Chapter 68: รสชาติของความเจ็บปวด

เผยแพร่เมื่อ 17 มี.ค. 2569 11:18

Chapter 68: รสชาติของความเจ็บปวด ร่างกายของฉันเย็นเฉียบ ทั้งที่มีเสาเพลิงโหมลุกอยู่รอบตัว ความเย็นนั้นซึมลึกถึงกระดูก ผิดปกติและรุกล้ำเข้ามาโดยสิ้นเชิง ฉันไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกอย่างพร่ามัว ไร้จุดโฟกัส ระฆังดังแว่ว เสียงกรีดร้องของผู้คนเมื่อเปลวเพลิงสีขาวกลืนกินพวกเขา ทำให้พวกเขาวิ่งกันวุ่น บางคนชนกันเองด้วยความตื่นตระหนก เสื้อผ้าของพวกเขาเริ่มติดไฟราวกับเชื้อเพลิงแห้ง ประสาทสัมผันของฉันอื้ออึงตัดขาดจากเสียงกรีดร้อง ฉันได้ยินมันอยู่ แต่ไกลออกไป ราวกับอยู่ใต้น้ำ อึดอัดหายใจไม่ออก ฉันยังเห็นเหล่าอัศวินวิ่งตรงมาทางฉัน สวมเกราะเงินซีด มีผ้าคลุมสีน้ำเงินสะบัดอยู่ด้านหลังราวธง แต่ก่อนที่พวกเขาจะมาถึงตัวฉัน ก็ถูกเปลวเพลิงร้อนระอุอำมหิตกลืนกิน เสียงกรีดร้องทรมานของพวกเขาลอยเข้ามาในหูฉันราวกับถูกกดทับไว้ใต้หมอน เบาบาง บิดเบี้ยว และผิดเพี้ยน หัวใจของฉันหนักอึ้ง เย็นเฉียบ ความโกรธเกรี้ยวนี้... มันเหมือนจะกลืนกินฉันจนไม่เหลืออะไร เหมือนเผาไหม้รุนแรงจนสุดท้ายฉันกลับเย็นชืด ราวกับความเดือดดาลทั้งหมดได้เผาผลาญทุกอย่างไปหมดแล้ว เหลือเพียงเถ้าถ่าน ช้าๆ ฉันยกขาข้างหนึ่งขึ้น ดันตัวลุกขึ้นมา กล้ามเนื้อทั้งร่างแผดร้องประท้วง ตอนนี้ฉันยืนได้ตรงแล้ว แม้จะโอนเอน มองไปยังเชิงตะกอนบนแท่น ‘ลิรา...’ บางทีฉันอาจยังช่วยเธอได้ ถ้าฉันไปถึงก่อน ถ้าฉันรีบพอ ถ้าฉัน— ฉันอยากจะเคลื่อนไหว แต่ขากลับไม่ยอมฟัง ร่างฉันโงนเงนแล้วพุ่งล้มไปข้างหน้า ลงคุกเข่ากระแทกพื้น แรงกระแทกสะเทือนลึกไปถึงกระดูก มือฉันจ้วงลงไปในโคลนสกปรกบนพื้น นิ้วจมลงไปในความสกปรกเย็นเฉียบ ท้องฟ้ายามเย็นมืดครึ้มอยู่เหนือศีรษะ และในจังหวะนั้นฉันก็ได้ยินเสียงคำรามกัมปนาทก้องไปทั่วฟ้า หมู่เมฆรวมตัวกันราวกับเป็นพยาน ฉันไม่สนใจ ฉันแค่อยาก— ‘ลิรา... ฉันต้องช่วยเธอ...’ ความคิดของฉันย้ำอยู่ไม่หยุด ราวกับเสียงกลองดังตอกในกะโหลก โฟกัสของฉันชัดเจน แต่ร่างกายกลับกำลังล้มเหลว กำลังปิดตัวลง หลายวันที่อยู่ในดันเจียนทำให้ฉันกลวงโบ๋ อ่อนแรง และตอนนี้ยังมีเรื่องนี้อีก — ความสิ้นหวังบริสุทธิ์ ความโศกเศร้าที่หนักจนบดอากาศในปอดฉันแหลก ทุกอย่างรู้สึกเหมือนต้องแบกน้ำหนักของภูเขาไว้ ‘ทำไม? ทำไมร่างกายฉันถึงไม่ขยับ? ได้โปรด ขยับที ได้โปรด’ ฉันจ้วงมือจมหยั่งลงในโคลน พยายามปีนตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง ขาของฉันยังเจ็บ แต่ฉันตะโกน บังคับเสียงให้หลุดออกมาจากลำคอที่ถลอกระคาย “ลุกขึ้นมาสิวะ ไอ้บ้า!!” ด้วยพลังจากเสียงตะโกนนั้น ฉันดันตัวพุ่งออกไปเป็นการวิ่งแบบต่ำๆ แทบจะยืนไม่ตรงอยู่แล้ว วิ่งทั้งที่โซเซเหมือนเด็กที่เพิ่งหัดเดิน ทุกก้าวเสี่ยงจะทำให้ฉันล้มคว่ำ ทันทีที่ฉันเริ่มวิ่ง ความเจ็บปวดก็ทุเลาลงเล็กน้อย บางทีอาจเป็นอะดรีนาลีน บางทีอาจเป็นความสิ้นหวัง ฉันผลักคนที่กำลังลุกเป็นไฟออกไป ความร้อนแผ่ซัดใส่ร่างฉันขณะวิ่งตรงไปยังแท่นด้วยมีแค่ความสิ้นหวัง ความเจ็บปวด และความหวังอยู่ในสายตา ‘ใกล้แล้ว อีกนิดเดียว อดทนไว้นะ ลิรา อดทนไว้—’ แต่แล้วร่างกายของฉันก็เกิดอาการชาจี๊ดขึ้นมาทันที คำเตือนที่มาช้าเกินไป ดวงตาฉันเบิกกว้างแล้วหันไปทางซ้าย ขณะนั้นเองมีร่างหนักในเกราะหนา ที่ถือหอกยาวคล้ายหัวเจาะ พุ่งแทงเข้ามาหาฉัน ฉันพยายามก้าวพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พยายามหันตัวหลบ แต่ถูกจังหวะนั้นจับคาอยู่กลางท่า หอกเฉือนฉีกผ้าคลุมกับเสื้อของฉันเป็นริ้ว ใบมีดเฉียดผ่านผิวหนังและทำให้เลือดของฉันสาดกระเซ็นออกไปในอากาศ ขณะที่มันดันพุ่งต่อไป ด้วยแรงเสียหลัก ฉันโงนเงนแล้วล้มลง แต่เปลวเพลิงก็พุ่งออกจากร่างฉันทันที ร้อนขาวและหิวกระหาย จากช่องตาดำของหมวกสีขาวของมัน แสงสีน้ำเงินวาบขึ้น มันบิดข้อมือด้วยความคล่องแคล่วที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี แล้วฟันหอกลงมาในวิถีโค้งอำมหิต โดยไม่แม้แต่จะสนใจเปลวเพลิงที่โหมเข้าหาตัวมัน ในวินาทีนั้น ดวงตาของฉันเบิกกว้าง เปลวเพลิงจะฆ่าอัศวินแห่งแสงนั่นแน่ ไม่มีข้อกังขา แต่ฉันเปิดช่องมากเกินไป ช้าเกินไป และอ่อนยับเยินเกินกว่าจะรับมือกับการเคลื่อนไหวของมันได้ ขณะที่หอกกำลังจะฟาดลงมา ฉันได้ยินเสียงโลหะกระทบโลหะดังแหลมคม ประกายไฟกระเด็นกระจาย หอกของอัศวินม้าศึกแห่งแสงเด้งย้อนกลับพร้อมแรงของมัน ทำให้ร่างของมันเสียหลัก คมดาบสีแดงฉานวาบเข้ามาในสายตาฉัน ‘แคสซี่!’ เธอกำลังผุดลุกจากท่าต่ำ ทุกอย่างเคลื่อนไหวราวกับภาพสโลว์โมชั่น มือข้างหนึ่งของเธอหิ้วเอ็มม่าไว้เหมือนเป็นถุงมันฝรั่งไร้กระดูก ส่วนอีกข้างถือดาบใหญ่ไว้และปัดการโจมตีของอัศวินแห่งแสงออกไปได้อย่างสมบูรณ์แบบ แรงปะทะดังสนั่นราวกับระฆัง แต่เธอยังไม่หยุดแค่นั้น ทันทีที่มันเซถอย เธอก็ระเบิดตัวออกมาจากท่านั้น พุ่งด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน เข่าของเธอปักเข้าที่หมวกเกราะของอัศวินพร้อมเสียงกรุบกรอบชวนคลื่นไส้ และสิ่งที่ฉันเห็นต่อจากนั้น — หนามแหลมพุ่งออกมาจากรองเท้าบูตเข่าสูงของเธอ แทงเข้าแทงออกจากช่องมองตาราวกับเข็มทะลุผ้า เลือดสีแดงสดสาดพรายออกมาเป็นละอองบางๆ ในอากาศ อัศวินแห่งแสงล้มตายหงายหลัง ในวินาทีนั้น ท้องฟ้าก็ครืนครั่นอีกครั้ง แล้วฝนก็เริ่มโปรยลงมา เป็นละอองบางเบาจากหมู่เมฆสีทึมเหนือหัว แคสซี่ที่มีหยดฝนเกาะบนหมวกเกราะแล้วไหลไปตามโลหะสีแดง หันมาหาฉัน ตอนแรกฉันมองไม่เห็นอะไรเลย จากนั้นก็มีแสงสีแดงจางๆ ส่องอยู่ลึกเข้าไปในช่องมองตาของเธอ คล้ายภาพลวงตา อัศวินพาลาดินแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์กับอัศวินแห่งอาณาจักรอีกหลายคน — ผ้าคลุมสีน้ำเงินและเกราะเงิน — กำลังกรูกันเข้ามาหาฉัน บางคนถูกเปลวเพลิงจับเอาไว้และกรีดร้องขณะถูกเผากลืน พาลาดินเหล่านั้นดูดื้อดึงกว่า พวกเขาใช้ผ้าคลุมสีขาวตวัดรับไฟไว้ แล้วก็ฉีกฝ่าเข้าไปอย่างไม่ลดละ แต่ตอนนี้ มันไม่ใช่ปัญหาของฉันแล้ว แคสซี่จะจัดการพวกมันทั้งหมดเอง ฉันตัวสั่นเล็กน้อย ก่อนฝืนดันตัวลุกขึ้น แล้ววิ่งไปข้างหน้า ขาของฉันแสบร้อนจากความเหนื่อยล้า ฉันเหลือบเห็นแคสซี่พุ่งใส่พวกอัศวินจากหางตา — ภาพเบลอสีแดงแห่งความรุนแรง ในที่สุดฉันก็มาถึงแท่น ฝนกระหน่ำใส่ใบหน้าฉัน เย็นเยียบและไม่ปรานี ผมสีดำของฉันเปียกชุ่ม แนบยุ่งเหยิงอยู่ที่หน้าผากและเหนือดวงตา น้ำฝนปนกับเขม่า ควัน และรสขมของเถ้าถ่าน ตอนนี้ไฟมอดลงแล้ว แต่ฉันไม่สนใจ ฉันดึงผ้าคลุมของตัวเองออกด้วยมือที่สั่นเทา แล้วคลี่มันคลุมเธอไว้เพื่อดับไฟ ด้วยแรงกระตุกเพียงนิดเดียว เชือกก็ขาด — ถูกเผาไหม้ทะลุ — และร่างของเธอก็ทรุดลงมาในอ้อมแขนฉัน เบา เบาเกินไป ‘ลิรา... ลิรา...’ แต่ไม่มีการตอบรับ ไม่มีลมหายใจ ไม่มีการเคลื่อนไหว ไม่มีไออุ่นใดๆ มีเพียงเสียงฝนที่ซู่ซ่าเมื่อกระทบเนื้อหนังไหม้เกรียม ฉันค่อยๆ เปิดผ้าคลุมออกอย่างเจ็บปวด ช้าเหลือเกิน สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาฉันคือร่างที่ไหม้เกรียมทั้งตัว ผิวหนังสีดำแตกเป็นรอยราวกับหนังเก่า ฟันสีขาวโผล่พ้นความดำของคาร์บอนออกมาเป็นรอยยิ้มโครงกระดูก บางทีฉันรู้อยู่แล้ว ฉันรู้อยู่บ้างแล้วไม่ใช่หรือ? ลึกๆ ในใจ ตั้งแต่วินาทีที่ฉันเห็นเปลวไฟ ตั้งแต่วินาทีที่ฉันมาช้าเกินไป แค่ฉันสิ้นหวังเกินกว่าจะยอมรับมันเท่านั้น “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก!!” ฉันเงยหน้าขึ้นสู่สายฝนที่โปรยลงมา แล้วปล่อยเสียงคำรามจากลำคอออกมา — ดิบเถื่อน... และกำลังแตกร้าว เสียงนั้นฉีกหลุดออกมาจากส่วนลึกบางแห่งในตัวฉัน ที่ฉันไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่ามันมีอยู่จริง

React

พูดคุย