Chapter 1269 - She Regrets Now

เผยแพร่เมื่อ 22 มี.ค. 2569 15:40

บทที่ 1269 - ตอนนี้เธอเสียใจแล้ว จนกระทั่งเธอได้สูญเสียมันไปจริงๆ... เชินโหรวเพิ่งจะตระหนักได้ในวินาทีนี้เองว่า ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้นเป็นชายหนุ่มที่โดดเด่นและเพียบพร้อมเพียงใด เขาคือชายในฝันที่ผู้หญิงมากมายต่างเฝ้าถวิลหา เขาคืออัจฉริยะที่หาตัวจับยากในทุกๆ ด้าน และที่สำคัญที่สุด ผู้ชายคนนี้เคยทะนุถนอมเธอราวกับเป็นยอดดวงใจ เป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิตของเขา ทว่าในช่วงเวลานั้น เธอกลับไม่เคยรู้วิธีที่จะเห็นคุณค่าของเขาเลยแม้แต่น้อย เธอมองข้ามความปรารถนาดีของเขา และมองว่าการที่เขาทำดีกับเธอนั้นเป็นเรื่องปกติสามัญที่เธอสมควรจะได้รับอยู่แล้ว จนกลายเป็นความเคยชินที่แสนจะเย็นชา ตอนนี้ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาจนเธอรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง แต่มันดูเหมือนจะสายเกินไปเสียแล้ว เพราะเขาดูไม่มีท่าทีว่าจะยอมมอบโอกาสให้เธออีกเป็นครั้งที่สอง เชินโหรวยืนนิ่งค้างอยู่ที่ด้านนอกเป็นเวลานานพอสมควร ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างในอย่างช้าๆ ด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง คู่ซ้อมของกงเจ๋อลี่สังเกตเห็นการมาถึงของเธอในทันที และเหลือบมองเธอด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความสงสัย กงเจ๋อลี่เองก็หันกลับมามองเช่นกัน แม้ว่าเชินโหรวจะมองเห็นดวงตาของเขาได้ไม่ชัดเจนนักผ่านหน้ากากป้องกันของหมวกเหล็กที่เขา สวมใส่ แต่เธอก็สามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงรังสีความเย็นชาและท่าทีที่ห่างเหินอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บรรยากาศรอบตัวเขามันช่างกดดันจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก กงเจ๋อลี่จ้องมองเธอเพียงชั่วอึดใจเดียว ก่อนจะละสายตาไปราวกับว่าเธอเป็นเพียงธาตุอากาศ เชินโหรวยืนรออยู่ตรงนั้นเกือบครึ่งชั่วโมง รอจนกระทั่งกงเจ๋อลี่ฝึกซ้อมจนเสร็จสิ้น เขาค่อยๆ ถอดหมวกเหล็กออกแล้วส่งดาบในมือให้กับผู้ติดตามของเขาอย่างเงียบๆ ผู้ติดตามอีกคนรีบก้าวเข้ามาส่งขวดน้ำดื่มให้เขาในทันที เขาหยิบมันไปเปิดดื่ม รวดเดียวจนเกือบหมดขวดเพื่อดับความกระหายจากการฝึกซ้อมที่ดุดัน ผู้ติดตามคนที่ส่งผ้าขนหนูให้เขาเช็ดเหงื่อเหลือบมองเชินโหรวที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่ด้านข้างอย่างไม่ยอมไปไหน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเอ่ยเตือนเจ้านายเสียงเบาว่า “นายน้อยครับ คุณหนูเชินมาที่นี่ครับ” ทุกคนที่ทำงานใกล้ชิดกับกงเจ๋อลี่ต่างรู้ดีว่าเขาให้ความสำคัญกับเชินโหรวมากเพียงใด พวกเขารู้ดีว่ากงเจ๋อลี่แอบรักและปักใจกับเชินโหรวมานานหลายปี พวกเขาทุกคนถึงขั้นปฏิบัติกับเธอราวกับว่าเธอคือว่าที่นายหญิงของตระกูลกงในอนาคตเลยทีเดียว ด้วยเหตุนี้ หลายคนจึงรู้สึกฉงนใจและสับสนกับท่าทีที่กงเจ๋อลี่มีต่อเชินโหรวในระยะหลังมานี้ หากเป็นในอดีต เมื่อใดก็ตามที่คุณหนูเชินมาหา ไม่ว่านายน้อยจะกำลังทำอะไรอยู่ หรือติดพันกับงานที่สำคัญเพียงใด เขาจะละทิ้งทุกอย่างและไปพบเธอเป็นอันดับแรกเสมอ โดยไม่มีข้อยกเว้น ทว่าในวันนี้... ไม่เพียงแต่เขาจะไม่ไปรับคุณหนูเชินด้วยตัวเองเท่านั้น แต่เขายังปล่อยให้เธอต้องยืนรออยู่นานถึงครึ่งชั่วโมง เขาดูเหมือนจะเมินเฉยต่อการมีอยู่ของเธอโดยสิ้นเชิง นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น นายน้อยกำลังมีเรื่องขัดแย้งหรือทะเลาะกับคุณหนูเชินอย่างรุนแรงงั้นหรือ? นั่นคือคำถามที่เกิดขึ้นในใจของเหล่าผู้ติดตาม “เจ๋อลี่” เชินโหรวพยายามข่มกลั้นความรู้สึกและรอคอยอย่างอดทนมานานครึ่งชั่วโมง เมื่อเห็นว่ากงเจ๋อลี่ยังคงแสดงท่าทีที่เย็นชากับเธอไม่เปลี่ยน เธอก็เริ่มจะทนไม่ไหวอีกต่อไป “คุณฝึกซ้อมเสร็จหรือยัง? ถ้าเสร็จแล้ว... เราขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม?” กงเจ๋อลี่หันกลับมามองเธออีกครั้ง เขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญใจ “คุณมาทำไมที่นี่?” คำถามที่แสนเย็นชาและไร้ซึ่งเยื่อใยนั้นทำให้สีหน้าของเชินโหรวแข็งค้างไปชั่วขณะ เธอเม้มริมฝีปากแน่นและกำหมัดทั้งสองข้างจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ “เจ๋อลี่ ฉันมาที่นี่เพราะมีเรื่องสำคัญมากจะคุยด้วย... เราขอคุยกันเป็นการส่วนตัวได้ไหม?” กงเจ๋อลี่ใช้ผ้าขนหนูซับเหงื่อบนใบหน้าอย่างลวกๆ “เรื่องสำคัญ? เรื่องอะไร?” เชินโหรวเหลือบมองกลุ่มคนรอบๆ ตัวเขาด้วยสายตาที่ขอความเห็นอกเห็นใจ ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้งว่า “คุณช่วยบอกให้พวกเขาออกไปก่อนได้ไหม?” กงเจ๋อลี่จ้องมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโบกมือส่งสัญญาณสั่งคนอื่นๆ ในห้อง “พวกเจ้าออกไปให้หมด” เพียงครู่เดียว ภายในห้องกว้างขวางนั้นเหลือเพียงพวกเขาสองคนท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด กงเจ๋อลี่ทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งยาว “เอาล่ะ พูดมาได้หรือยัง?” น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความรำคาญและหมดความอดทน ราวกับว่าเขาต้องการจะจบการสนทนานี้และไล่เธอไปให้พ้นๆ โดยเร็วที่สุด สีหน้าของเชินโหรวซีดเผือดลงอีกครั้ง หัวใจของเธอเจ็บแปลบกับท่าทีที่เปลี่ยนไปราวหน้ามือเป็นหลังมือ เธอขบริมฝีปากล่างจนห้อเลือด ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยออกมาว่า “เจ๋อลี่ ฉัน... ฉันมาที่นี่เพื่อจะหารือเกี่ยวกับข้อเสนอการลงทุนกับคุณ” “ลงทุนงั้นเหรอ?” กงเจ๋อลี่เงยหน้าขึ้นมองเธอทันที ราวกับว่าเขาเพิ่งได้ยินเรื่องตลกที่น่าขันที่สุดในชีวิต “เชินโหรว คุณบอกว่าคุณอยากจะมาคุยเรื่องการลงทุนกับผมอย่างนั้นเหรอ? นี่คุณไม่ได้กำลังล้อผมเล่นอยู่ใช่ไหม?” “ฉันไม่ได้ล้อเล่น” เชินโหรวเป็นผู้หญิงที่เย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีมาโดยตลอด เธอไม่เคยต้องก้มหัวอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากใคร การที่เธอต้องมาขอร้องเขาในวันนี้ มันไม่ต่างจากการที่เธอต้องก้มหน้าจนติดพื้นและยอมทิ้งทิฐิทั้งหมดที่เคยมีเพื่อความอยู่รอดของตระกูลและธุรกิจของเธอเลยแม้แต่น้อย

React

พูดคุย