือสัญญาณชัดเจนใดๆ ของการโกหก จนถึงตอนนี้ก็ถือว่าดี เขาพูดความจริง ‘เรื่องนี้เกินตัวฉันไปแล้ว ต้องให้เลวีเข้ามาเกี่ยวด้วย’ ขณะที่ฉันกำลังคิด ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ‘มาตามเวลาพอดี’ ฉันหันไป “เข้ามา” ประตูเปิดออก แล้วดวงตาฉันก็เบิกกว้าง ไม่ใช่เพราะคนที่เข้ามา แต่เป็นเพราะเสื้อผ้าที่เธอใส่อยู่ต่างหาก ‘นิชา?’ เธอยืนอยู่ตรงนั้นในชุดชั้นในบางเฉียบที่แทบจะปิดหน้าอกเอาไว้ไม่อยู่ เนื้อผ้าโปร่งใสราวกับเป็นแค่การบอกใบ้เท่านั้น กางเกงชั้นในก็ไม่ต่างกัน ฉันเห็นเส้นผมสีเข้มรางๆ ใต้ผ้าก่อนที่เธอจะรับรู้ว่ามีคนอยู่เต็มห้อง สีหน้าของเธอสลับจากเย้ายวนไปเป็นตื่นตระหนกในพริบตาเดียว ดวงตาเบิกกว้าง เธอเซถอยหลัง แล้วประตูก็ปิดดังปังจนกรอบไม้สั่นสะเทือน ‘โอ๊ย แสบเลย อะไรวะ นั่นเธอ...’ รอยยิ้มของฉันแทบหลุดออกมานอกใจ ‘อ้อ... เป็นแบบนั้นนี่เอง’ ทันใดนั้น ฉันก็รู้สึกเห็นใจเอลฟ์สาวกับปัญหาของเธอน้อยลงไปเยอะ ‘ทำไมต้องเป็นหน้าต่างฉันวะ! ตอนนี้ฉันควรได้เอากันอย่างโหดเหี้ยมอยู่แท้ๆ!’ ความรู้สึกแปลบลึกแล่นขึ้นมาตรงท้ายทอย เป็นน้ำหนักของสายตาอาฆาตที่ชัดเจนจนไม่อาจเข้าใจผิดได้ ฉันหันไป แคสซี่จ้องฉันราวกับจะใช้สายตาฆ่าให้ตายคาที่ แขนทั้งสองกอดอกแน่น สีหน้าเธอเต็มไปด้วยคำมั่นว่าจะใช้ความรุนแรง ฉันกระแอมเบาๆ “นั่นไม่ใช่คนที่ฉันคาดไว้แน่ๆ” และมันก็ไม่ใช่จริงๆ ฉันนึกว่าจะเป็นทริสตันหรือเลวีเสียอีก มันสมเหตุสมผลอยู่แล้วที่สักคนในสองคนนั้นจะมาเช็กว่าฉันเข้าที่เข้าทางแล้วหรือยัง แต่สิ่งที่ฉันได้รับกลับกลายเป็น... แบบนั้น ‘ชีวิตนี่ช่างโหดร้าย’ ฉันหันกลับไปสนใจกับเรื่องตรงหน้า บังคับความคิดตัวเองให้พ้นจากสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นไปแล้ว ถ้าอยากช่วยเอลฟ์คนนี้ ฉันคงต้องพร้อมรับมือกับทั้งองค์กร แต่จริงๆ แล้วนั่นยังไม่ใช่ปัญหาที่แท้จริง การจะสู้กับองค์กรในเมืองอาชญากรรมหมายถึงผลกระทบและความเสียหายข้างเคียงที่น่ากลัวสุดๆ แล้วฉันจะไปทำเรื่องแบบนั้นทำไม เพราะหน้าอกเหรอ ‘เหตุผลใช้ได้!’ แต่อีกด้านหนึ่ง เรื่องนี้ก็อันตรายเกินไปถ้าไม่มีแรงจูงใจพอ อย่างไรก็ตาม ฉันมีความคิดที่ดีกว่านั้น ฉันหันกลับไปหาชายคนนั้น “แล้วชื่อขององค์กรนี้คืออะไร” “แมนฮัตตัน เทรด เซ็นเตอร์” เขาสูดหายใจลึกเพื่อปรับตัวเองให้สงบ ก่อนจะพูดต่อ “มันไม่ใช่ธุรกิจของคนคนเดียวเหมือนพวกที่เจอได้ในเมืองเสรีหรอกนะ จริงๆ แล้วพวกเขาเคยเป็นหกบริษัทที่ยอมวางความขัดแย้งของตัวเองลง แล้วรวมตัวกันเป็นกลุ่มกิจการขนาดใหญ่ที่ปกครองรีซิมิราสในฐานะราชาแห่งบริษัท พวกเขาทำทุกอย่าง ตั้งแต่ลักลอบขนของ รับจ้างฆ่า ลักพาตัว ค้ามนุษย์จากพวกเอิลวิร์สไปยังพวกเฟอราลิส แม้แต่ดูรานคอร์ส อควาไรส์ และซิลวานีที่หายากมากๆ ก็ยังเอามาได้” ฉันถอนหายใจยาว เป็นการถอนหายใจที่หนักเอาเรื่อง และในวินาทีนั้นเอง นิชาก็พรวดกลับเข้ามาทางประตูอีกครั้ง คราวนี้แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว แก้มแดงก่ำด้วยความอับอาย “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”

React

พูดคุย