Chapter 1145 - นักดาบแห่งวันพรุ่งนี้ ทั้งสองเห็นว่ามีนักเรียนจำนวนมากรวมตัวกันอยู่ที่สถานที่จัดงานด้านหน้า สึกุโยมิรู้สึกสนใจจึงเดินเข้าไปใกล้ “พวกเขาทำอะไรกันน่ะ?” สึกุโยมิหันไปมองกลุ่มนักเรียนแล้วถามโจวเหวิน “ไม่ใช่ว่านักเรียนคนเมื่อกี้บอกหรือไงว่าคนที่ชื่อศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้กำลังจะมาบรรยายที่นี่น่ะ?” โจวเหวินตอบอย่างไม่ใส่ใจ “มนุษย์สอนอะไรกันตอนบรรยาย? เป็นความรู้ที่เรียกว่าวิทยาศาสตร์หรือเปล่า? เขาจะสอนฉันวิธีทำโทรศัพท์ไหมนะ?” สึกุโยมิถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ไม่น่าจะใช่นะ” ถึงแม้โจวเหวินจะไม่รู้ว่าศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้เป็นใคร แต่เขาเชื่อว่ามันคงไม่ใช่เรื่องความรู้วิทยาศาสตร์ ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้รับความนิยมขนาดนี้ มนุษย์ในยุคนี้สนใจเรื่องสัตว์อัญเชิญและการบ่มเพาะพลังมากกว่าความรู้วิทยาศาสตร์เสียอีก “พวกเราเข้าไปฟังด้วยได้ไหม?” สึกุโยมิถาม “ได้สิ” โจวเหวินหาที่นั่งได้สองที่จึงนั่งลงพร้อมกับสึกุโยมิเพื่อเตรียมเข้าฟังการบรรยายของศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้ สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจคือ หลังจากนั้นไม่นานนักเรียนหญิงคนที่เคยคุยกับพวกเขาก็เดินเข้ามา เมื่อเธอเห็นโจวเหวินและสึกุโยมิ เธอก็เป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเอง “ทำไมพวกคุณถึงมานั่งตรงนี้ล่ะ? วิทยาลัยความหวังรุ่งโรจน์ไม่มีที่นั่งพิเศษสำหรับแขกหรือไง?” หญิงสาวถามทั้งสองด้วยความงุนงง “พวกเราแค่อยากนั่งดูตรงนี้เฉยๆ” โจวเหวินตอบกลับ หญิงสาวมองโจวเหวินและสึกุโยมิแล้วดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง “พวกคุณคงอยากรู้ใช่ไหมว่านักเรียนของวิทยาลัยหลวงอย่างพวกเราประเมินพวกคุณไว้อย่างไร? จริงๆ แล้วไม่ต้องกังวลหรอก ถึงแม้อันดับของวิทยาลัยความหวังรุ่งโรจน์ในสหพันธ์จะไม่สูงนัก แต่ด้วยการมีอยู่ของศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้ที่สอนอยู่ที่นั่น ไม่มีใครกล้าประมาทนักเรียนของวิทยาลัยความหวังรุ่งโรจน์หรอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตัวศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้เอง” “คุณชื่นชมศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้งั้นเหรอ?” ความอยากรู้อยากเห็นของสึกุโยมิถูกกระตุ้นโดยหญิงสาวผู้นี้ ตอนนี้เธออยากรู้แล้วว่าศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้เป็นคนแบบไหนกันแน่ “แน่นอนสิ ใครก็ตามที่ใช้ดาบต่างก็เทิดทูนศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้ทั้งนั้น ในการต่อสู้ที่ภูเขาตะวันออก ถ้าศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้ไม่ได้บุกเดี่ยวเข้าไปกลางฝูงสัตว์มิติและสังหารสัตว์ระดับตำนานไปถึงสิบเก้าตัว รวมถึงสัตว์ระดับหายนะที่เป็นหัวหน้าฝูง เกรงว่าเมืองที่อยู่ตีนเขาภูเขาตะวันออกคงถูกกวาดล้างไปหมดแล้ว... หรือที่ริมแม่น้ำฟูตู ศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้ได้ลอบสังหารผู้นำของเหล่าผู้พิทักษ์ที่ดูแลการประชุมฟูตู