บทที่ 293 - จัดการกับหลิงหยิน คำตอบของเย่เฉินไม่ได้ทำให้หลิงหยินพอใจเลยสักนิด แถมยังทำให้เธอโกรธเขามากขึ้นไปอีก หลิงหยินเกลียดผู้ชายหื่นกามอย่างเย่เฉินที่สุด ตอนนี้เธออยากเชือดคอเย่เฉินเสียเดี๋ยวนั้น “แกยังกล้าล้อฉันเล่นอีกงั้นเหรอ ฉันฆ่าแกจริง ๆ แน่” หลิงหยินขยับมีดที่จ่ออยู่บนคอของเย่เฉินเล็กน้อย ขณะที่มีดของหลิงหยินกำลังจะเฉือนคอเย่เฉิน เย่เฉินก็หายไปจากสายตาของหลิงหยิน หลิงหยินตกใจมากเมื่อเห็นเย่เฉินหายไปต่อหน้าต่อตา เธอไม่เห็นแม้แต่น้อยว่าเย่เฉินขยับตัวตอนไหน จากด้านหลัง เย่เฉินยื่นมือออกไปสัมผัสหน้าอกคู่ของหลิงหยิน “อ๊ะ...” หลิงหยินครางแผ่วเบาทันที ทันทีที่มือของเย่เฉินสัมผัสยอดอกอ่อนนุ่มของเธอ เธอก็รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งเข้าสู่ร่างกาย ร่างกายของเธอเริ่มร้อนวูบวาบและอ่อนยวบ พละกำลังทั้งหมดในตัวหลิงหยินค่อย ๆ สลายหายไป เมื่อมีดกำลังจะทิ่มเข้าที่คอ เย่เฉินก็ใช้วิชาก้าวเงาเก้าชั้นพุ่งไปอยู่ด้านหลังหลิงหยิน เย่เฉินไม่รอช้า ยื่นมือทั้งสองออกไปคว้าหน้าอกอ่อนนุ่มทั้งสองข้างของหลิงหยิน และใช้เคล็ดวิชาหัวใจราชันจัดการกับเธอ เย่เฉินจะทำให้ผู้หญิงหยิ่งผยองคนนี้ต้องขอโทษเขาให้ได้ หลิงหยินพยายามดิ้นหนีจากเงื้อมมือชั่วร้ายของเย่เฉิน ทว่าร่างกายของเธออ่อนยวบและไร้เรี่ยวแรงเกินไป จนไม่อาจหลุดพ้นจากเงื้อมมือของเย่เฉินได้เลย “แกทำอะไรกับร่างกายฉัน ทำไมฉันถึงใช้แรงไม่ได้” หลิงหยินถามเย่เฉินว่าเขาทำอะไรกับร่างกายของเธอ หลิงหยินอึดอัดอย่างยิ่ง เธอรู้สึกเหมือนมีแมลงนับพันตัวไต่ไปทั่วร่าง “ฮึ ๆ ร่างเธอดีมาก หน้าอกคู่นี้บีบแล้วนิ่มดีจริง ๆ” เย่เฉินเอ่ยพลางบีบหน้าอกอ่อนนุ่มของหลิงหยิน หน้าอกคู่นี้ทั้งนุ่มทั้งแน่น สัมผัสแล้วสบายมือมากทีเดียว “อ๊ะ... อืม...” หลิงหยินรู้สึกวาบไหวอย่างรุนแรงเมื่อมือของเย่เฉินบีบหน้าอกคู่นั้น เธอครางออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย้ายวนอย่างยิ่ง เย่เฉินชอบฟังเสียงของหลิงหยินมาก ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาร้อนรุ่มได้อย่างน่าประหลาด เย่เฉินจึงเริ่มบีบหน้าอกคู่นั้นแน่นยิ่งขึ้น เย่เฉินไม่ลืมดูดซับหยินฉีจากหลิงหยินด้วย หยินฉีของหลิงหยินบริสุทธิ์และมีอยู่มากทีเดียว ดูเหมือนหยินฉีของผู้หญิงคนนี้จะสะสมมานานพอสมควร ถ้าเย่เฉินดูดกลืนหยินฉีจากร่างของหลิงหยินได้ ก็น่าจะพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุดของเลเวล 7 “ไอ้คนลามก รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่ปล่อย ฉันจะฆ่าแกแล้วสับแกเป็นหมื่นชิ้น” หลิงหยินขู่จะฆ่าเย่เฉิน ถ้าเย่เฉินไม่ยอมปล่อย เย่เฉินไม่ชอบคำขู่ของหลิงหยินเอาเสียเลย เขาโน้มริมฝีปากเข้าไปใกล้หูของหลิงหยิน แล้วพูดว่า “รู้ไหม ฉันเกลียดคนที่กล้าขู่ฉัน เดี๋ยวฉันจะให้เธอรู้ว่าฉันเป็นใคร” จากนั้นเย่เฉินก็เริ่มถอดหมวกแอร์โฮสเตสและเสื้อผ้าที่หลิงหยินสวมอยู่ การเคลื่อนไหวของเย่เฉินรวดเร็วมาก เขาถอดชุดแอร์โฮสเตสที่หลิงหยินสวมอยู่ออกได้อย่างง่ายดาย เส้นผมที่ก่อนหน้านี้ถูกรวบขึ้นของหลิงหยินสยายลงมาอย่างงดงาม ตอนนี้บนร่างของเธอเหลือเพียงชุดชั้นในสีดำโปร่งบางสุดเซ็กซี่ ดูเหมือนสิ่งที่หลิงหยินพูดก่อนหน้านี้จะเป็นความจริง ผู้หญิงคนนี้สวมชุดสีดำโปร่งบางจริง ๆ จนเย่เฉินมองเห็นยอดอกสีชมพูทั้งสองข้างได้อย่างชัดเจน