บทที่ 1249: ฉันไม่ยอมรับผลลัพธ์นี้ “พี่ชาย ท่านไม่เชื่อฉันอย่างนั้นหรือ? ท่านคิดว่าฉันโกหกหลอกลวงท่านงั้นเหรอ? ฉันรู้ดีว่าตอนนี้ฉันอาจจะยังดูไม่โดดเด่นพอ และพี่ชายก็คงจะมองข้ามฉันไป ดังนั้นท่านจึงไม่เต็มใจที่จะยอมรับฉันว่าเป็นน้องสาว” เจียวอานซินเริ่มมีท่าทีลนลานอยู่ชั่วครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะรีบเปลี่ยนสีหน้าและแสร้งทำเป็นเศร้าเสียใจในทันที เธอใช้ปลายนิ้วขยี้ตาเบาๆ พร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจว่า “พี่ชาย ท่านจะดูถูกฉันอย่างไรก็ได้ฉันไม่ว่า แต่เหตุใดท่านถึงต้องมาใส่ร้ายป้ายสีฉันเช่นนี้ด้วย?” ในขณะที่เจียวอานซินกำลังพูดอยู่นั้น ขอบตาของเธอก็เริ่มแดงก่ำขึ้นมาทันตาเห็น “ผลการตรวจความเป็นพ่อลูกนั้นมันสามารถปลอมแปลงกันได้ด้วยอย่างนั้นหรือ? ตอนที่ไปตรวจคุณแม่ก็ไปกับฉันด้วยตัวเอง หากฉันคิดจะทำอะไรไม่ซื่อลงไป มีหรือที่คุณแม่จะไม่ทรงทราบ? อีกอย่าง หากคุณแม่ไม่ได้เป็นคนบอกเรื่องนี้กับฉันเอง ฉันก็คงไม่มีทางรู้เลยว่าแท้จริงแล้วฉันคือคนของตระกูลไป๋” “ยวี่เซิง” คุณนายไป๋ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เห็นชอบในคำพูดของบุตรชาย “ทำไมลูกถึงพูดจาร้ายกาจแบบนี้? อะไรคือของปลอม? แม่นี่แหละที่เป็นคนพาน้องสาวของลูกไปรับการตรวจความเป็นพ่อลูกด้วยตัวเอง หมอที่ทำหน้าที่ตรวจแม่ก็เป็นคนหามาเองกับมือทั้งนั้น” “น้องสาวของลูกต้องตกระกำลำบากและถูกบังคับให้พรากจากพวกเราไปนานกว่าสิบปี และในที่สุดวันนี้พวกเราก็ได้พบหน้าและยอมรับเธอในฐานะคนในครอบครัวเสียที ในฐานะที่ลูกเป็นพี่ชาย ไม่เพียงแต่ลูกจะไม่ปฏิบัติต่อเธอให้ดีขึ้น แต่ลูกยังไม่ทำให้เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นของครอบครัวเลยแม้แต่น้อย ทำไมลูกถึงต้องพูดจาทำร้ายจิตใจให้น้องต้องเสียใจขนาดนี้ด้วย?” คุณนายไป๋ย่อมรู้ดีว่าในใจของไป๋ยวี่เซิงกำลังคิดอะไรอยู่ เพราะหลังจากที่เธอทราบเรื่องในตอนแรก เธอก็มีความรู้สึกที่ไม่ได้แตกต่างไปจากเขาเลยแม้แต่น้อย ทว่าในเมื่อผลการตรวจความเป็นพ่อลูกออกมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และเธอก็เริ่มที่จะค่อยๆ ยอมรับความจริงในข้อนี้ได้แล้วเช่นกัน “อย่างนั้นเหรอครับ?” สีหน้าและแววตาของไป๋ยวี่เซิงยังคงราบเรียบและเย็นชาอยู่อย่างนั้น “คุณแม่ครับ หากว่าเธอคือ ‘เสี่ยวชี’ ตัวจริง ผมย่อมต้องปฏิบัติต่อเธออย่างดีที่สุดอยู่แล้ว เพราะผมเองก็มีน้องสาวเพียงแค่คนเดียว ไม่เพียงแต่ผมจะดูแลเธอเป็นอย่างดี แต่ผมจะตามใจและคอยปกป้องคุ้มครองเธอไปตลอดชีวิตของเธอเลยด้วยซ้ำ” “ทว่าสิ่งที่พวกคุณเรียกว่าการตรวจความเป็นพ่อลูกนั้น มันดูเหมือนจะทำกันแบบลวกๆ และง่ายดายจนเกินไป ดังนั้นผมจึงไม่ขอยอมรับผลการทดสอบในครั้งนี้ และในเมื่อผมไม่ยอมรับ ผมย่อมไม่ถือว่าเธอคือน้องสาวของผมอย่างแน่นอน” “ดังนั้น...” ไป๋ยวี่เซิงไม่ได้พลาดที่จะสังเกตเห็นประกายของความตื่นตระหนกและความรู้สึกผิดที่วาบผ่านดวงตาของเจียวอานซินไปแม้แต่นิดเดียว สายตาอันคมกริบและเย็นชาของเขาจับจ้องลงไปบนใบหน้าของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะหรี่ตาลงและเบือนหน้าหนีไปทางอื่น “ทำไมผมต้องยอมให้เธอเข้ามาเสวยสุขหรือสัมผัสความอบอุ่นในบ้านของครอบครัวเราด้วยล่ะครับ?” “ยวี่เซิง ลูก...” “คุณแม่คะ” จู่ๆ เจียวอานซินก็ลุกพรวดขึ้นยืนในทันที ดวงตาของเธอแดงก่ำหยาดน้ำตาคลอหน่วย ใบหน้าเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจและความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ว่า “ฉันคิดว่าฉันควรจะไปเสียดีกว่า ที่นี่... ดูเหมือนจะไม่ต้อนรับฉันเลย ตระกูลไป๋เป็นตระกูลที่สูงส่งและมั่งคั่งจริงๆ นั่นแหละค่ะ และสถานะปัจจุบันของฉันเองก็คงจะไม่สูงส่งพอที่จะคู่ควร” “ในเมื่อคุณไป๋คิดว่าฉันเป็นตัวปลอมที่มาแอบอ้าง เช่นนั้นก็ถือเสียว่าฉันเป็นของปลอมจริงๆ อย่างที่คุณว่าก็แล้วกันค่ะ” “อย่างไรก็ตาม ฉันไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าจะสามารถตามหาครอบครัวที่แท้จริงพบ ตอนนี้แค่ได้รู้ว่าพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของฉันคือใคร ฉันก็รู้สึกพึงพอใจและเพียงพอมากแล้ว ส่วนเรื่องการจะยอมรับนับญาติกันหรือไม่นั้น มันไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับฉันอีกต่อไปแล้วล่ะค่ะ” เมื่อพูดจบ เธอก็ยกมือขึ้นปิดปากและหันหลังเตรียมจะเดินจากไปทันทีด้วยท่าทางที่ดูน่าสงสารจับใจ “อานซิน อย่าไปเลยลูก” คุณนายไป๋รีบลุกขึ้นยืนและเข้าไปขวางทางเพื่อรั้งตัวเธอเอาไว้ในทันที “คุณแม่คะ มีบางคนในที่นี้ไม่ต้อนรับฉัน” เจียวอานซินทำหน้าเศร้าสร้อยราวกับได้รับความอยุติธรรมอย่างหนัก “ฉันไม่ควรอยู่ที่นี่ต่อให้เป็นภาระสายตาใครหรอกค่ะ” “ใครบอกกัน? ใครกล้าไม่ต้อนรับลูก?” คุณนายไป๋หันขวับกลับมาถลึงตาใส่ไป๋ยวี่เซิงด้วยความโกรธเคือง “อยู่ที่นี่แหละลูก ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น ที่นี่คือบ้านของลูกในอนาคตนะ” “พี่ชายของลูกเขาคงจะมีความเข้าใจผิดอะไรบางอย่างถึงได้พูดแบบนั้นออกมา อยู่ที่นี่เดี๋ยวแม่จะจัดการคุยกับเขาให้รู้เรื่องเอง” จากนั้นคุณนายไป๋ก็เรียกสาวใช้ในบ้านสองสามคนให้เข้ามาหา “พวกเจ้าดูแลคุณหนูให้ดีๆ อย่าให้ขาดตกบกพร่อง” เหล่าสาวใช้ต่างก็ทราบถึงตัวตนที่แท้จริงของเจียวอานซินกันหมดแล้ว ดังนั้นพวกเธอจึงมีความเคารพนอบน้อมต่อเธอเป็นอย่างยิ่ง เพราะเธอคือคุณหนูผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลไป๋ที่หายสาบสูญไปนานกว่าทศวรรษ และเป็นคนที่ทุกคนในตระกูลเฝ้าตามหามาโดยตลอดนั่นเอง