Chapter 333 - Again Shaming Liu Lee

เผยแพร่เมื่อ 2 เม.ย. 2569 01:09

บทที่ 333 - ทำให้หลิวลี่อับอายอีกครั้ง “ชิงอวี่ ผมต้องไปที่อื่นก่อน” เย่เฉินบอกเซี่ยชิงอวี่ว่าเขามีธุระต้องไป “แล้วแต่คุณเถอะ” เซี่ยชิงอวี่ไม่ได้สนใจเรื่องของเย่เฉินนัก สิ่งที่เซี่ยชิงอวี่อยากทำตอนนี้คือรีบกลับไปที่ห้องพักโรงแรม แล้วนอนบนที่นอนนุ่มๆ ทันที เซี่ยชิงอวี่เดินเข้าไปในโรงแรมห้าดาว พอเซี่ยชิงอวี่ลับหายไปจากสายตาของเย่เฉิน เย่เฉินก็รีบไปหาเฟิงเสวี่ยทันที เย่เฉินต้องวิ่งไปมาที่สำนักงานใหญ่ของกลุ่มเฟิงอยู่หลายครั้ง พอเย่เฉินมาถึงหน้าตึกของกลุ่มเฟิง เขาก็เห็นว่าเฟิงเสวี่ยยืนรออยู่ที่ทางเข้าแล้ว เฟิงเสวี่ยอำพรางใบหน้าอย่างมิดชิด เธอสวมแว่นกันแดดสีดำและหมวกปีกกว้างเพื่อปกปิดรูปลักษณ์ของตัวเอง การจะก้าวขึ้นเป็นดาราสาวชื่อดังไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ว่าเฟิงเสวี่ยจะไปที่ไหน เธอก็ต้องแต่งตัวแบบนี้เสมอ ไม่อย่างนั้นเธอคงถูกแฟนคลับรุมรังควานแน่ เฟิงเสวี่ยไม่ชอบสถานการณ์แบบนั้น ข้างกายเฟิงเสวี่ยในตอนนี้ มีผู้ชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีขาวและถือพวงมาลัยยืนอยู่ แน่นอนว่าผู้ชายคนนั้นก็คือหลิวลี่ ที่เย่เฉินเคยเตะไล่ออกจากงานเลี้ยงวันเกิดของเฟิงหลัวมาก่อน “ศิษย์น้องเสวี่ย เธอจะไปกับฉันไหม” หลิวลี่คุกเข่าลงพลางยื่นพวงมาลัยในมือออกไป เขาเอ่ยชวนเฟิงเสวี่ยไปกับเขา “ฉันไม่ไปหรอก ฉันนัดกับคนไว้แล้ว” เฟิงเสวี่ยปฏิเสธคำเชิญของหลิวลี่ “เธอจะไปกับใคร?” หลิวลี่มีสีหน้าไม่พอใจทันทีเมื่อรู้ว่าเฟิงเสวี่ยจะออกไปกับคนอื่น “เฟิงเสวี่ย” เย่เฉินลงจากรถแล้วเดินเข้าไปหาเฟิงเสวี่ย หลิวลี่หันขวับไปทางด้านข้างทันที เขาเห็นเย่เฉินกำลังเดินเข้ามาทางนี้ หลิวลี่โกรธจัดเมื่อเห็นเย่เฉินอยู่ที่นี่ เพราะเมื่อคืนคนคนนี้ถูกไล่ออกจากงานเลี้ยงของตระกูลเฟิง “เย่เฉิน” เฟิงเสวี่ยเดินไปยืนข้างเย่เฉิน แล้วควงแขนเขาไว้ ท่าทางที่เย่เฉินกับเฟิงเสวี่ยทำอยู่ ดูเหมือนคู่รักกันไม่มีผิด ความโกรธของหลิวลี่พุ่งสูงขึ้นอีก เมื่อเห็นเฟิงเสวี่ยสนิทสนมกับเย่เฉินมากขนาดนั้น “เย่เฉิน ไปกันเถอะ” เฟิงเสวี่ยบอกให้เย่เฉินออกจากที่นี่ เธอไม่อยากเห็นหน้าอันน่ารำคาญของหลิวลี่นานเกินไป “ไปกันเถอะ” เย่เฉินฉวยโอกาสโอบเอวเฟิงเสวี่ย