เย่เฉินเคยอ่านมาว่าผู้หญิงที่ชอบใส่สีดำมักจะมีความใคร่สูงมาก ดูเหมือนหลิงหยินจะเป็นหญิงเดียวดายที่เต็มไปด้วยตัณหา เย่เฉินทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาอยากสัมผัสร่างกายของหลิงหยินต่อไป หลิงหยินรู้สึกว่าร่างกายเย็นวาบ พอก้มมองลงไป เธอก็เห็นว่าเสื้อผ้าที่ตัวเองสวมอยู่หายไปไหนไม่รู้แล้ว “อ๊า...” หลิงหยินกรีดร้องเสียงดังลั่น ถ้าแถวนี้มีคนอยู่สักหน่อย พวกเขาคงได้ยินเสียงกรีดร้องของหลิงหยินแน่นอน เย่เฉินพลิกร่างของหลิงหยินทันที ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาปิดปากของหลิงหยินด้วยจูบ “อืม... อืม...” ดวงตาของหลิงหยินเบิกกว้าง เธอถูกเย่เฉินจูบอย่างกะทันหัน ตลอดชีวิตของหลิงหยิน เธอไม่เคยจูบผู้ชายคนไหนเลยสักครั้ง แต่วันนี้กลับถูกชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเธอมากจูบเข้าให้ สถานการณ์ตอนนี้ทำให้หลิงหยินคิดอะไรไม่ออก เธอเพียงรู้สึกว่าจูบนี้ช่างน่าพึงพอใจ หลิงหยินไม่เคยรู้สึกถึงความสุขที่ทำให้หัวใจพองโตเช่นนี้มาก่อน เย่เฉินสัมผัสได้ถึงริมฝีปากแดงอิ่มที่นุ่มนวลของหลิงหยิน แล้วกล้าสอดลิ้นเข้าไปในปากของเธอ ขณะที่หลิงหยินกำลังลุ่มหลงกับจูบของเย่เฉิน ทันใดนั้นบางสิ่งก็รุกล้ำเข้ามาในปากของเธอ มันเข้าพันลิ้นของเธอในทันที หลิงหยินพยายามต่อต้านการรุกรานของสิ่งแปลกปลอมนี้ ทว่าเสียดายที่เธอทำไม่ได้ มันยังคงเลื้อยวนอยู่ในปากของเธอ และมอบความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างยิ่งให้แก่หลิงหยิน โดยที่หลิงหยินไม่รู้ตัว เธอกลับเริ่มใช้ลิ้นของตัวเองพันเกี่ยวสิ่งนั้นเสียเอง เย่เฉินกับหลิงหยินเริ่มจูบกันอย่างเร่าร้อน เพราะถูกเคล็ดวิชาหัวใจราชันของเย่เฉินกระตุ้น ความใคร่ที่หลิงหยินกดเอาไว้ตลอดหลายสิบปีก็เริ่มถูกปลดปล่อยออกมา หลิงหยินเริ่มโอบพันลำคอของเย่เฉินด้วยแขนทั้งสองข้างที่เรียบเนียนขาวราวหิมะ หลิงหยินเริ่มจูบเย่เฉินอย่างหิวกระหาย เธอไม่สนใจสิ่งรอบตัวอีกต่อไป สิ่งที่ต้องการตอนนี้มีเพียงความรู้สึกสุขสมจากเย่เฉินเท่านั้น เย่เฉินพยายามผละหนีจากหลิงหยิน แต่หลิงหยินไม่ยอมปล่อยเขา เธอกอดเขาไว้แน่นราวกับปลาหมึกยักษ์ หลิงหยินเป็นผู้หญิงที่หยิ่งผยองมานานแล้ว เธอมักมองผู้ชายทุกคนที่พยายามเข้าใกล้ด้วยสายตาดูแคลน แต่วันนี้เธอกลับเป็นฝ่ายรุกเข้าใกล้ชายหนุ่มคนนี้เสียเอง หลังจากจูบกันอยู่สิบกว่านาที ในที่สุดหลิงหยินก็ผละริมฝีปากออกจากริมฝีปากของเย่เฉิน หลิงหยินผลักเย่เฉินลงไปกับพื้น แล้วรีบขึ้นคร่อมร่างของเขา “ฉันชอบเธอ จากนี้ไปเธอจะเป็นของฉัน” หลิงหยินยกมือขึ้นมาแตะริมฝีปากเบา ๆ สีหน้าตอนนี้ของเธอเย้ายวนอย่างยิ่ง เย่เฉินประหลาดใจกับการเปลี่ยนท่าทีที่รวดเร็วเกินไปของหลิงหยิน เขาไม่คาดคิดเลยว่าหลิงหยินจะกลายเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญขนาดนี้ แม้เย่เฉินตั้งใจจะสั่งสอนหลิงหยิน แต่ตอนนี้กลับเป็นเขาเองที่ถูกหลิงหยินต้อนจนมุม หลิงหยินไม่สนอะไรอีกแล้ว สิ่งที่เธอต้องการตอนนี้คือสนุกกับเย่เฉินให้มากขึ้น เย่เฉินไม่อยากให้เป็นแบบนี้ เขาผลักหลิงหยินออกจากร่างของตน หลิงหยินที่ไม่ทันตั้งตัวเลยสักนิดถึงกับร่วงลงไปกับพื้นทันที “โอ๊ย” หลิงหยินยกมือขึ้นลูบศีรษะของตัวเองที่เจ็บจากการกระแทกพื้นเล็กน้อย “ใจร้ายชะมัด ทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง” หลิงหยินบ่นใส่เย่เฉิน เธอบ่นเพราะเย่เฉินผลักเธอออกไปกะทันหัน