Chapter 892 - 470: Stone Village “ท่านอาจารย์จางอู๋ เราควรทำอย่างไรดี? เราค้นพบแหล่งแร่บริสุทธิ์ขนาดใหญ่ขนาดนี้ แต่กลับไม่ได้รับอนุญาตให้นำมันออกมา” “นั่นสิ ลูกน้องเคราดกของเฉินพวกนั้นไม่ใช่คนที่จะต่อกรด้วยได้ง่ายๆ เลย” “ฉันว่าเราขุดแหล่งแร่บริสุทธิ์นี่ขึ้นมาแล้วเอาไปเลยดีไหม” ชาวบ้านบนภูเขาหลายคนบ่นพึมพำไม่หยุดด้วยความรู้สึกอัดอั้น “ขุดขึ้นมาเหรอ? เป็นไปไม่ได้!” เมื่อได้ยินข้อเสนอของชาวบ้านคนสุดท้าย อาจารย์จางอู๋ก็หันขวับกลับมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เอ้อหู เจ้าอาจจะทำอะไรบุ่มบ่ามในเรื่องอื่นได้ แต่ถ้าเจ้ากล้าบุ่มบ่ามกับเรื่องนี้แม้แต่นิดเดียว ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่” ชาวบ้านที่ชื่อเอ้อหูได้ยินดังนั้นก็ถอยกรูดไปด้วยความหดหู่ เขาไม่กล้าพูดอะไรอีกต่อไป บางทีเขาอาจจะตระหนักได้แล้วว่าข้อเสนอของเขานั้นไม่เข้าท่า “แล้วเราควรทำอย่างไรดีล่ะ?” ชาวบ้านหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ถามขึ้น คำถามนี้ถูกโยนกลับไปหาอาจารย์จางอู๋ ทำให้เขาได้แต่เกาหัวด้วยความลำบากใจ “จะทำอะไรได้อีก? ก็ต้องหาต่อไปน่ะสิ!” อาจารย์จางอู๋ตอบกลับ “ก็ได้...” เมื่อได้ยินคำสั่งของอาจารย์จางอู๋ คนอื่นๆ ก็ถอนหายใจแผ่วเบา หลังจากนั้น ทุกคนก็พากันออกจากถ้ำและช่วยกันพรางทางเข้าไว้พร้อมๆ กัน “หึ่ง...” ทันใดนั้น เสียงครางต่ำก็ดังขึ้นมาแผ่วเบา เมื่อได้ยินเสียงนี้ อาจารย์จางอู๋และคนอื่นๆ ก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที “ท่านอาจารย์จางอู๋! นั่นมันสัญญาณขอความช่วยเหลือจากหมู่บ้าน!” เอ้อหูตะโกน ใบหน้าของเขาดูตึงเครียด “กลับ!” อาจารย์จางอู๋ไม่รอช้า สั่งการทันที “เสี่ยวเซิ่ง เจ้าอยากจะไปกับเราไหม?” อาจารย์จางอู๋หันไปถามกู้เซิ่งฉือ “ไปไหน?” กู้เซิ่งฉือถามกลับ “หมู่บ้าน หมู่บ้านของพวกเราชาวเขาไง! สัญญาณนั่นคือการขอความช่วยเหลือจากหมู่บ้าน! เราต้องรีบกลับไป!” อาจารย์จางอู๋อธิบาย “ขอความช่วยเหลือ?” กู้เซิ่งฉือลังเลไปชั่วครู่ เขารู้สึกว่าการอยู่ที่นี่อาจไม่เป็นประโยชน์เท่ากับการติดตามพวกเขาไป ซึ่งอาจทำให้เขาค้นพบแหล่งแร่บริสุทธิ์เพิ่มขึ้นอีก หลังจากครุ่นคิดเพียงครู่เดียว กู้เซิ่งฉือก็พยักหน้า “ได้ งั้นข้าจะกลับไปกับพวกท่าน!” เมื่อตกลงกันได้ อาจารย์จางอู๋และคนอื่นๆ พร้อมด้วยกู้เซิ่งฉือก็พุ่งตัวมุ่งหน้าไปยังทางออกของภูเขา ไม่นานนัก กู้เซิ่งฉือก็เห็นม้าหลายตัวถูกผูกไว้กับต้นไม้ คาดว่าน่าจะเป็นม้าที่พวกเขาขี่มาที่นี่ “ขึ้นม้า!” อาจารย์จางอู๋ชี้ไปที่ม้าตัวข้างๆ และบอกกู้เซิ่งฉือ กู้เซิ่งฉือหัวเราะเบาๆ “ท่านจาง บอกแค่ทิศทางไปหมู่บ้านของท่านก็พอ ข้าไม่จำเป็นต้องขี่ม้าหรอก” “โอ้?” อาจารย์จางอู๋มองกู้เซิ่งฉือด้วยความประหลาดใจ “เจ้าเป็นผู้ฝึกตนด้วยงั้นหรือ? ผู้ฝึกตนที่บินได้น่ะรึ?” “ใช่” กู้เซิ่งฉือพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม เมื่อเห็นกู้เซิ่งฉือพยักหน้า อาจารย์จางอู๋ก็ยิ่งตื่นเต้น “เอาไปนี่!” พูดจบ อาจารย์จางอู๋ก็โยนแส้ส่งให้กู้เซิ่งฉือ “หมู่บ้านของเราชื่อว่าหมู่บ้านหิน อยู่ห่างออกไปอีกห้าสิบไมล์ การพกแส้ของข้าจะช่วยให้เจ้าไม่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นศัตรู” “ได้!” กู้เซิ่งฉือมองแส้ที่ได้รับมา เขาเห็นอักขระเต๋าประหลาดสลักอยู่บนด้ามจับ อักขระเหล่านี้ดูเหมือนจะแฝงไปด้วยพลังบางอย่าง แต่กู้เซิ่งฉือยังไม่มีเวลามาขบคิดเรื่องนี้ เขาจึงต้องเก็บความสงสัยไว้ก่อน หลังจากนั้น กู้เซิ่งฉือก็กำแส้ไว้แน่น พลังปราณพลุ่งพล่านภายในร่างกาย แรงมหาศาลลอยขึ้นมาจากฝ่าเท้า ร่างกายของเขาค่อยๆ เบาหวิวราวกับหลอมรวมเข้ากับอากาศโดยรอบ “ฟึ่บ!” กู้เซิ่งฉือเรียกแสงสีรุ้งออกมา แล้วพุ่งทะยานตรงไปยังหมู่บ้านหินอย่างรวดเร็ว “นี่มัน...” อาจารย์จางอู๋และคนอื่นๆ ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น พวกเขาไม่คิดเลยว่ากู้เซิ่งฉือจะมีความสามารถเช่นนี้จริงๆ! “พวกเราต้องรีบกลับไปเหมือนกัน!” “เร็วเข้า!” อาจารย์จางอู๋และคนอื่นๆ ต่างเร่งเร้ากันและกัน สายลมหวีดหวิวผ่านหูไปเมื่อความเร็วของกู้เซิ่งฉือเพิ่มขึ้น ไม่นาน กู้เซิ่งฉือก็ทะยานผ่านหมู่บ้านหิน จากเบื้องบน หมู่บ้านหินปรากฏเป็นหมู่บ้านบนภูเขาที่มีบ้านเรือนเพียงไม่กี่สิบหลัง บริเวณรอบๆ ถูกล้อมด้วยกำแพงหินสูงซึ่งเป็นปราการที่สร้างขึ้นโดยฝีมือมนุษย์ แต่ในเวลานี้ บริเวณรอบนอกหมู่บ้านกลับเต็มไปด้วยชายฉกรรจ์บนหลังม้า พวกเขาถือดาบในมือ แผ่รังสีความเป็นศัตรูออกมาอย่างชัดเจนด้วยเจตนาร้าย หัวใจของกู้เซิ่งฉือกระตุกวูบ คาดว่าคนกลุ่มนี้คงเป็นพวกโจรป่า เขาไม่ลังเลที่จะร่อนลงบนกำแพงหินสูงสองเมตรของหมู่บ้าน ชาวบ้านภายในหมู่บ้านเริ่มกระวนกระวายเมื่อเห็นคนแปลกหน้าอย่างเขา และพากันยกส้อมเหล็กขึ้นเตรียมจะจู่โจมกู้เซิ่งฉือ “ฆ่ามัน!” เสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นดังก้องถึงหูกู้เซิ่งฉือ เมื่อเห็นดังนั้น กู้เซิ่งฉือจึงรีบยกแส้ในมือขึ้น “อย่าเข้าใจผิดกันนะทุกคน! ข้าได้รับคำสั่งจากอาจารย์จางอู๋ ท่านให้ข้าล่วงหน้ากลับมาก่อนเพื่อมาช่วย!” กู้เซิ่งฉืออธิบายเสียงดัง เมื่อได้ยินชื่อของอาจารย์จางอู๋ การเคลื่อนไหวของชาวบ้านก็หยุดชะงักลงทันที พวกเขาแลกเปลี่ยนสายตากัน ราวกับกำลังตรวจสอบความน่าเชื่อถือในคำพูดของกู้เซิ่งฉือ กู้เซิ่งฉือฉวยโอกาสนั้นอธิบายต่อ “ตอนนี้อาจารย์จางอู๋กำลังนำกำลังเสริมตามมา ข้ามาก่อนเพื่อช่วยป้องกันภัยคุกคามจากภายนอก” ในที่สุดชาวบ้านก็เชื่อคำพูดของกู้เซิ่งฉือและลดส้อมเหล็กในมือลง กู้เซิ่งฉือกวาดสายตามองไปรอบๆ และพบว่าระบบป้องกันของหมู่บ้านนั้นค่อนข้างดั้งเดิม ทว่าเมื่อพิจารณาจากภูมิประเทศที่ยากลำบากแห่งนี้ หากมีการวางตำแหน่งเชิงกลยุทธ์ที่ดี พวกเขาก็อาจจะต้านทานการโจมตีของพวกโจรป่าได้ “เฮ้ย เจ้าตรงนั้นน่ะ!” กู้เซิ่งฉือเพิ่งจะบอกตัวตนของเขากับชาวบ้านเสร็จ ก็มีเสียงทุ้มต่ำตะโกนเรียกขึ้นมา กู้เซิ่งฉือหันไปมอง เห็นชายวัยกลางคนที่มีเคราเฟิ้ม เขานั่งอยู่บนหลังม้าสีน้ำตาลแดง แผ่กลิ่นอายแห่งอำนาจที่น่าเกรงขามออกมา เห็นได้ชัดว่าเขาดูจะเป็นหัวหน้าของกลุ่มโจรป่าพวกนี้ “ท่าน... กำลังเรียกข้าอยู่หรือ?” กู้เซิ่งฉือยืนอยู่บนกำแพง ยิ้มออกมาเบาๆ แล้วถาม ข้างกายหัวหน้าโจรป่า ลูกน้องคนหนึ่งประท้วงและยิงธนูขึ้นมา “ฟิ้ว!” ลูกธนูแหวกอากาศราวกับดาวตก พุ่งตรงมาที่หน้าผากของกู้เซิ่งฉือ กู้เซิ่งฉือขมวดคิ้วเล็กน้อย ยื่นมือออกไปคว้าลูกธนูที่พุ่งเข้ามาไว้อย่างมั่นคง ชาวบ้านและเหล่าโจรป่าต่างตกตะลึงกับท่าทีนี้ พวกเขาไม่คาดคิดว่ากู้เซิ่งฉือจะแสดงฝีมือได้ถึงเพียงนี้ “เจ้า... เจ้าทำแบบนั้นได้ยังไง?”