บทที่ 295 - เอาอกเอาใจ เย่เฉินกลับไปนั่งที่นั่งผู้โดยสารของเขา ตอนที่เขากลับมา หลิวเยว่กับเซี่ยชิงอวี่ยังหลับสนิทกันอยู่ เย่เฉินไม่อยากรบกวนทั้งสองคนที่กำลังหลับอยู่ เขากลับไปนั่งที่เดิมแล้วเอนศีรษะพิงพนักพิงนุ่มๆ ของเบาะ "เย่เฉิน นี่อาหารกับเครื่องดื่มของคุณ" หลิงหยินเดินเข้ามาข้างๆ เย่เฉิน พร้อมนำอาหารและเครื่องดื่มมาให้เขา เย่เฉินเห็นอาหารกับเครื่องดื่มที่หลิงหยินเอามาให้ก็อดแปลกใจไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้แปลกจริงๆ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ "ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้" เย่เฉินบอกให้หลิงหยินหยุดทำแบบนี้ "ไม่ลำบากเลย ฉันกลับยินดีที่ได้ทำให้คุณด้วยซ้ำ" หลิงหยินไม่ได้รู้สึกลำบากแม้แต่น้อย แถมยังยินดีทุกครั้งที่ได้ทำให้เย่เฉินอีกต่างหาก ตอนนี้หลิงหยินมองเย่เฉินอย่างอ่อนโยนมาก "รีบอ้าปากสิ เดี๋ยวฉันป้อนให้" หลิงหยินเอ่ยบอกให้เย่เฉินอ้าปาก เธออยากเอาใจเขาให้มากขึ้นไปอีก หลิงหยินรู้สึกมีความสุขอย่างมากเวลาได้ทำแบบนี้ ที่แท้การชอบใครสักคนมันทำให้มีความสุขได้จริงๆ หลิงหยินยังคงรบเร้าเย่เฉินต่อไป เธอไม่ยอมจากไปจนกว่าเย่เฉินจะกินอาหารกับเครื่องดื่มที่เธอเอามาจนหมด เย่เฉินทำอะไรไม่ถูก สุดท้ายก็อ้าปากรับอาหารที่หลิงหยินป้อนให้ อาหารกับเครื่องดื่มที่หลิงหยินให้เขาไม่ได้มีอะไรแปลกปลอม ดังนั้นเย่เฉินจึงสบายใจได้ตอนกิน ตอนนี้เย่เฉินรู้สึกเหมือนมีแอร์โฮสเตสส่วนตัวคอยบริการเขาอยู่เพียงคนเดียว ความรู้สึกแบบนี้ก็ไม่เลวเลย หลิงหยินยังคงคอยปรนนิบัติเย่เฉินต่อไป หลังจากป้อนอาหารเสร็จ หลิงหยินก็เริ่มนวดตัวให้เขา ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นแค่สาวสวยที่เป็นนักฆ่าเท่านั้น แต่ยังเก่งไปเสียทุกเรื่อง เห็นได้ชัดว่าหลิงหยินปรนนิบัติเย่เฉินได้ดีมาก แม้แต่เย่เฉินที่ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกอึดอัด ก็ยังถูกการปรนนิบัติของหลิงหยินทำให้ผ่อนคลายลง เย่เฉินชอบความรู้สึกนี้มาก ตอนนี้เขาผ่อนคลายสุดๆ จึงหลับตาแล้วเผลอหลับไป เมื่อเห็นว่าเย่เฉินหลับแล้ว หลิงหยินก็หยุดนวดให้เขา หลิงหยินหยิบผ้าห่มจากช่องเก็บของเล็กๆ ด้านหน้าเย่เฉิน แล้วคลุมร่างเขาเอาไว้ ก่อนจากไป หลิงหยินจูบแก้มเย่เฉินเบาๆ "หนุ่มน้อย หลับให้สบายนะ" หลิงหยินเอ่ยคำหวานกับเย่เฉิน วันนี้เป็นวันที่สวยงามและมีความสุขที่สุดเท่าที่หลิงหยินเคยสัมผัสมา ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเย่เฉิน เขาทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เย่เฉินไม่ได้หลับจริง เขายังระวังหลิงหยินอยู่ โชคดีที่หลิงหยินไม่ได้คิดร้ายกับเขา ผู้หญิงคนนี้ทั้งเอาผ้าห่มมาคลุมให้ ทั้งจูบแก้มเขา หลิงหยินเอาใจเย่เฉินมากเกินไปแล้ว พอหลิงหยินจากไป เย่เฉินจึงค่อยๆ หลับไปจริงๆ หลังจากจูบเย่เฉินแล้ว หลิงหยินก็ไปจัดการชายร่างกำยำทั้งสี่ที่เคยนั่งอยู่กับถูเหรินมาก่อน หลิงหยินต้องแน่ใจว่าไม่มีใครรู้ว่าเธอทำอะไรลงไป หลิงหยินหยิบเข็มที่ซ่อนไว้บนตัวออกมา แล้วแทงลงไปที่จุดลมปราณสำคัญหลายจุดบนร่างของชายฉกรรจ์ทั้งสี่ หลิงหยินแทงถูกจุดเส้นประสาทสำคัญพอดี นั่นหมายความว่าชายฉกรรจ์ทั้งสี่จะเป็นอัมพาต หลังทำสิ่งที่ต้องทำเสร็จ หลิงหยินก็นั่งกลับไปที่เก้าอี้ของตัวเอง จากนั้นก็จับตาเย่เฉินอยู่ตรงนั้นต่อไป เธอไม่รู้สึกเบื่อเลยแม้แต่น้อย เวลาเดินผ่านไป 7 ชั่วโมงแล้ว เครื่องบินลำนี้ใกล้จะถึงจุดหมายปลายทางเต็มที พวกที่กินยานอนหลับไปก่อนหน้านี้เริ่มตื่นขึ้นมาแล้ว แต่พวกเขาจำไม่ได้เลยว่าตัวเองเผลอหลับไปได้นานกว่าหกชั่วโมงได้อย่างไร พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่อยู่ห้องโดยสารด้านหลังเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงหลับไปได้ ถ้าหัวหน้ารู้เรื่องนี้เข้า อาชีพของพวกเธอคงจบสิ้นแน่ เหล่าพนักงานต้อนรับรีบกลับไปทำงานกันอย่างคล่องแคล่ว "เรียนผู้โดยสารทุกท่าน อีกไม่นานเครื่องบินของเราจะถึงจุดหมายปลายทางแล้ว ขอให้ทุกท่านกลับมาคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย เครื่องบินกำลังจะลงจอดในไม่ช้า" พนักงานต้อนรับคนหนึ่งประกาศบอกผู้โดยสารทุกคนให้คาดเข็มขัดนิรภัย พนักงานต้อนรับบางคนก็เริ่มปลุกผู้โดยสารที่ยังหลับอยู่ พร้อมตรวจดูให้ทุกคนคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย หลิวเยว่กับเซี่ยชิงอวี่ตื่นขึ้นเพราะเสียงประกาศของพนักงานต้อนรับ ทั้งสองคนเพิ่งรู้ว่าเครื่องบินกำลังจะถึงจุดหมายปลายทางแล้ว เซี่ยชิงอวี่ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะนอนหลับได้สบายขนาดนี้ ตอนนี้หลิวเยว่รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก เธอรู้สึกว่าร่างกายเบากว่าเดิมมาก ดูเหมือนว่าเธอจะต้องนอนพักสักหน่อยจริงๆ เพื่อฟื้นความเหนื่อยล้าทางใจที่สะสมเอาไว้ เย่เฉินลุกขึ้นก่อนหลิวเยว่กับเซี่ยชิงอวี่ เขาพับผ้าห่มเก็บแล้วใส่กลับเข้าไปในช่องเก็บของเล็กๆ ด้านหน้า หลิวเยว่หันมามองเย่เฉิน พอเห็นหน้าเขา เธอก็ถึงกับประหลาดใจ เพราะบนแก้มของเย่เฉินมีรอยลิปสติกสีแดงติดอยู่ หลิวเยว่ย่อมรู้ดีว่ารอยนี้มาจากไหน มันต้องเป็นรอยจากริมฝีปากของผู้หญิงแน่ๆ แล้วหลิวเยว่ก็เริ่มสงสัยว่าเมื่อครู่ตอนที่เธอหลับ เย่เฉินไปทำอะไรมา หลิวเยว่หยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋า แล้วยื่นให้เย่เฉิน "สามี คุณรีบเช็ดรอยจูบบนแก้มออกเถอะ ถ้าเซี่ยชิงอวี่เห็นเข้า จะยุ่งเอา" หลิวเยว่กระซิบเตือนเย่เฉิน พร้อมยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เขา เย่เฉินรีบเอามือแตะแก้มที่หลิงหยินจูบเอาไว้ ทันทีที่แตะก็พบว่ามีรอยลิปสติกติดอยู่บนแก้มจริงๆ เย่เฉินรับผ้าเช็ดหน้าจากหลิวเยว่ แล้วรีบเช็ดรอยลิปสติกออกจากแก้มทันที นี่คือร่องรอยจากจูบของหลิงหยิน ชัดเจนว่าตั้งแต่แรกผู้หญิงคนนั้นจงใจทำแบบนี้กับเขาแน่ๆ ไม่นานเย่เฉินก็เช็ดรอยจูบบนแก้มออกจนหมด โชคดีที่หลิวเยว่เตือนเขา ไม่อย่างนั้นเซี่ยชิงอวี่คงเข้าใจผิดเกี่ยวกับเขาอีกแน่ "เย่เฉิน เดี๋ยวฉันช่วยคาดเข็มขัดนิรภัยให้" หลิงหยินเดินกลับมาหาเย่เฉิน แล้วช่วยเขาคาดเข็มขัดนิรภัย หลิวเยว่กับเซี่ยชิงอวี่หันมาทันทีเมื่อได้ยินผู้หญิงคนหนึ่งเรียกชื่อเย่เฉิน ทั้งสองคนเห็นแอร์โฮสเตสสาวสวยคนเดิมที่เมื่อครู่เพิ่งช่วยเย่เฉินคาดเข็มขัด และตอนนี้เธอยังเรียกชื่อจริงของเย่เฉินออกมาอีกด้วย เซี่ยชิงอวี่แค่นเสียงเย็นชาใส่เย่เฉิน เธอไม่คิดเลยว่าตอนที่ตัวเองหลับ เย่เฉินจะไปสนิทสนมกับแอร์โฮสเตสสาวสวยอย่างหลิงหยินได้ เซี่ยชิงอวี่รู้สึกว่าเย่เฉินอยู่ใกล้ผู้หญิงสวยมากเกินไป เซี่ยชิงอวี่เริ่มนับผู้หญิงสวยที่เย่เฉินรู้จัก คนแรกคือตำรวจสาวสวยเมื่อวาน จากนั้นก็หลิวเยว่ และตอนนี้เย่เฉินยังไปสนิทกับแอร์โฮสเตสสาวสวยคนนี้อีก เซี่ยชิงอวี่รู้สึกหึงหวงเมื่อเห็นเย่เฉินอยู่กับผู้หญิงสวยหลายคน หลิวเยว่เห็นสายตาอ่อนโยนมากของหลิงหยินที่มองเย่เฉินอยู่ เธอเริ่มสงสัยว่ารอยจูบบนแก้มของเย่เฉินอาจจะมาจากผู้หญิงคนนี้ หลิวเยว่นึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของเย่เฉินขึ้นมาได้ แอร์โฮสเตสสาวคนนี้แข็งแกร่งกว่าตัวเธอในตอนนี้มาก หลิวเยว่ไม่คิดเลยว่าตอนที่เธอหลับ เย่เฉินจะต้องไปทำอะไรบางอย่างกับแอร์โฮสเตสสาวสวยคนนี้แน่ๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่เย่เฉินไม่มาหยอกเธอทั้งที่เธอกำลังหลับ ที่แท้ตอนนั้นเขาไปทำอะไรกับแอร์โฮสเตสสาวสวยคนนี้นี่เอง