บทที่ 1462 - 796: บุปผาร้อยดอก กู่ฉางฮวยมองโม่ฮัวด้วยสายตาดูแคลนทันที แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เมื่อครู่ไม่ใช่ว่าจะไปหรอกหรือ ทำไมยังไม่ไปอีก” “เดินจนเหนื่อยแล้ว ขอพักสักหน่อย” โม่ฮัวทำหน้าซื่อ “จะพักก็ไปพักที่อื่น” กู่ฉางฮวยขมวดคิ้ว “ผมเดินต่อไม่ไหวแล้ว...” โม่ฮัวทอดสายตาใสกระจ่างและแฝงความมีชีวิตชีวาไปทางผู้อาวุโสกู่หงที่อยู่ใกล้ๆ หัวใจของผู้อาวุโสกู่หงอ่อนยวบลงในทันที นางจึงหันไปต่อว่ากู่ฉางฮวยว่า “เด็กคนนี้เขาแค่พักสักครู่ จะเป็นอะไรกับเจ้า? ไล่เขาไปเพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ? คนใจแคบอารมณ์เสียอย่างเจ้า ถึงได้แก่ป่านนี้แล้วยังหาคู่เต๋าไม่ได้เสียที” หลังจากตำหนิเสร็จ นางก็ยิ้มให้โม่ฮัวแล้วพูดว่า “อย่าไปถือสาอาจารย์กู่ของเจ้าเลย เขาเป็นแบบนี้แหละ จะอยู่ตรงนี้ตามสบาย อยากพักตรงไหนก็พักไป ข้าจะดูสิว่าใครกล้าไล่เจ้าไป!” โม่ฮัวยิ้มกว้าง “ขอบคุณผู้อาวุโสกู่หงครับ” กู่ฉางฮวยทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ได้ งั้นข้าจะไปเอง” แต่เพิ่งลุกขึ้น ผู้อาวุโสกู่หงก็กดเขาลงด้วยฝ่ามือเดียว แล้วพูดว่า “จะรีบไปไหน ข้ายังพูดไม่จบ” กู่ฉางฮวยขยับตัวไม่ได้ โม่ฮัวมองด้วยสีหน้าสะใจอย่างเห็นได้ชัด ผู้อาวุโสกู่หงพูดว่า “เมื่อก่อนข้าเร่งเจ้า เจ้าเอาแต่บอกว่ามัววุ่นอยู่กับศาลเต๋า ข้าเลยไม่อยากจู้จี้มากนัก แต่ตอนนี้ข้าได้ยินมาจากหัวหน้าศาลของเจ้าที่นั่นแล้ว...” กู่ฉางฮวยขมวดคิ้ว “อาอี้ ท่านรู้จักหัวหน้าศาลของพวกเราด้วยหรือ” “แน่นอน” ผู้อาวุโสกู่หงตอบ “ข้าเป็นคนแนะนำคู่เต๋าให้ลูกชายคนเล็กของเขาเอง พอเรื่องลงตัว เขายังมาเยี่ยมข้าด้วยตัวเอง จะไม่รู้จักได้อย่างไร” กู่ฉางฮวยถึงกับพูดไม่ออก “อย่าเพิ่งขัด” ผู้อาวุโสกู่หงพูดต่อ “เมื่อครู่ข้าพูดถึงไหนแล้วนะ” โม่ฮัวเตือนเบาๆ “หัวหน้าศาลบอกว่า...” ผู้อาวุโสกู่หงนึกขึ้นได้ “อ้อ ใช่ หัวหน้าศาลของเจ้าบอกข้าเป็นการลับ ว่างานของเจ้าจัดลำดับความสำคัญไม่ดี แล้วก็ไปล่วงเกินคนอื่นโดยไม่รู้ตัว ดูเหมือนจะมีใครกำลังลอบเล่นงานเจ้าอยู่ เขาหาต้นตอไม่เจอเลยกดเจ้าไว้พักหนึ่ง ไม่ให้เจ้ารับคดี...” พูดมาถึงตรงนี้ ผู้อาวุโสกู่หงก็ถอนหายใจ “ทำงานที่ศาลเต๋ามันไม่ราบรื่นอยู่แล้ว มีขึ้นมีลงเป็นเรื่องปกติ อย่าไปทุกข์ใจกับความล้มเหลวชั่วคราวเลย” “ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ก็อาจนับว่าเป็นเรื่องดีได้...” ผู้อาวุโสกู่หงจ้องกู่ฉางฮวยเขม็ง “ตอนนี้เจ้ามีเวลาแล้ว ยังไม่รีบไปออกเดตอีก!” กู่ฉางฮวยปวดหัวจนพูดไม่ออก ได้แต่นิ่งเงียบ “เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ เด็กคนนี้” ผู้อาวุโสกู่หงส่ายหน้า หยิบภาพวาดใบหนึ่งออกมา แล้วผลักไปตรงหน้ากู่ฉางฮวย กู่ฉางฮวยมองด้วยสายตาเย็นชา แม้แต่ปรายตามองยังไม่มอง “ดูสิ” ผู้อาวุโสกู่หงถลึงตาใส่แล้วพูด กู่ฉางฮวยจำใจเหลือบมองแวบหนึ่ง แต่พอเห็นแล้วก็หันหน้าหนีอย่างไม่ไยดี โม่ฮัวเองก็เกิดความอยากรู้ จึงแอบโน้มตัวเข้าไปดูเช่นกัน พอเห็นกู่ฉางฮวยไม่มีรสนิยมเอาเสียเลย