Chapter 278: Transfer Schools

เผยแพร่เมื่อ 2 เม.ย. 2569 17:54

บทที่ 278: ย้ายโรงเรียน ผู้แปล: Atlas Studios ผู้เรียบเรียง: Atlas Studios ถังเว่ยบอกพวกเขาแล้วว่าฝ่ายนั้นต้องการอะไร! “คิดว่าการยกเลิกรางวัลของเฉียวเฉินจะจบแค่นั้นเหรอ? ไม่ได้ยินหรือไงว่าพวกเขายังถามเลยว่าเรากำลังรังแกเฉียวเนี่ยนเพราะไม่มีใครคอยปกป้องเธออยู่เหรอ?” เหออวี่จวนเพิ่งนึกขึ้นมาได้ “เธอหมายถึงผู้ชายคนนั้นเหรอ?” เธอไม่ได้สนใจผู้ชายคนนั้นมากนัก เมื่อเทียบกับผู้ชายคนนี้ที่เธอไม่เคยเห็นหน้า... เธอกลับกังวลพ่อแท้ ๆ ของยัยเนรคุณคนนั้นมากกว่า ไม่คิดเลยว่าพ่อแท้ ๆ ของเฉียวเนี่ยนที่มาจากอำเภอหลัวเหอจะเป็นคนในตระกูลเจียงอันทรงอำนาจ ตระกูลเจียงกำลังค่อย ๆ ย้ายฐานไปปักกิ่ง แต่ในเมืองเหราพวกเขาก็ยังมีอำนาจอยู่มาก พอจะจัดการกับพวกเธอได้สบาย ๆ ส่วนผู้ชายคนนั้น... เหออวี่จวนพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ผู้ชายคนนั้นน่าจะเป็นคนรักของเฉียวเนี่ยน... อายุเท่านี้ก็ควรเอาเวลาไปเรียน ไม่ใช่ออกไปใช้หน้าตาหลอกผู้หญิง” คนรัก? ถังเว่ยแทบจะหัวเราะออกมา แต่ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะหัวเราะ มุมปากยังตกลง ขณะที่นิ้วของเธอรูดเม็ดลูกปัดบนกำไลอย่างรวดเร็ว เธอฝืนกลืนคำพูดออกมาเบา ๆ “ฉันขอเตือนหน่อยนะ ในเมื่อเฉียวเนี่ยนยื่นทางเลือกไว้ให้พวกเธอสองทาง ก็ควรคิดให้ดีแล้วเลือกสักทาง อย่าคิดว่าจะรอดไปง่าย ๆ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ขอโทษหรือจ่ายเงินแล้วจะจบ ถ้าจะรอดได้ด้วยการหักขาสักข้าง หรือเสียอันดับในเหรินอี้ ก็ควรไปไหว้พระขอบคุณที่วัดได้แล้ว...” “ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?” เหออวี่จวนยังไม่ตระหนักเลยว่ามันร้ายแรงแค่ไหน เธอขมวดคิ้วอย่างไม่อยากเชื่อ “ตระกูลถัง...” ฮะ เธอยังจะยกตระกูลถังขึ้นมาอีก ถังเว่ยใจเต้นแรงจนเกือบดึงกำไลลูกปัดขาด เธอฝืนบีบคำพูดออกมาเบา ๆ “ถ้าตระกูลถังไม่โดนพวกเธอลากลงเหวไปด้วยก็นับว่าเป็นบุญแล้ว เลิกคิดเสียทีว่าเราจะช่วยพวกเธอได้ ตอนนี้พวกเราเองยังเอาตัวรอดแทบไม่ไหวเลย” พอเธอพูดจบ เหออวี่จวนก็ทรุดพิงลงบนโซฟา พึมพำด้วยความตกใจและสับสน “ทำไมมันถึงได้รุนแรงขนาดนี้” ถังเว่ยรู้จักเหออวี่จวนมาหลายสิบปี และทั้งสองก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ ไม่อย่างนั้นถังเว่ยคงไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้กับพวกเขาในตอนนี้ เมื่อได้ยินแบบนั้น เธอก็ถอนหายใจ แล้วเงยหน้ามองเฉียวเฉินอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้ดวงตายังแดงก่ำและบวมช้ำ เธอพูดว่า “อีกอย่างนะ หลังจากพวกเธอตัดสินใจแล้ว ก็ควรย้ายเฉียวเฉินไปโรงเรียนอื่นด้วย พ้นหูพ้นตา ถ้าไม่เห็นเธอ พวกเขาอาจจะปล่อยเธอไปก็ได้” เฉียวเฉินเงยหน้าพรวดขึ้นด้วยความตกใจ เธอกัดฟันแน่นจนแทบหัก หัวใจเธอเต้นแรงแทบจะกระเด็นออกมานอกอก เธอรับข้อเสนอของถังเว่ยไม่ได้ แค่ต้องยอมสละที่ของตัวเองในเหรินอี้ก็แย่พอแล้ว ตอนนี้แม้แต่จะอยู่ต่อในโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งของเมืองเหรายังไม่ได้อีกเหรอ? ถังเว่ยไม่สนว่าเหออวี่จวนจะคิดยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะคำอ้อนวอนน่าสงสารของเหออวี่จวน ถังเว่ยก็คงไม่ยกข้อเสนอพวกนี้ขึ้นมาด้วยซ้ำ “ตระกูลเฉียวกำลังจะล้มละลาย พวกคุณเตรียมตัวไว้ให้ดี!” ... วันต่อมาที่โรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งของเมืองเหรา เฉียวเหว่ยหมินพาเฉียวเฉินมาจัดการเรื่องเอกสารการย้ายโรงเรียนของเธอ ทั้งสองไปที่ห้องผู้อำนวยการ เพราะต้องแจ้งเรื่องนี้ให้ผู้อำนวยการทราบ หลังจากแจ้งจุดประสงค์ของพวกเขาแล้ว ผู้อำนวยการอวี๋ก็เผยสีหน้าตกใจออกมา แต่เขาไม่ได้พยายามรั้งเอาไว้ เพียงพูดว่า “เฉียวเฉินเป็นนักเรียนที่เรียนดีมาตลอด และยังมีพรสวรรค์ด้านศิลปะอีกด้วย ทางโรงเรียนรู้สึกเสียดายที่ต้องเสียเธอไป แต่ผมเคารพการตัดสินใจของพวกคุณ!” จากนั้นเขาก็หันมา พูดอย่างอ่อนโยนกับเด็กสาวที่ดวงตายังบวมช้ำอยู่ว่า “ไปตั้งใจเรียนที่โรงเรียนใหม่นะ ตอนนี้เธออยู่ปีสามแล้ว ฉันเชื่อว่าด้วยผลการเรียนของเธอ เธอน่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ ได้แน่นอน” แม้จะรู้ดีว่าผู้อำนวยการอวี๋อาจพูดแบบนี้เพราะมารยาทและเพื่อปลอบใจเธอ เฉียวเฉินก็ยังรู้สึกจมูกแสบขึ้นมา จนต้องกลืนคำพูดลงไป เธอกำหมัดแน่น แล้วเอ่ยขอบคุณเขา “...ขอบคุณค่ะ ผู้อำนวยการอวี๋”

React

พูดคุย