แล้วพาเธอไปที่รถ เฟิงเสวี่ยยิ่งเขินอายเมื่อถูกเย่เฉินโอบเอวไว้ “เดี๋ยวก่อน” หลิวลี่เข้ามาขวางหน้าเย่เฉินกับเฟิงเสวี่ย เขาห้ามไม่ให้ทั้งสองคนออกจากที่นี่ “หลิวลี่ นายมาขวางพวกเราทำไม” เฟิงเสวี่ยไม่พอใจที่หลิวลี่มาขวางเธอกับเย่เฉิน “ศิษย์น้องเสวี่ย เธอจะไปกับผู้ชายธรรมดาอย่างเขาได้ยังไง” หลิวลี่ไม่ชอบเอามากๆ ที่เฟิงเสวี่ยจะออกไปกับเย่เฉิน ในแง่ของฐานะและภูมิหลัง หลิวลี่คิดว่าตัวเองเหนือกว่าเย่เฉินอยู่ไกลโข “นายมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉัน ฉันจะไปกับใครมันเป็นเรื่องของฉัน” เฟิงเสวี่ยไม่ชอบให้คนนอกเข้ามายุ่งเรื่องส่วนตัวของเธอ “นายรีบไปได้แล้ว เฟิงเสวี่ยคงไม่อยากไปกับคนอย่างนายหรอก” เย่เฉินเอาคำพูดของหลิวลี่มาเยาะเย้ยเขา “ไอ้สารเลว แกกล้าเยาะเย้ยฉันได้ยังไง ฉันจะสั่งสอนแกให้รู้จักที่ต่ำที่สูง” หลิวลี่เตรียมจะลงมือกับเย่เฉิน หลิวลี่ก็เป็นแค่คนอ่อนแอคนหนึ่ง เย่เฉินใช้พลังเพียงนิดเดียวก็จัดการเขาได้แล้ว “เพี๊ยะ...” พอหลิวลี่เข้ามาใกล้ เย่เฉินก็ตบหน้าเขาเข้าอย่างจัง เสียงตบดังเพี๊ยะลั่นอย่างชัดเจน หลิวลี่ล้มลงกับพื้นหลังจากโดนเย่เฉินตบ เขายกมือกุมแก้มที่บวมปูดจากฝ่ามือของเย่เฉิน “แก... แก... กล้าตบฉันงั้นเหรอ” หลิวลี่ชี้หน้าเย่เฉิน “คิดว่าถ้าแกลงมือกับฉันแล้ว ฉันจะยืนนิ่งเงียบให้แกเล่นงานงั้นเหรอ” เย่เฉินแค่นหัวเราะเยาะความโง่ของหลิวลี่ แล้วเตะร่างของหลิวลี่ที่นอนอยู่บนพื้น หลิวลี่ปลิวไปหลายเมตรแล้วกลิ้งไปกับพื้น เขาพยายามลุกขึ้นจากพื้น สภาพตอนนี้ของหลิวลี่มอมแมมสุดๆ “คอยดูเถอะ ฉันจะเอาความอับอายนี้คืนให้แก” หลิวลี่พยายามหนีออกไปจากที่นี่ เย่เฉินคิดจะไล่ตามหลิวลี่ต่อ ต่อให้อีกฝ่ายเพิ่งโดนเขาเล่นงานไป ก็ยังกล้าขู่เขาอีก “เย่เฉิน ได้โปรด อย่าเสียเวลาไปจัดการหลิวลี่เลย” เฟิงเสวี่ยรีบห้ามเขา เธอไม่อยากให้เย่เฉินทำให้เรื่องบานปลายไปกว่านี้ เมื่อถูกเฟิงเสวี่ยห้ามไว้ เย่เฉินก็ไม่ได้ไล่ตามหลิวลี่ต่อ เขาดีดนิ้วเบาๆ เปลวเพลิงสีเงินสายหนึ่งเริ่มลุกไหม้เสื้อคลุมที่หลิวลี่สวมอยู่ ภายใต้แสงอาทิตย์ยามเช้า เปลวเพลิงเงินสวรรค์แทบไม่สะดุดตาเลย หลิวลี่ตกใจมากเมื่อพบว่าตัวเองเปลือยเปล่า เขารีบใช้มือปิดส่วนสำคัญเอาไว้ “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า” ผู้คนบนถนนเริ่มหัวเราะเยาะหลิวลี่ บางคนถึงกับถ่ายรูปหลิวลี่ตอนเปลือยเปล่าเอาไว้ด้วย หลิวลี่อับอายจนแทบมุดดิน เขารีบวิ่งไปที่รถของตัวเอง ตอนวิ่งไปที่รถ เขาสะดุดหลายครั้ง ผู้คนยิ่งหัวเราะหนักกว่าเดิมเมื่อเห็นท่าทางน่าอายที่หลิวลี่กำลังทำอยู่ หลิวลี่อายจนทนไม่ไหว รีบกระโดดขึ้นรถแล้วขับหนีออกไปจากที่นี่ทันที เย่เฉินรู้สึกสะใจมากเมื่อเห็นหลิวลี่ถูกทำให้อับอายต่อหน้าสาธารณชน “เย่เฉิน เมื่อกี้เป็นฝีมือคุณใช่ไหม” เฟิงเสวี่ยถามว่าเหตุการณ์เมื่อครู่นี้เป็นฝีมือของเย่เฉินหรือไม่ เฟิงเสวี่ยเริ่มเอะใจตั้งแต่เห็นเสื้อผ้าของหลิวลี่ค่อยๆ แตกเป็นชิ้นๆ แล้ว เฟิงเสวี่ยคิดว่าเรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของเย่เฉินแน่ “ไม่รู้สิ” เย่เฉินพยายามเลี่ยงคำถามของเฟิงเสวี่ย แต่เฟิงเสวี่ยก็ไม่ยอมแพ้ เธอยังคงถามเย่เฉินเรื่องเสื้อผ้าของหลิวลี่ที่ถูกทำลายไม่หยุด “ไปกันเถอะ” เพื่อไม่ให้เฟิงเสวี่ยถามต่อว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลิวลี่ เย่เฉินจึงตัดสินใจพาเธอออกจากที่นั่น เย่เฉินกับเฟิงเสวี่ยขึ้นรถ “อยากไปที่ไหน” เย่เฉินถามว่าเฟิงเสวี่ยอยากไปที่ไหน “ไปอควาเรียมใต้น้ำกันเถอะ ฉันอยากไปชมความงดงามของอควาเรียมใต้น้ำที่นั่นมานานแล้ว” เฟิงเสวี่ยชวนเย่เฉินไปอควาเรียมใต้น้ำ เธออยากไปที่นั่นมานานแล้ว “ได้” เย่เฉินพยักหน้า แล้วพาเฟิงเสวี่ยมุ่งหน้าไปยังอควาเรียมใต้น้ำ ในรถสุดหรูคันหนึ่ง หลิวลี่ดูเดือดดาลอย่างมาก วันนี้เป็นวันที่แย่ที่สุดในชีวิตของเขา หลิวลี่สงสัยว่าคนที่ทำให้เสื้อผ้าของเขาพังน่าจะเป็นเย่เฉิน เย่เฉินต้องเป็นคนทำลายเสื้อผ้าของเขาแน่ๆ หลิวลี่ไม่คิดเลยว่าเย่เฉินจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียร “ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ฉันต้องขอความช่วยเหลือจากผู้บำเพ็ญเพียรชั้นสูงที่ฉันรู้จัก” หลิวลี่จำเป็นต้องไปขอความช่วยเหลือจากผู้บำเพ็ญเพียรฝีมือแข็งแกร่งที่เขารู้จัก หลิวลี่พยายามติดต่อผู้บำเพ็ญเพียรฝีมือแข็งแกร่งที่เขารู้จัก เพื่อจัดการเย่เฉิน หลิวลี่ไม่สนใจเลยว่าจะต้องแลกด้วยราคาเท่าไรเพื่อจัดการเย่เฉิน ตราบใดที่เขาทำให้เย่เฉินทุกข์ทรมานได้ หลิวลี่ก็ยอมจ่ายทุกอย่าง

React

พูดคุย