ผู้อาวุโสกู่หงก็เริ่มหงุดหงิดเล็กน้อย จึงหันมาถามโม่ฮัวว่า “เป็นยังไง สวยใช่ไหม” โม่ฮัวพิจารณาอย่างละเอียด ในภาพวาดนั้นเป็นสตรีที่งดงามมากจริงๆ รูปลักษณ์อ่อนช้อยราวบุปผา ผิวพรรณดุจหยก ใบหน้าเหมือนดอกท้อ คิ้วโค้งรับกันอย่างพอดี หากมองแค่หน้าตา นางนับว่างดงามสะดุดตาทีเดียว เพียงแต่เครื่องสำอางจัดจ้านทำให้นางดูเย้ายวนอยู่บ้าง และในสายตาโม่ฮัว นางก็ยังสู้คุณหนูเล็กไม่ได้ โม่ฮัวพยักหน้า “สวยครับ” ผู้อาวุโสกู่หงยิ้มแย้มด้วยความยินดี “เจ้าช่างดูคนเป็น ไม่เหมือนอากู่ของเจ้า แข็งทื่อเหมือนก้อนหิน” โม่ฮัวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงถามว่า “ผู้อาวุโส คนนี้คือคนที่ท่านเคยแนะนำให้กับอาจารย์กู่ใช่ไหม คนงามดุจบุปผา งดงามดุจหยก อาจารย์ประตูในจากหุบเขาร้อยบุปผานั่นน่ะ” ผู้อาวุโสกู่หงประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า “เจ้าจำได้ด้วยหรือ ใช่แล้ว เด็กคนนั้นแหละ...” “ภายหลังข้าไปสืบมาอย่างละเอียด เด็กคนนี้ชื่อฮวาหรูอวี้ มาจากสายตรงตระกูลฮวาแห่งหุบเขาร้อยบุปผา แม้สายเลือดจะห่างออกไปบ้าง แต่ก็เป็นสายตรงแน่นอน สายเลือดไม่มีปัญหา...” พูดจบ นางก็อดออกอาการไม่สบอารมณ์ไม่ได้ “ฉางฮวยคนนี้เป็นถึงผู้ดูแล เอาแต่ต่อสู้ทั้งวัน แถมนิสัยก็แย่ พวกบุตรสาวสายตรงของตระกูลใหญ่ที่สายเลือดสมบูรณ์และมีฐานะสูงส่งน่ะ ไม่มีทางยอมแต่งกับเขาหรอก” “นี่ก็เป็นคนที่ข้าหาได้ดีที่สุดแล้ว ไม่ต้องแต่งไกล อยู่ในแดนรัฐเชียนเสวี่ยนี่เอง ในหนึ่งในสิบสองสายน้ำอย่างหุบเขาร้อยบุปผา ผู้ดูแลศาลเต๋ากับอาจารย์ประตูใน แถมในภายหน้าอาจได้เป็นผู้อาวุโสประตูในด้วย ซี้กันเหมาะสมแค่ไหน...” “ก็จริง...” โม่ฮัวพยักหน้า “ยิ่งหน้าตาดีด้วย...” ผู้อาวุโสกู่หงย้ำอีกครั้ง กู่ฉางฮวยตอบอย่างสุขุม “อาอี้ อย่าดูแค่หน้าตา คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ คนที่ดูดีไม่จำเป็นต้องเป็นคนดีเสมอไป” ผู้อาวุโสกู่หงถึงกับควันออกหู แล้วพูดทันทีว่า “งั้นเจ้าก็ดูตัวเองในกระจกสิ ดูหน้าตาเจ้าแล้ว เจ้าเป็นของดีงั้นหรือ” กู่ฉางฮวยถึงกับพูดไม่ออก ผู้อาวุโสกู่หงชี้ไปที่โม่ฮัว “แล้วดูโม่ฮัวสิ เด็กน้อยที่ทั้งหล่อทั้งน่ารักขนาดนี้ เขาไม่ดีหรือ” กู่ฉางฮวยพึมพำเบาๆ “เขาก็ไม่ได้ ‘ดี’ ขนาดนั้นหรอก...” ผู้อาวุโสกู่หงแทบอยากจะบิดหูเขา “โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ยังปากเสียใส่เด็กอีก” โม่ฮัวรีบเตือนเบาๆ “ผู้อาวุโส เรื่องสำคัญก่อนเถอะ เรื่องของผมไม่สำคัญ” “ดูสิ โม่ฮัวใจกว้างขนาดไหน!” ผู้อาวุโสกู่หงยังคงเหน็บกู่ฉางฮวยอีกพักหนึ่ง จากนั้นก็หันมามองโม่ฮัว สีหน้าทอดอ่อนลงอย่างนุ่มนวล และอดถอนหายใจไม่ได้ “ถ้าฉางฮวยมีเหตุผลได้ครึ่งหนึ่งของเจ้า ข้าก็พอใจแล้ว” “เขาอายุมากกว่าเจ้าตั้งสิบกว่าปี แต่ยังรอบคอบไม่ถึงหนึ่งในสิบของเจ้า” โม่ฮัวพยักหน้าโดยสัญชาตญาณ สีหน้าของกู่ฉางฮวยเรียบเฉย ทว่าทั้งตัวกลับเต็มไปด้วยความสิ้นหวังแบบช่วยอะไรไม่ได้ “เอาล่ะ ดึกแล้ว ข้ามีธุระต้องไปทำ” ผู้อาวุโสกู่หงเหลือบมองกู่ฉางฮวย น้ำเสียงแฝงแววเตือนอย่างชัดเจนว่า...