ทำให้แผนการของสมาพันธ์ผู้พิทักษ์ต้องล้มเหลวไป...” เมื่อหญิงสาวพูดถึงวีรกรรมต่างๆ ของศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้ เธอกล่าวถึงเขาประหนึ่งเทพเจ้าที่จุติลงมาบนโลกมนุษย์ โจวเหวินถึงกับเหงื่อตกแทนหญิงสาวคนนั้นเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูด เธอใช้เวลาเกือบทั้งหมดพรรณนาว่าศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้แข็งแกร่งแค่ไหนและสังหารสัตว์มิติไปมากเพียงใด โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าสึกุโยมิที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอ คือสัตว์มิติของจริง แถมยังเป็นตัวตนระดับภัยพิบัติที่ไร้เทียมทาน ซึ่งสามารถฆ่าคนตรงหน้าได้นับครั้งไม่ถ้วนเพียงแค่พ่นลมหายใจใส่ “สรุปสั้นๆ ก็คือ ศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้ทั้งหล่อ อารมณ์ดี แข็งแกร่งสุดๆ และถ่อมตัวมาก เขาเกือบจะเป็นเจ้าชายในฝันที่สมบูรณ์แบบเลยล่ะ เขาเป็นไอดอลของนักเรียนในโรงเรียนเราหลายคนเลย...” หญิงสาวพูดไม่หยุดเกี่ยวกับศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้ราวกับมีคำชมให้เขาไม่จบสิ้น โจวเหวินรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น ศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้สามารถสังหารสัตว์ระดับหายนะได้ ความแข็งแกร่งของเขาถือว่าอยู่ในระดับแนวหน้าของมนุษย์แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น จากที่ฟังดูศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้ดูไม่แก่เลยด้วยซ้ำ ถือได้ว่าเป็นคนหนุ่มอนาคตไกล สึกุโยมิเองก็สนใจมากเช่นกัน เธอรอการมาถึงของศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้ด้วยความหวังว่าจะได้เห็นว่าเขาเป็นคนแบบไหน จำนวนนักเรียนในสถานที่จัดงานเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทีมงานต่างก็วุ่นวายกับการเตรียมงาน ในสังคมปัจจุบัน คนที่แข็งแกร่งอย่างศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้โด่งดังยิ่งกว่าดาราในอดีตเสียอีก แม้แต่วิทยาลัยหลวงก็ไม่กล้าละเลยเขา สถานที่จัดงานเกือบจะเต็มแล้ว ก่อนที่โจวเหวินและสึกุโยมิจะได้เห็นศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้ พวกเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของเหล่านักเรียนหญิงเสียก่อน “วันพรุ่งนี้... วันพรุ่งนี้...” เสียงกรีดร้องของพวกสาวๆ ดังราวกับคลื่นยักษ์สึนามิ หญิงสาวข้างๆ โจวเหวินก็ลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนเรียกชื่อ ‘วันพรุ่งนี้’ ไปพร้อมกับคนอื่นๆ ทว่าเธอยังคงกวาดสายตามองหาอย่างตั้งใจ เห็นได้ชัดว่าเธอยังไม่เห็นตัวศาสตราจารย์วันพรุ่งนี้ เพราะถูกคนข้างหน้าบังสายตาอยู่ หลังจากนั้นไม่นาน ชายหนุ่มหน้าตาดีก็เดินขึ้นไปบนเวที ในวินาทีนั้นเสียงตะโกนก็ดังขึ้นถึงจุดสูงสุด โชคดีที่เป็นสถานที่จัดงานกลางแจ้ง ไม่อย่างนั้นหลังคาคงพังทลายลงมาจากคลื่นเสียงเหมือนสึนามินั่นแน่ สึกุโยมิมองชายหนุ่มบนเวทีด้วยความสนใจ เมื่อโจวเหวินเห็นชายหนุ่มคนนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง เพราะเขารู้จักศาสตราจารย์คนนี้ดี แปลก เขาชื่อหมิงซิ่วไม่ใช่เหรอ? เปลี่ยนชื่อเป็นวันพรุ่งนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? โจวเหวินรู้สึกงุนงงเล็กน้อย ห้าปีที่ผ่านไปเปลี่ยนหมิงซิ่วจากเด็กหนุ่มให้กลายเป็นชายเต็มตัว เขายืนบนเวทีด้วยท่าทางสงบนิ่งและสง่างาม เขาโบกมือเพียงครั้งเดียว เสียงกรีดร้องที่แหลมสูงก็เงียบลง “ขอบคุณสำหรับความรักและการสนับสนุนของทุกคนนะครับ วันนี้อยากฟังเรื่องอะไรจากผมดีครับ?” หมิงซิ่วถามด้วยรอยยิ้ม “วิชาดาบวันพรุ่งนี้...” เหล่านักเรียนตอบออกมาแทบจะพร้อมเพรียงกัน โจวเหวินชะงักไปอีกครั้งเมื่อนึกขึ้นได้ว่าชื่อวิชาดาบวันพรุ่งนี้เป็นชื่อที่เขาตั้งให้เอง “ศาสตราจารย์หมิง คุณถูกเรียกว่านักดาบวันพรุ่งนี้ ถ้าไม่สอนวิชาดาบ จะให้พวกเราไปสอนเต้นรำหรือไงครับ?” นักเรียนชายคนหนึ่งล้อเล่นอย่างกล้าหาญ หมิงซิ่วไม่ได้ถือสา เขายิ้มแล้วกล่าวว่า “นักเรียนคนนี้พูดถูกครับ ผมเป็นนักดาบ ตลอดทั้งชีวิตผมเรียนรู้วิธีใช้ดาบมาอย่างเดียว สิ่งเดียวที่ผมจะสอนพวกคุณได้ก็คือวิชาดาบ” “ศาสตราจารย์หมิงครับ ผมได้ยินมาว่าวิชาดาบวันพรุ่งนี้ของคุณเป็นวิชาที่คุณคิดค้นขึ้นเอง จริงหรือเปล่าครับ?” นักเรียนชายอีกคนถามขึ้น หมิงซิ่วกล่าวอย่างจริงจังว่า “วิชาดาบวันพรุ่งนี้ไม่ได้ถูกคิดค้นโดยผมเพียงลำพังหรอกครับ สิ่งที่เรียกว่าการคิดค้นเองจริงๆ แล้วก็เป็นแค่ข่าวลือ เหตุผลที่ผมสามารถฝึกวิชาดาบวันพรุ่งนี้จนแตกฉานได้ เป็นเพราะคนสองคนครับ” “คนไหนบ้างครับ?” นักเรียนคนหนึ่งถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที “พวกคุณอยากให้ผมเล่าเรื่องให้ฟัง หรืออยากฟังผมบรรยายเรื่องวิชาดาบกันแน่ครับ?” หมิงซิ่วถามด้วยรอยยิ้ม “เอาทั้งสองอย่างเลยครับ!” เห็นนิสัยที่เป็นกันเองของหมิงซิ่ว นักเรียนหลายคนก็พากันแซว “งั้นเริ่มจากเรื่องวิชาดาบก่อนแล้วกัน” หมิงซิ่วกล่าวและเริ่มบรรยายเกี่ยวกับวิชาดาบ หมิงซิ่วถือเป็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญด้านดาบไม่กี่คนในสหพันธ์ แม้นักเรียนส่วนใหญ่ที่นี่จะมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยและได้เห็นยอดฝีมือมามากมายตั้งแต่เด็ก แต่พวกเขาก็ยังคงตั้งใจฟังด้วยความเพลิดเพลิน หลายสิ่งที่หมิงซิ่วพูดนั้นมีความแปลกใหม่และแตกต่างไปจากสิ่งที่พวกเขาเคยได้ยินมาในอดีต หญิงสาวข้างกายโจวเหวินนั่งฟังอย่างตั้งใจ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความชื่นชมในตัวหมิงซิ่ว ทว่าสึกุโยมิเริ่มรู้สึกเบื่อหลังจากฟังไปได้สักพัก ความคาดหวังที่เธอมีต่อหมิงซิ่วหายไปจนหมดสิ้น อันที่จริง สำหรับระดับของสึกุโยมิแล้ว ขอบเขตพลังของหมิงซิ่วนั้นถือว่าอ่อนแอเกินไป สิ่งที่เขาพูดไม่สามารถกระตุ้นความสนใจของเธอได้เลยแม้แต่น้อย “วิชาดาบวันพรุ่งนี้ที่เลื่องลือในหมู่มนุษย์ ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษนี่นา” สึกุโยมิกล่าวกับโจวเหวิน “นั่นสินะ ขาดความลุ่มลึกไปหน่อย” โจวเหวินพยักหน้าเล็กน้อย แม้ขอบเขตพลังของหมิงซิ่วจะถือว่าอยู่ในระดับแนวหน้าของมนุษย์ แต่ขอบเขตพลังระดับนี้ก็ยังด้อยกว่าโจวเหวิน และระดับพลังของหมิงซิ่วก็พัฒนาช้ากว่าที่เขาคาดไว้เสียด้วยซ้ำ