บทที่ 270 - เย่เฉินปะทะมนุษย์หมาป่าเงิน (2) "บังเอิญจริงที่พวกแกมาพร้อมหน้ากันแบบนี้ แบบนี้ฉันจะฆ่าเผ่ามนุษย์หมาป่าเงินทั้งหมดในเมืองนี้ได้ง่ายขึ้นเยอะ" เย่เฉินชี้ไปยังคนทั้งสามที่เพิ่งบุกเข้ามาในห้องพักของโรงแรม "ช่างอวดดีนัก ไม่รู้หรือว่าพวกเราเป็นราชวงศ์จากโลกตะวันตก ถ้าแกกล้าหาเรื่องกับพวกเรา เมืองนี้พร้อมทั้งผู้คนทั้งหมดก็จะหายไปจากโลกนี้ได้" โรเบตพูดข่มเย่เฉินว่า เผ่ามนุษย์หมาป่าเงินทั้งเมืองสามารถหายไปจากพื้นพิภพนี้ได้ "คิดว่าฉันจะกลัวคำขู่แบบนั้นเหรอ? คิดผิดแล้ว ยิ่งพวกแกขู่ฉันมากเท่าไร ฉันก็ยิ่งอยากทำลายพวกแกให้หมดเท่านั้น" เย่เฉินเกลียดคนที่ข่มขู่เขาและครอบครัวที่สุด เขาจะกำจัดคนพวกนี้ทิ้งโดยไม่ลังเล ไม่ว่าพวกมันจะแข็งแกร่งแค่ไหน ถ้ากล้าทำร้ายคนที่เขารักและหวงแหน เย่เฉินก็จะกำจัดพวกมันให้หมด "อวดดีนัก พวกนายสองคนรีบฆ่าไอ้หมอนี่แล้วไปช่วยองค์รัชทายาทโจเร็ว" ผู้อาวุโสโรเบตสั่งคนสองคนที่อยู่ด้านหลังให้ฆ่าเย่เฉินและช่วยองค์รัชทายาทโจ คนสองคนที่อยู่ข้างหลังผู้อาวุโสโรเบตเริ่มแปรสภาพเป็นมนุษย์หมาป่าเงิน ออร่าที่พวกมันแผ่ออกมานั้นแข็งแกร่งไม่น้อย จนห้องพักที่พวกเขาอยู่สั่นสะเทือนขึ้นมาเมื่อมนุษย์หมาป่าทั้งสองปลดปล่อยออร่าออกมา จากนั้นมนุษย์หมาป่าเงินทั้งสองก็พุ่งเข้าหาเย่เฉินด้วยความเร็วสูงอย่างยิ่ง "ท่ากรงเล็บเงินเฉือน" มนุษย์หมาป่าเงินทั้งสองต้องการฉีกเย่เฉินให้เป็นชิ้นๆ เย่เฉินย่อมนิ่งเฉยไม่ได้เด็ดขาด ถ้าเขาไม่ลงมือ คนแถวนี้จะต้องกลายเป็นเหยื่อของศึกกับมนุษย์หมาป่าเงินไปด้วย เย่เฉินรีบปลดปล่อยเปลวเพลิงของตัวเองออกมา เปลวเพลิงของเย่เฉินทำให้มนุษย์หมาป่าเงินทั้งสองหวาดกลัวและถอยกลับไป สัญชาตญาณของมนุษย์หมาป่าเงินดูเหมือนจะช่วยให้พวกมันหลบพ้นจากอันตรายของเปลวเพลิงเย่เฉินได้ แม้เย่เฉินจะใช้สร้อยจี้ไรเดอรันปกปิดระดับพลังของตนไว้ แต่มนุษย์หมาป่าทั้งสองก็ยังสัมผัสได้ว่าเปลวเพลิงของเขาอันตรายเพียงใด "ที่แท้แกก็เป็นผู้ฝึกตน ถึงว่า ถึงได้อวดดีต่อหน้าฉันขนาดนี้" ตอนนี้โรเบตก็รู้แล้วว่าแท้จริงเย่เฉินเป็นใคร เขาเป็นผู้ฝึกตนในแถบนี้ "แกเป็นผู้ฝึกตนจากสำนักคุนหลุนใช่ไหม รู้หรือเปล่าว่าตอนที่แกโจมตีพวกเรา แกได้ละเมิดข้อตกลงที่สองฝ่ายใหญ่ทำเอาไว้ ถ้าสองฝ่ายนั้นรู้เข้า แกจะถูกตามล่าและสังหาร" โรเบตบอกเย่เฉินถึงข้อตกลงระหว่างสำนักคุนหลุนกับฝ่ายดาร์กเลกาซี ด้วยพลังของเย่เฉินที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ โรเบตจึงสรุปไปแล้วว่าเย่เฉินต้องมาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุน มีเพียงผู้ฝึกตนที่มาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนเท่านั้นที่มีพลังระดับนี้ ข้อตกลงนั้นถูกทำขึ้นเพื่อสันติภาพของโลก สำนักคุนหลุนกับฝ่ายดาร์กเลกาซีได้ทำข้อตกลงสงบศึกกันไว้ เพราะเหตุนี้สมาชิกของฝ่ายดาร์กเลกาซีจึงกล้ามายังประเทศนี้ ตราบใดที่สมาชิกของฝ่ายดาร์กเลกาซีไม่ก่อเรื่อง สำนักคุนหลุนก็ไม่มีสิทธิ์โจมตีพวกเขา ไม่เช่นนั้นอาจเกิดสงครามระหว่างทั้งสองฝ่ายขึ้นมาได้ "ฮ่าๆ น่าขันชะมัด น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้มาจากสำนักคุนหลุน ดังนั้นฉันจึงไม่ถูกผูกมัดด้วยคำสัญญานั่น" เย่เฉินหัวเราะ เขาไม่ได้สังกัดฝ่ายใดทั้งนั้น ข้อตกลงแบบนี้จึงไร้ความหมายสำหรับเขา "แก..." โรเบตชี้นิ้วไปที่เย่เฉิน เขาไม่คิดเลยว่าคนผู้นี้จะไม่ใช่คนจากคุนหลุน แล้วเขามีพลังน่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ได้อย่างไร "พวกเผ่ามนุษย์หมาป่าเงินกล้าดีที่มาหาเรื่องกับฉัน ฉันจะกำจัดพวกแกทั้งหมดออกจากโลกนี้" เย่เฉินไม่อยากพูดกับคนพวกนี้มากนัก ยิ่งกำจัดพวกมันได้เร็วเท่าไรก็ยิ่งดี เย่เฉินชักกระบี่หยินหยางศักดิ์สิทธิ์แล้วพุ่งตรงเข้าใส่โรเบต มนุษย์หมาป่าทั้งสองที่ถอยกลับไปก่อนหน้านี้ ตอนนี้กลับเข้ามาโจมตีเย่เฉินอีกครั้ง "ท่ากรงเล็บเงินเฉือน" พวกมันทั้งสองใช้กระบวนท่าเดียวกับเมื่อครู่ "หลบไป!" เย่เฉินฟันมนุษย์หมาป่าทั้งสองที่ขวางทางเขา กระบวนท่ากรงเล็บเงินของมนุษย์หมาป่าเงินปะทะเข้ากับกระบี่หยินหยางศักดิ์สิทธิ์ "ตูม!" พลังอันมหาศาลทั้งสองสายปะทะกันและเกิดเสียงดังสนั่น แรงปะทะจากพลังทั้งสองเกือบทำให้อาคารโรงแรมหลังนี้ถล่มลงมา ดูเหมือนว่าเย่เฉินจะออมแรงไว้มากเกินไป เขายังไม่คุ้นชินกับการใช้กระบี่หยินหยางศักดิ์สิทธิ์เท่าไรนัก ถ้าเย่เฉินออกแรงมากเกินไป เขาอาจฟันอาคารหลังนี้ขาดครึ่งไปเลยก็ได้ ดังนั้นตอนใช้กระบี่หยินหยางศักดิ์สิทธิ์ เย่เฉินจึงพยายามกดพลังของตัวเองไว้ให้มากที่สุด โรเบตกับมนุษย์หมาป่าทั้งสองถูกแรงระเบิดซัดจนถอยกลับไป พวกเขาเกือบถูกแรงปะทะจากการระเบิดเมื่อครู่ซัดกระเด็นออกไปอยู่แล้ว ห้องที่ก่อนหน้านี้ยังดูดี ตอนนี้กลับยุ่งเหยิงสุดๆ ราวกับถูกพายุเฮอริเคนพัดผ่าน "คนนี้แข็งแกร่งพอสมควร ร่วมมือกันจัดการเขาเถอะ" โรเบตเห็นว่าเย่เฉินแข็งแกร่งมากพอสมควร