บทที่ 2301 - ประสบการณ์ของหวังเฉียง “หวังเฉียง นี่เจ้าแกล้งหมดสติอย่างนั้นรึ?” ฉู่เฟิงถามด้วยความตกตะลึง “พ-พ-พูดเหลวไหล ถ้าข้าไม่แกล้งห-ห-หมดสติ ย-ย-ยัยผู้หญิงน่าเกลียดนั่นก็คงจะทรมานข้าต่อไปไม่จบไม่สิ้นน่ะสิ” หวังเฉียงกล่าว “ผู้หญิงน่าเกลียด?” เมื่อได้ยินสิ่งที่หวังเฉียงพูด ฉู่เฟิงก็สะดุ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะถามต่อว่า “เจ้าไม่ใช่สามีของนางหรอกหรือ?” “ถุย! ถุย! ถุย! ใ-ใ-ใครเป็นสามีของนางกัน?! ฉ-ฉู่เฟิง รีบพาข้าหนีไปจากนางเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่อย่างนั้นข้าต้องต-ต-ตายด้วยน้ำมือของยัยผู้หญิงน่าเกลียดนั่นแน่ๆ” หวังเฉียงเร่งเร้า “ถึงเจ้าจะไม่ใช่สามีของนาง แต่เรื่องที่เจ้าถูกพิษนั้นเป็นความจริง” “ยิ่งไปกว่านั้น ข้ายังหาทางรักษาเจ้าไม่ได้เลย หากพวกเราหนีไปตอนนี้ เจ้าอาจจะตายเพราะพิษกำเริบเมื่อไหร่ก็ได้” ฉู่เฟิงกล่าว “เอ๋? ถ-ถ-ถ้าอย่างนั้น ข้าต้องต-ต-ตายด้วยน้ำมือของยัยผู้หญิงน-น-น่าเกลียดนั่นจริงๆ งั้นเหรอ?” เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่เฟิง หวังเฉียงก็แสดงสีหน้าหดหู่และทรุดตัวลงนั่งตรงกลางค่ายกลจิตวิญญาณ จากนั้นเขาก็อ้าปากค้างและน้ำตาก็เริ่มไหลอาบแก้มด้วยความโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง “หวังเฉียง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เจ้าถูกพิษได้อย่างไร แล้วทำไมหญิงปิศาจนั่นถึงเรียกเจ้าว่าสามี? อีกอย่าง ทำไมนางถึงปฏิบัติกับเจ้าดีขนาดนี้?” ฉู่เฟิงถามรัวๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ต-ต-ตอนนั้น ข้าถูกหญิงปิศาจนั่นจับตัวไป ข้าไม่น-น-นึกเลยว่านางจะอ-อ-อำมหิตขนาดนี้ นางเริ่มก-ก-กินคนทั้งเป็น!” “คนที่ถูกจับมาพร้อมกับข้าล้วนถูกนางก-ก-กิน กินเข้าไปท-ท-ทั้งเป็นเลยล่ะ” “ในเวลานั้น ข้าหวาดกลัวเป็นอย่างมาก เพราะข้าเอาชนะนางไ-ไ-ไม่ได้ และก็ห-ห-หนีไปไหนไม่ได้ด้วย” “ถ้าเป็นคนอื่นก็คงจะห-ห-หมดสติเพราะความกลัวไปแล้ว ใ-ใ-ใครจะไปมีปัญญาหาทางออกในสถานการณ์แบบนั้นได้ล่ะ?” “แต่ข้าเป็นใครกัน? ข้าคือผู้ที่มีสติปัญญาห-ห-หลักแหลม หวังเฉียงผู้ม-ม-มากพรสวรรค์และชาญฉลาด! ในตอนนั้น ความคิดที่ยอดเยี่ยมก็แวบเข้ามาในหัว ข้าห-ห-หาวิธีจัดการกับหญิงปิศาจนั่นได้ทันที” “เจ้าคิดว่ามันคืออะไรล่ะ?” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หวังเฉียงก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง สีหน้าที่หดหู่เมื่อครู่หายวับไปและถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้น ขณะที่เขาจงใจเว้นช่วงให้ฉู่เฟิงลุ้น ฉู่เฟิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างยิ่งว่า “มันคืออะไรหรือ?” “หึๆ ข้าใ-ใ-ใช้ ‘ยาใครก็ตามที่โดนสิ่งนี้จะต้องตกหลุมรักข้า’ กับนางน่ะสิ” หวังเฉียงกล่าวอย่างมั่นใจ “ใครก็ตามที่โดนสิ่งนี้จะต้องตกหลุมรักข้าอย่างนั้นรึ?” ฉู่เฟิงจำได้ทันทีว่าหวังเฉียงเคยประกาศว่าเขามีเสน่ห์ที่ไม่มีใครเทียบได้ในวันที่พวกเขาพบกับหญิงปิศาจนั่นเป็นครั้งแรก ยิ่งไปกว่านั้น เขายังนำขวดใบหนึ่งออกมาและบอกว่ามันเป็นสมบัติที่มีค่าที่สุดของเขาอีกด้วย เขาเคยอ้างว่าตราบใดที่ใช้สมบัตินี้ ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะทะนงตนแค่ไหน หรือแม้แต่จะชอบผู้หญิงด้วยกันเองก็ตาม พวกนางจะตกหลุมรักเขาในทันที และชื่อของสมบัติชิ้นนั้นก็คือ ‘ใครก็ตามที่โดนสิ่งนี้จะต้องตกหลุมรักข้า’ “ไอ้ของพรรค์นั้นมันใช้ได้ผลจริงๆ งั้นหรือ?” ฉู่เฟิงถามด้วยความกังขา “พ-พ-พูดเหลวไหล แน่นอนว่าต้องได้ผลสิ ไม่อย่างนั้นหญิงปิศาจนั่นจะม-ม-มาหลงรักข้าหัวปักหัวปำขนาดนี้ได้ยังไง?” หวังเฉียงกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “ถ้าอย่างนั้นมันก็ไม่ดีหรอกหรือ? หญิงปิศาจนั่นแข็งแกร่งมาก แถมยังเป็นเชื่อมหาเทพชุดอมตะอีกด้วย ถือเป็นโชคของเจ้าแล้วที่มีนางเป็นภรรยา” ฉู่เฟิงกล่าวพร้อมรอยยิ้มล้อเลียน “ถุย! อ-อ-อย่ามาล้อข้าเล่นนะ ต่อให้นางจะไม่มีข้อดีอะไรข้าก็ไม่ว่าหรอก แ-แ-แต่นางน่าเกลียดขนาดนั้น ข้า หวังเฉียง ผู้เ-เ-เป็นหนุ่มรูปงามขนาดนี้ จะยอมให้ตัวเองถูกนางย-ย-ย่ำยีได้ยังไง?” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หวังเฉียงก็กลับมามีสีหน้าหดหู่อีกครั้ง “พวกเรายังไปไม่ได้จริงๆ ต่อให้ต้องหนี เราก็ต้องรอให้หญิงปิศาจนั่นกลับมาพร้อมกับยารักษาพิษของเจ้าเสียก่อน” ฉู่เฟิงกล่าว “พ-พ-พิษของข้ามันร-ร-ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?” หวังเฉียงถาม “ตอนนี้ข้าเองก็เป็นเชื่อมหาเทพชุดอมตะแล้ว แม้ข้าจะรักษาพิษให้เจ้าไม่ได้ แต่ข้าก็พอดูออกว่ามันร้ายแรงแค่ไหน ดังนั้นข้าไม่ได้โกหกเจ้าแน่” ฉู่เฟิงกล่าว “ว้าว! น-น-น้องชาย นี่เจ้าไม่เพียงแต่เป็นกึ่งบรรพบุรุษยุทธ์ระดับสี่เท่านั้น แต่เจ้ายังกลายเป็นเ-เ-เชื่อมหาเทพชุดอมตะแล้วด้วยอย่างนั้นรึ?” “น้องชาย พ-พ-พัฒนาการของเจ้านี่มันจ-จ-จะรวดเร็วเกินไปแล้วนะ ข้าล่ะอ-อ-อิจฉาเจ้าจริงๆ” แม้หวังเฉียงจะบอกว่าอิจฉา แต่สีหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกยินดีไปกับฉู่เฟิงด้วย เมื่อฉู่เฟิงและหวังเฉียงตัดสินใจที่จะอยู่ที่นี่ชั่วคราวเพื่อรอให้หญิงปิศาจรักษาพิษให้หวังเฉียงก่อนจะจากไป