Chapter 323: What If I Get Admitted?

เผยแพร่เมื่อ 2 เม.ย. 2569 19:05

บทที่ 323: ถ้าฉันสอบติดขึ้นมาล่ะ? คำพูดของเขาสื่อเป็นนัยว่าพี่เนี่ยนได้เข้าห้องเอ ไม่ใช่เพราะคะแนนของตัวเอง แต่เพราะโกงข้อสอบ การรับตรงอิสระของมหาวิทยาลัยชิงโกงกันไม่ได้ ดังนั้นพี่เนี่ยนไม่มีทางสอบผ่านแน่! น่าขยะแขยงชะมัด ฟู่เกอไม่คิดว่าตัวเองน่าขยะแขยงเลยสักนิด เขาคิดว่าที่พูดทั้งหมดก็เพื่อหวังดีต่อเฉียวเนี่ยน จึงพูดความจริงออกมาโดยไม่ลังเล “คุณไม่เข้าใจการสอบรับตรงอิสระของมหาวิทยาลัยชิงหรอก การรับตรงอิสระดูเหมือนจะมีคนสอบไม่เยอะเท่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่การแข่งขันกลับสูงกว่ามาก พวกนักเรียนหัวกะทิจากโรงเรียนชื่อดังต่าง ๆ จะมารวมกันหมด “เฉียวเฉินไปปักกิ่งเมื่อเดือนก่อน แล้วลุงของเธอก็หาติวเตอร์ชื่อดังให้เธอ คะแนนวิชาสามัญของเธอพุ่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “เธอยังจะเลือกเดินเส้นทางเด็กสายศิลป์ต่อไป แต่คุณไม่เหมือนเธอ คุณพึ่งได้แค่คะแนนวิชาสามัญเท่านั้น! ถ้าคะแนนวิชาสามัญไม่ติด 30 อันดับแรก คุณก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเข้าสัมภาษณ์” เขามองสมุดแบบฝึกหัดในมืออย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนพูดด้วยความหวังดีปนหนักใจ “เฉียวเนี่ยน ผมไม่อยากเห็นคุณไปปักกิ่งทั้งที่แม้แต่สิทธิ์เข้าสัมภาษณ์ยังไม่มี สมุดแบบฝึกหัดเล่มนี้รวบรวมข้อที่ออกบ่อยในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยปีนี้เอาไว้หมดแล้ว ผมวงไว้ทุกข้อ! ขอแค่คุณฝึกทำมันอย่างละเอียด อย่างน้อยก็จะไม่บ๊วยแน่ พ่อคุณเป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยชิง คุณจะทำให้เขาเสียหน้าไม่ได้” เฉียวเนี่ยนอดหลุดหัวเราะหึออกมาไม่ได้ สีหน้าของเธอมีแววงุนงงเล็กน้อย เธอจ้องเขาพลางถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “ฉันทำให้เขาเสียหน้าแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย ใครบอกนายว่าถ้าฉันไปแล้วจะต้องได้ที่โหล่เท่านั้น” เฉียวเฉินเหรอ? เห็นว่าเขาพยายามเกลี้ยกล่อมเต็มที่แล้ว แต่เธอก็ยังไม่ยอมรับสมุดแบบฝึกหัดที่เขาเตรียมมาให้อย่างหวังดี แววรำคาญวาบผ่านบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา มุมปากขยับ ก่อนเขาจะอดไม่ไหวและหลุดพูดความในใจออกมา “งั้นคุณหมายความว่าคุณสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงได้งั้นสิ?” “ได้” เฉียวเนี่ยนพยักหน้าโดยไม่ลังเล ฟู่เกอถึงกับพูดไม่ออก เธอคิดว่ามหาวิทยาลัยชิงเป็นแค่มหาวิทยาลัยชั้นสามข้างถนนหรือไง นึกไม่ถึงว่าเมื่อก่อนเขาได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยชิงในฐานะผู้ได้คะแนนสูงสุดสายวิทย์ของเมืองเหรา ทั้งโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งยังฮือฮากันไปหมด! จนถึงตอนนี้ ชื่อของเขายังอยู่ในทำเนียบศิษย์เก่าเกียรติยศ เฉียวเนี่ยนเข้าใจหรือเปล่าว่ามหาวิทยาลัยชิงเป็นมหาวิทยาลัยแบบไหนกันแน่! นั่นคือมหาวิทยาลัยที่นักเรียนทั่วประเทศใฝ่ฝันอยากจะเข้าเรียน! เขาสูดหายใจลึก ปรับอารมณ์ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “เฉียวเนี่ยน ผมรู้ว่าคุณมั่นใจ และคิดว่าตัวเองเข้าเรียนมหาวิทยาลัยชิงได้ แต่ความมั่นใจไม่ได้ใช้ได้กับทุกที่ บางครั้งความมั่นใจเกินไปก็ไม่ต่างจากความอวดดี และมันจะยิ่งฉุดคุณไว้ “ครั้งนี้คุณกับเฉียวเฉินจะสอบพร้อมกัน ผมไม่อยากให้สุดท้ายเธอสอบติด แต่คุณสอบตก ถึงแม้การที่คุณสอบไม่ผ่านจะเป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะคว้าเวลาที่เหลืออีกประมาณหนึ่งสัปดาห์ สลัดความอวดดีนั่นทิ้งไป ยอมรับความช่วยเหลือ ยอมรับข้อบกพร่องของตัวเอง แล้วฝึกทำโจทย์ให้มากขึ้น... สุดท้าย ต่อให้ผมสอบไม่ติด อย่างน้อยผมก็ยังบอกตัวเองได้ว่าผมทำเต็มที่แล้ว” เสิ่นชิงชิงไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าการได้ยินใครสักคนแสดงความห่วงใยต่ออีกคนจะฟังแล้วน่าขยะแขยงขนาดนี้ เป็นคำพูดที่ดูเหมือนจะห่วงใยกันแท้ ๆ แต่ทำไมพอเข้าหูเธอแล้วมันกลับฟังดูรุนแรงขนาดนี้ แสบหูจนเธออยากจะอัดใครสักคน! ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่คิดแบบนั้น ตอนฟู่เกอพูดถึงคะแนนดีของเฉียวเฉินกับคะแนนแย่ของเฉียวเนี่ยน เฉินหยวน เหลียงป๋อเหวิน และทุกคนในห้องเอาต่างก็อยากซัดเขาให้หมอบกันหมด เฉินหยวนกำหมัดแน่น เกือบจะเงื้อหมัดชกหน้าเขาอยู่แล้ว เฉียวเนี่ยนหรี่ตาดำมองเขาที่เอาแต่พยายามเกลี้ยกล่อมเธออย่างจริงจัง เธอแค่นหัวเราะเยาะแล้วขัดจังหวะเขาอย่างไม่ใส่ใจ “นายเอาแต่พูดว่าฉันสอบไม่ติด ถ้าฉันสอบติดมหาวิทยาลัยชิง นายจะไลฟ์สดกินขี้ไหม”

React

พูดคุย