บทที่ 34: ไม่ได้สนใจเธอเลยด้วยซ้ำ เธอเลื่อนอ่านความคิดเห็นไปสองสามหน้าซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนที่ต่างก็ไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น จนกระทั่งถึงหน้าที่สี่ เจ้าของกระทู้ก็ได้เข้ามาตอบด้วยเช่นกัน [98th: นักเรียนแลกเปลี่ยนคนนั้นได้คะแนนเต็มจริงๆ นะ ฉันเห็นคะแนนด้วยตาตัวเองตอนไปรับเอกสารการเรียนที่ห้องพักครู ท่านอาจารย์ฝ่ายวิชาการและครูคนอื่นๆ แถวนั้นต่างก็ตกตะลึงกับผลคะแนนนี้ไปตามๆ กัน ทุกคนแย่งกันอยากได้ตัวเธอไปอยู่ในห้องตัวเองทั้งนั้น ปล. นักเรียนแลกเปลี่ยนคนใหม่สวยมากจริงๆ!!!] จ้าวจิ่งเหว่ยไล่อ่านความคิดเห็นทั้งหมดจนจบ และเมื่ออ่านถึงข้อความสุดท้าย เธอก็แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง "เฉินเฉิน พี่สาวของเธอมาโรงเรียนวันนี้ด้วยหรือเปล่า?" เฉียวเฉินเพิ่งจะปัดเรื่องของเฉียวเนียนออกไปจากหัวได้ไม่นาน เธอเอาแต่หมกมุ่นคิดว่าทุกคนจะทำตัวอย่างไรกับเธอบ้างหลังจากข่าวที่เธอจะเข้าเรียนที่โรงเรียนเหรินอี้แพร่ออกไป เธอตื่นเต้นจนรอให้ถึงเวลาเข้าเรียนไม่ไหว จึงเหม่อลอยมาตลอดทาง "ฉันคิดว่ามานะ ทำไมเหรอ?" จ้าวจิ่งเหว่ยกล่าว "ไม่ใช่ว่าเธอเคยบอกว่าผลการเรียนของพี่สาวเธอไม่ดีหรอกเหรอ? มีโพสต์ในเว็บบอร์ดของโรงเรียนบอกว่านักเรียนแลกเปลี่ยนคนนี้ทำคะแนนสอบเข้าได้เต็มล่ะ คงไม่ใช่เธอจริงๆ หรอกใช่ไหม?!" เฉียวเฉินหยุดเดินกะทันหันแล้วคว้าโทรศัพท์มาดู "ขอฉันดูหน่อย" เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเพื่อนเริ่มย่ำแย่ จ้าวจิ่งเหว่ยจึงพยายามพูดปลอบใจ "ถ้าผลการเรียนปกติของเธอไม่ดี ก็คงไม่ใช่เธอหรอก ถ้าเป็นเธอจริง ป่านนี้คงสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งไปนานแล้ว จะต้องย้ายเข้ามาตอนนี้ทำไมกัน? โรงเรียนเราคงไปดึงตัวนักเรียนระดับหัวกะทิมาจากที่อื่นมากกว่า..." ใบหน้าของเฉียวเฉินซีดเผือดขณะกำโทรศัพท์แน่น เธอเกือบจะปาโทรศัพท์ของจ้าวจิ่งเหว่ยทิ้งด้วยความโมโห จ้าวจิ่งเหว่ยรู้สึกเสียดายโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาจับใจ แต่เธอก็ไม่กล้าทวงคืน ในตอนนั้นเอง มีคนคนหนึ่งเดินตรงมาทางพวกเขา คนผู้นั้นสวมเสื้อฮู้ดตัวยาวคลุมสะโพก คาดว่าข้างในคงสวมกางเกงขาสั้นอยู่ เผยให้เห็นเรียวขาที่ยาวสวย ใบหน้าที่งดงามนั้นดูประณีตกว่าเฉียวเฉินมาก และรัศมีของเธอก็โดดเด่นอย่างเหลือเชื่อ "เฉียวเฉิน" จ้าวจิ่งเหว่ยคว้ามือเฉียวเฉินไว้ เฉียวเฉินฝืนยิ้มแล้วเอ่ยทัก "พี่คะ" เฉียวเนียนทำเป็นมองไม่เห็นคนทั้งคู่ แล้วพูดเพียงสั้นๆ ว่า "ขอทางหน่อย!" สีหน้าของเฉียวเฉินมืดลงทันทีขณะที่เธอจำใจหลีกทางให้ร่างที่ดูเย่อหยิ่งนั้นเดินผ่านหน้าห้องเรียนคลาสบีไป เพื่อตรงไปยังคลาสเอ ดวงตาของจ้าวจิ่งเหว่ยเบิกกว้างพลางพึมพำ "คนที่ถูกพูดถึงในโพสต์คือเฉียวเนียนจริงๆ ด้วย... ผลการเรียนของเธอดีขึ้นขนาดนี้ได้ยังไงกัน..." "..." เฉียวเฉินรู้สึกหงุดหงิดจนไม่อยากจะตอบโต้ เธอนึกย้อนไปว่าในตอนประถม ผลการเรียนของเฉียวเนียนนั้นน่าทึ่งมาก และมักจะได้คะแนนอันดับหนึ่งของระดับชั้นมาตลอด ผลการเรียนของเฉียวเนียนเพิ่งจะมาตกต่ำลงตอนอยู่มัธยมต้นนี่เอง แต่ทุกครั้งที่เธอขอให้เฉียวเนียนช่วยเก็งข้อสอบให้ เฉียวเนียนก็มักจะทำได้แม่นยำเสมอ ... เมื่อได้ยินข่าวว่าจะมีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามา เหล่านักเรียนคลาสเอต่างก็จับกลุ่มพูดคุยกันอย่างออกรสแทนที่จะตั้งใจอ่านหนังสือเหมือนเช่นทุกวัน จนกระทั่งเฉียวเนียนเดินเข้ามาในห้อง สายตาของหนุ่มๆ ทั้งห้องต่างจับจ้องไปที่เธอ ให้ตายสิ นักเรียนใหม่คนนี้สวยเกินไปแล้ว สวยยิ่งกว่าเฉียวเฉินจากคลาสบีเสียอีก! พวกนักเรียนหญิงต่างลอบประเมินเฉียวเนียนอย่างเงียบๆ เฉียวเนียนกวาดสายตามองหาที่นั่ง เซิ่นชิงชิง หนึ่งในคณะกรรมการนักเรียนลุกขึ้นแล้วโบกมือให้เธอ "เพื่อนใหม่ นั่งข้างฉันตรงนี้ก็ได้นะ ตรงนี้ยังว่างอยู่" เฉียวเนียนเดินถือกระเป๋าตรงเข้าไปวางบนโต๊ะข้างๆ เซิ่นชิงชิง แล้วนั่งลง "สวัสดี ฉันชื่อเซิ่นชิงชิงนะ" มือข้างหนึ่งยื่นมาตรงหน้าเฉียวเนียน มันเป็นมือที่ขาวเนียนและอวบอิ่ม เล็บถูกตัดแต่งอย่างเรียบร้อย เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เธอเห็นใบหน้ากลมมนที่มีรอยยิ้มหวานและลักยิ้มเล็กๆ มันดูใสซื่อและน่ารักมากขณะที่จ้องมองเฉียวเนียนด้วยความชื่นชม "เธอต้องเป็นเฉียวเนียนแน่เลย ฉันเห็นโพสต์เกี่ยวกับเธอในบอร์ดของโรงเรียนแล้วนะ เธอสุดยอดไปเลย!"