ทั้งสองคนก็เริ่มสงบลง หลังจากนั้น ฉู่เฟิงก็ได้รู้ว่าหลังจากหญิงปิศาจกลับมาจากการต่อสู้กับเขา นางได้ถามหวังเฉียงว่าเขารู้จักคนชื่อฉู่เฟิงหรือไม่ เมื่อหวังเฉียงได้ยินว่าฉู่เฟิงไปสู้กับหญิงปิศาจ เขาก็เกิดความกังวลทันทีว่าหญิงปิศาจที่ดุร้ายนางนี้จะฆ่าฉู่เฟิง ดังนั้นเขาจึงรีบประกาศว่าฉู่เฟิงคือพี่น้องที่ดีที่สุดของเขา และสั่งให้หญิงปิศาจต้องปกป้องฉู่เฟิงให้ได้ นั่นคือสาเหตุหลักที่หญิงปิศาจสังหารคนจากสำนักคลาวด์คอร์ตทิ้งทั้งหมด ที่แท้เรื่องราวทั้งหมดก็เป็นเพราะหวังเฉียงนี่เอง ส่วนสาเหตุที่หวังเฉียงถูกพิษนั้น เป็นเพราะความซวยของเขาเอง ในวันนั้น หลังจากที่เขาใช้ยาสูตรพิเศษทำให้หญิงปิศาจหลงรักเขา เขาก็ถูกนางตามติดพันไม่ยอมห่าง หญิงปิศาจถึงขั้นต้องการจะ ‘ทำเรื่องอย่างว่า’ กับหวังเฉียงให้ได้ ตามคำบรรยายที่เห็นภาพพจน์ของหวังเฉียง ในวันนั้นหญิงปิศาจดุร้ายมากจริงๆ มันช่างรุนแรงและเป็นโศกนาฏกรรมสำหรับหวังเฉียงอย่างยิ่ง หวังเฉียงประกาศว่าหากหญิงปิศาจเป็นผู้หญิงธรรมดา ต่อให้นางจะหน้าตาน่าเกลียด เขาก็อาจจะยอมรับชะตากรรมได้ ทว่าหญิงปิศาจนางนั้นมีส่วนไหนที่เหมือนมนุษย์บ้าง? นางเป็นเพียงสัตว์ประหลาดที่หน้าตาน่าเกลียดและชั่วร้ายอย่างถึงที่สุด แล้วเขาจะยอมรับชะตากรรมนั้นลงได้อย่างไร? ด้วยเหตุนี้ หวังเฉียงจึงใช้เสียงติดอ่างของเขาโต้เถียงกับหญิงปิศาจเพื่อถ่วงเวลา จนกระทั่งในที่สุดเขาก็หาโอกาสหลบหนีออกมาได้ ทว่าโชคร้ายเหลือเกินที่เขาดวงกุดอย่างยิ่ง ในระหว่างที่หลบหนีเขากลับถูกพิษเข้า พิษชนิดนี้เป็นพิษที่หายากมากซึ่งอาจจะไม่พบเห็นเลยในรอบหมื่นปี แต่หวังเฉียงไม่เพียงแต่จะได้เจอเท่านั้น เขายังถูกพิษนี้เล่นงานเข้าอย่างจังอีกด้วย “หวังเฉียง ข้าไม่ได้พูดเล่นนะ พิษของเจ้าร้ายแรงมากจริงๆ หากไม่ใช่เพราะหญิงปิศาจนั่นพบนายเข้าทันเวลาและให้การรักษา เจ้าก็คงตายไปนานแล้ว” ฉู่เฟิงกล่าว “ถ-ถ-ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ท-ท-ทันทีที่พิษหาย ข้าก็ต้องห-ห-หนีอยู่ดี เจ้าก็รู้ว่านิสัยของยัยหญิงปิศาจนั่นด-ด-ดุร้ายแค่ไหน” “เจ้าไม่เห็นภ-ภ-ภาพในวันนั้นหรอก แต่ข้าเ-เ-เห็นคนตายไปต่อหน้าต่อตาทีละคนๆ กลิ่นคาวเลือดนี่ต-ต-ตลบอบอวลไปหมด” “คนที่ไ-ไ-ไม่กลัวทั้งฟ้าดินอย่างข้า ยังต้องร-ร-รู้สึกกลัวในตอนนั้นเลย” หวังเฉียงหวนนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นและแสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมา เมื่อหวังเฉียงกล่าวถึงเรื่องนี้ ฉู่เฟิงก็หาเหตุผลมาโต้แย้งไม่ได้ เป็นความจริงที่หญิงปิศาจนางนั้นได้ฆ่าคนไปมากมาย และในจำนวนนั้นก็มีผู้บริสุทธิ์อยู่ไม่น้อย เพียงแต่สาเหตุที่หญิงปิศาจทำเช่นนั้นก็เพราะอดีตอันแสนเศร้าของนาง สุดท้ายแล้วหญิงปิศาจนางนี้ก็เป็นบุคคลที่น่าเวทนาคนหนึ่ง ด้วยประวัติของหญิงปิศาจ รวมถึงความจริงที่หวังเฉียงยังมีชีวิตอยู่ และความจริงที่หญิงปิศาจได้ช่วยชีวิตฉู่เฟิงเอาไว้ ทำให้ฉู่เฟิงไม่ได้รู้สึกเกลียดชังนางอีกต่อไป แต่กลับรู้สึกเห็นใจนางอย่างมากแทน ทันใดนั้น ฉู่เฟิงก็ถามขึ้นว่า “พี่ชาย เจ้ารู้ความเป็นมาของหญิงปิศาจนางนั้นหรือไม่?” หวังเฉียงเบ้ปากแล้วกล่าวว่า “ค-ค-ความเป็นมาเหรอ? หญิงปิศาจนั่นมีความเป็นมาด้วยรึไง? อ-อ-อย่าบอกนะว่ามันมีเหตุผลที่ยัยหญิงปิศาจนั่นช-ช-ชอบกินผู้ชายด้วยน่ะ” “มีเหตุผลจริงๆ นั่นแหละ” ฉู่เฟิงพยักหน้า จากนั้น ฉู่เฟิงก็เล่าเรื่องราวของหญิงปิศาจนางนั้นให้หวังเฉียงฟังอย่างละเอียด “ถ-ถ-ถ้าอย่างนั้น ยัยหญิงปิศาจนั่นก็น่าส-ส-สงสารเหมือนกันนะ แ-แ-แต่ว่ามันไม่เกี่ยวกับข้านี่นา คนที่ทำให้นางต-ต-ตกต่ำขนาดนั้นไม่ใช่ข้าเสียหน่อย” “ยิ่งไปกว่านั้น ที่ส-ส-สำคัญที่สุดคือ ถ้าฤทธิ์ยาของข้าเสื่อมลง ยัยหญิงปิศาจนั่นก็คงจะไม่ม-ม-มาหลงเสน่ห์ข้าอีกต่อไปแล้ว” “ถึงตอนนั้น นางก็จะรู้ว่าข้าจ-จ-จงใจใช้ยาทำให้นางตกหลุมรัก” “เจ้าคิดว่าด้วยน-น-นิสัยของยัยหญิงปิศาจนั่น นางจะป-ป-ปล่อยพวกเราไปงั้นเหรอ?” หวังเฉียงถาม “ไม่แน่นอน” ฉู่เฟิงกล่าว “นั่นไงล่ะ! เ-เ-เพราะฉะนั้นเราถึงต้องหาโอกาสห-ห-หนีไปทันทีที่พิษของข้าหาย” หวังเฉียงกล่าว “อืม” ฉู่เฟิงพยักหน้า หากก่อนหน้านี้ฉู่เฟิงยังมีความลังเลอยู่บ้าง ตอนนี้ความลังเลของเขาก็หายไปจนสิ้น เขารู้สึกว่าสิ่งที่หวังเฉียงพูดนั้นถูกต้องที่สุด ด้วยนิสัยของหญิงปิศาจ หากนางรู้ความจริงเข้า นางไม่มีทางละเว้นเขาหรือหวังเฉียงแน่ ดังนั้นการหนีไปจากนางจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด หลังจากผ่านไปหลายวัน หญิงปิศาจก็กลับมา แม้ว่าหญิงปิศาจจะยังคงดูอัปลักษณ์และน่าสยดสยอง แต่นางกลับกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจในตอนที่กลับมา ท่าทางของนางดูเหมือนเด็กหญิงที่มีความสุขคนหนึ่ง หากไม่มองที่รูปลักษณ์ภายนอก การกระทำของนางก็นับว่าน่ารักไม่น้อยเลยทีเดียว “ทำไมเจ้าถึงดูร่าเริงนักล่ะ? หรือว่าเจ้าจะพบหญ้าจิตวิญญาณอมตะแสงจันทร์แล้ว?” ฉู่เฟิงก้าวไปข้างหน้าแล้วถามขึ้น “ไม่ใช่แค่พบหญ้าจิตวิญญาณอมตะแสงจันทร์เท่านั้น แต่ข้ายังได้พบกับสิ่งที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่านั้นอีก!” หญิงปิศาจกล่าวด้วยความตื่นเต้น