ถ้าไม่ร่วมมือกัน พวกเขาคงยากที่จะเอาชนะเย่เฉินได้ ร่างของโรเบตเริ่มขยายใหญ่ กล้ามเนื้อที่เดิมไม่ได้ใหญ่โตนักกลับปูดพองจนมหึมา ขนสีเงินเริ่มงอกขึ้นทั่วร่างโรเบต ใบหน้าของโรเบตก็แปรเปลี่ยนเป็นรูปหมาป่า ร่างที่แปรสภาพนั้นสูงใหญ่และกำยำกว่ามนุษย์หมาป่าทั้งสองข้างกายเขามาก เห็นได้ชัดว่าระดับพลังของโรเบตเหนือกว่ามนุษย์หมาป่าทั้งสองอยู่ไกลโข ออร่าสีเงินเริ่มโอบล้อมร่างของโรเบตและมนุษย์หมาป่าทั้งสอง โรเบตกับมนุษย์หมาป่าเงินทั้งสองปลดปล่อยออร่าที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง จนตัวอาคารโรงแรมทั้งหลังที่พวกเขาอยู่เริ่มสั่นสะเทือนตามออร่าที่ทั้งสามปลดปล่อยออกมา ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ คนแถวนี้คงตกอยู่ในอันตรายจากพลังทำลายล้างที่โรเบตกับมนุษย์หมาป่าทั้งสองมี เพื่อไม่ให้กระทบผู้คนรอบข้าง เย่เฉินจึงสร้างม่านพลังหลายชั้นขึ้นมาเพื่อป้องกันความเสียหายเพิ่มเติม เย่เฉินยังสร้างม่านพลังครอบร่างเซี่ยหนิงจื่อเอาไว้ด้วย เพื่อไม่ให้เธอได้รับบาดเจ็บระหว่างการต่อสู้ ตอนนี้เย่เฉินกักทุกคนเอาไว้ภายในม่านพลังที่เขาสร้างขึ้น ม่านพลังหลายชั้นนี้น่าจะทนการโจมตีทั้งหมดของมนุษย์หมาป่าเงินทั้งสามได้ "อาวู..." โรเบตกับมนุษย์หมาป่าทั้งสองหอนคำรามอย่างดุร้าย "เป้าหมายอันดับแรกของพวกเราคือช่วยองค์รัชทายาทโจ พวกนายรีบไปช่วยเขาก่อน ฉันจะถ่วงการเคลื่อนไหวของไอ้หมอนี่ไว้เอง" โรเบตต้องการให้คนของตนทั้งสองไปช่วยองค์รัชทายาทโจก่อน พอช่วยองค์รัชทายาทโจออกมาได้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องฆ่าคนผู้นี้อีกต่อไป "ท่าคำรามเอ็นด์เซนส์" โรเบตคำรามใส่เย่เฉินเสียงดังลั่น เสียงคำรามนี้ไม่เพียงดังมากเท่านั้น แต่ยังมีพลังทำลายล้างพอจะถล่มภูเขาได้เลย โชคดีที่เย่เฉินสร้างม่านพลังเอาไว้ก่อนแล้ว ไม่อย่างนั้นอาคารหลังนี้คงถูกท่าคำรามเอ็นด์เซนส์กวาดหายไปแล้ว เมื่อเห็นว่าเย่เฉินหยุดนิ่งแล้ว มนุษย์หมาป่าทั้งสองที่อยู่ด้านหลังโรเบตก็ก้าวออกไปเพื่อช่วยองค์รัชทายาทโจ "ไร้เดียงสาเกินไป" เสียงคำรามจากท่าคำรามเอ็นด์เซนส์ไม่มีผลต่อเย่เฉินเลยแม้แต่น้อย มันยังไม่แข็งแกร่งพอจะผนึกการเคลื่อนไหวของเย่เฉินได้ "ตายซะ พวกแกสองคน!" เย่เฉินห่อหุ้มกระบี่หยินหยางศักดิ์สิทธิ์ด้วยเพลิงของตน แล้วฟาดฟันใส่มนุษย์หมาป่าทั้งสองที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเขา