Chapter 304: Meet Someone

เผยแพร่เมื่อ 2 เม.ย. 2569 18:33

บทที่ 304: ไปพบใครบางคน ผู้แปล: Atlas Studios บรรณาธิการ: Atlas Studios บรรยากาศรอบตัวเฉียวเนี่ยนเย็นลงฉับพลัน ขณะที่เธอก้มมองโทรศัพท์มือถือในมือ เธอมองเบอร์ผู้โทรอยู่พักหนึ่งก่อนจะรับสาย “ฮัลโหล” น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่งมาก ขณะคนปลายสายพูดอยู่ เธอเผลอจะยื่นมือไปล้วงกระเป๋าตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังใส่เดรสอยู่ เธอขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด แววตาหม่นลงเล็กน้อยขณะมองไปยังผู้ใหญ่กับเด็กน้อยที่หน้าเคาน์เตอร์คิดเงิน ก่อนจะละสายตาแล้วกลับมาให้ความสนใจกับสายโทรศัพท์อีกครั้ง อยู่พักใหญ่ เธอค่อยตอบรับสั้นๆ ว่า “อืม” จากนั้นก็พูดว่า “ส่งที่อยู่มาให้ฉัน อีกครึ่งชั่วโมงฉันจะไปถึง” เย่หวังชวนเพิ่งกลับมาหลังจ่ายเงินเสร็จ พอได้ยินเข้า เขาก็เลิกคิ้วแล้วถามว่า “มีธุระต่อเหรอ” เฉียวเนี่ยนไม่รู้จะบอกเขาว่าอะไร เธอจึงกดวางสายแล้วกำโทรศัพท์มือถือไว้ในมือ พยักหน้าก่อนพูดอย่างสบายๆ ว่า “ฉันไม่ได้เจอผู้ใหญ่ท่านนี้มาสักพักแล้ว” เย่หวังชวนไม่ได้ถามต่อว่าผู้ใหญ่คนนั้นเป็นใคร เขาเพียงมองเธออย่างลึกซึ้ง “ให้ฉันไปส่งไหม” เฉียวเนี่ยนไม่รู้ว่าต้องอยู่ที่นั่นนานแค่ไหน เธอส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ไม่ต้อง สถานที่นัดเจออยู่แถวนี้ ฉันเดินไปเองได้” “พี่สาว ไม่กลับไปกับพวกเราเหรอ” เย่ฉีเฉินบิดมือเล็กๆ ของตัวเองด้วยความผิดหวังเล็กน้อย หัวใจของเฉียวเนี่ยนอ่อนยวบลง เธอก้มตัวลงเล็กน้อยแล้วขยี้ผมเขา น้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเดิมมาก “ฉันมีธุระนิดหน่อย คืนนี้ฉันจะกลับมา” “อ้อ” เย่ฉีเฉินผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็เป็นเด็กที่รู้ความมาก เขาเงยหน้ามองเธอด้วยดวงตากลมโตแล้วพูดว่า “ผมจะรอพี่สาวกลับบ้าน” เด็กคนนี้ทั้งน่ารักทั้งแสนดีจริงๆ เฉียวเนี่ยนรู้สึกเหมือนมีอะไรจุกอยู่ในลำคอ เธอเม้มปากอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวินาทีถัดมาจะเผลอรับปากออกไป “ฉันจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด อยู่บ้านให้ดีๆ แล้วเชื่อฟังคุณอา พอกลับมาตอนคืนนี้ฉันจะซื้อของขวัญเล็กๆ ให้” ดวงตาของเย่ฉีเฉินเป็นประกายขึ้นทันที ความผิดหวังหายวับไปหมด เขาเริ่มตื่นเต้นรอค่ำคืนนี้แล้ว พยักหน้าแรงๆ “อืม! ผมจะเชื่อฟังคุณอา!” เฉียวเนี่ยนยิ้ม หัวใจอุ่นวาบขึ้นเมื่อเห็นท่าทางน่ารักของเขา ตอนนี้เธอไม่ได้ดูเย็นชาและสุขุมเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว พูดจบ เธอก็ลูบศีรษะเขาอีกครั้ง เย่ฉีเฉินเชื่อฟังมาก จากลูกเสือตัวน้อยกลายเป็นลูกแมวน้อยเชื่องๆ ไปเสียแล้ว เขาหรี่ตาพริ้มอย่างเพลิดเพลิน ปล่อยให้เฉียวเนี่ยนขยี้ผมของตัวเอง จากนั้นเขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาอ้อนๆ แล้วถามว่า “ถ้าอย่างนั้น... พี่สาว ผมส่งข้อความหาพี่ได้ไหมเวลาคิดถึงพี่” เฉียวเนี่ยนนึกถึงความถี่ในการส่งข้อความของเขา บวกกับดวงตาน่ารักๆ คู่นั้นแล้ว สุดท้ายก็ใจอ่อน “ได้ แต่ฉันอาจจะตอบไม่ทันที” ยังไงเสีย การเอาแต่กดโทรศัพท์ตลอดตอนกำลังพบคนอื่นก็เสียมารยาทอยู่เหมือนกัน เย่ฉีเฉินพอใจทันทีที่ได้คำตอบตกลง แก้มขาวๆ ขึ้นสีแดง แม้แต่ใบหูก็แดงไปด้วย “ผมจะเชื่อฟังแล้วรอพี่สาวกลับมา...” หึหึ คุณอาคงอิจฉาแน่ๆ เย่หวังชวนเหลือบมองเขาไปแวบหนึ่งจริงๆ ทว่ามันเป็นเพียงแวบเล็กๆ และบนใบหน้ายังมีรอยยิ้มจางๆ ไม่มีเค้าของความอิจฉาหรือหึงหวงเลยแม้แต่น้อย กู่ซานมองสีหน้าสงบนิ่งของผู้ใหญ่กับท่าทีภาคภูมิใจของเจ้าตัวเล็ก ก็รู้ทันทีว่าเย่หวังชวนคุมคุณชายตัวน้อยอยู่หมัด ต่อให้ภายหลังต้องติดต่อคุณหนูเฉียว ก็ยังเป็นเย่หวังชวนที่รับผิดชอบอยู่ดี คิดถึงตรงนี้แล้วมุมตาของกู่ซานก็อดกระตุกไม่ได้ ... เพราะต้องไปพบใครบางคน... เฉียวเนี่ยนไม่รอให้เจียงหลี่เลือกของขวัญเสร็จ เธอบอกกู่ซานและคนอื่นๆ ว่าจะขอตัวไปก่อน แล้วมุ่งหน้าไปยังสถานที่นัดพบ เสิ่นจิ้งเหยียนนัดเจอเธอที่ย่านใจกลางเมืองก็จริง แต่ไม่ได้อยู่ในย่านการค้าแถวนี้ กลับอยู่ในย่านรอบนอกที่เหล่าพนักงานออฟฟิศมักมารวมตัวกัน

React

พูดคุย