Chapter 2997 - May I Kill Them?

เผยแพร่เมื่อ 31 มี.ค. 2569 17:12

บทที่ 2997 - ข้าฆ่าพวกมันได้หรือไม่? “น้องชายชูเฟิง พวกเราจะไม่เชื่อใจเจ้าได้อย่างไร?” “นั่นสิ หากไม่ใช่เพราะเจ้า พวกเราคงไม่มีทางหาที่แห่งนี้พบเลยด้วยซ้ำ” “น้องชายชูเฟิง เจ้าคิดมากไปแล้ว” ทันทีที่ชูเฟิงกล่าวจบ ฝูงชนต่างพากันเผยรอยยิ้มที่ดูเสแสร้งออกมาทันที “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าจะเข้าไปก่อน ทุกคนรอฟังข่าวจากข้าอยู่ที่นี่” ชูเฟิงกล่าว ในขณะนั้นเอง ชูจื้อหยวนก็รีบพูดขึ้นว่า “เดี๋ยวก่อน น้องชายชูเฟิง ข้าจะเข้าไปกับเจ้าด้วย” จากนั้นเขาก็เสริมว่า “เจ้าลำบากนำทางพวกเรามาถึงที่นี่ พวกเราคือกลุ่มเดียวกัน ในเมื่อจะร่วมเสวยสุขด้วยกัน ก็ย่อมต้องร่วมทุกข์ด้วยกันด้วย ข้าจะเข้าไปกับเจ้า หากเกิดปัญหาอะไรขึ้นจริงๆ พวกเราจะได้ช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้” คำพูดของชูจื้อหยวนนั้นฟังดูเปี่ยมไปด้วยคุณธรรม ราวกับว่าเขาเป็นคนที่มีความรักพรรคพวกและซื่อสัตย์อย่างยิ่ง หากเป็นคนธรรมดาทั่วไปได้ยินเช่นนี้ก็คงจะซาบซึ้งจนน้ำตาไหลไปแล้ว อย่างไรก็ตาม ชูเฟิงไม่ได้รู้สึกตื้นตันแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าชูจื้อหยวนเพียงแค่กังวลว่าเขาจะพยายามฮุบสมบัติทั้งหมดไว้เพียงคนเดียวเท่านั้น เรียกได้ว่าเป็นพวกหน้าไหว้หลังหลอกอย่างถึงที่สุด “ได้สิ งั้นเราก็เข้าไปด้วยกัน” ชูเฟิงกล่าว ในตอนนั้นเอง ชูรั่วซือก็เอ่ยขึ้นว่า “ข้าก็จะไปด้วย” “ข้าคิดว่าสิ่งที่พี่ชายชูจื้อหยวนพูดนั้นถูกต้องมาก ในเมื่อเราจะได้รับผลประโยชน์ร่วมกัน เราก็ควรจะร่วมเผชิญความยากลำบากไปพร้อมกับน้องชายชูเฟิง ข้าเองก็จะเข้าไปพร้อมกับพวกเจ้าด้วย” “ข้าด้วย” หลังจากที่ชูรั่วซือแสดงความจำนงที่จะเข้าไป ก็มีคนอีกสองคนส่งเสียงขอบรรเลงไปด้วย คนทั้งสองนั้นไม่มีความขัดแย้งใดๆ กับชูเฟิง เมื่อดูจากลักษณะภายนอกแล้ว ดูเหมือนว่าพวกเขาจะตั้งใจมาร่วมทุกข์ร่วมสุขกับชูเฟิงจริงๆ อย่างไรก็ตาม ชูเฟิงยังคงรู้สึกว่าพวกเขาตัดสินใจตามมาเพียงเพราะไม่วางใจที่จะให้เขาเข้าไปคนเดียว ส่วนทางด้านชูเฮ่าเยียนและชูหวนยวี่ ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรในครั้งนี้ เป็นไปได้ว่าพวกเขาคิดว่ามีชูรั่วซือตามชูเฟิงไปก็น่าจะเพียงพอแล้ว แน่นอนว่ามีความเป็นไปได้เช่นกันที่ทั้งสองคนกำลังหวาดกลัว เพราะอย่างไรเสียก็ไม่มีใครรู้ว่าข้างในจะเกิดอะไรขึ้น หากชูเฟิงลงมือฆ่าพวกเขา พวกเขาก็คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายได้อย่างไร “น้องชายชูเฟิง ให้พวกเราเข้าไปกับเจ้าเถอะ แบบนี้เราจะได้ดูแลกันและกันได้” เมื่อเห็นว่าชูเฟิงเงียบไป ชูจื้อหยวนจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ได้ เข้าไปด้วยกันเถอะ” ชูเฟิงไม่ได้ปฏิเสธ อย่างแรกคือเขาไม่กลัวเล่ห์เหลี่ยมใดๆ ที่พวกนี้จะใช้ เพราะตราบใดที่มีท่านราชินีอยู่ด้วย พวกเขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย ยิ่งกว่านั้น ในเมื่อพวกเขาพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว หากชูเฟิงยังยืนกรานที่จะไม่ให้ตามไป เขาก็จะดูเหมือนเป็นคนที่พยายามจะฮุบสมบัติไว้คนเดียวจริงๆ ในขณะนั้นเอง ชูหลิงซีก็กล่าวว่า “ชูเฟิง ข้าไปด้วย” “เจ้าควรอยู่ที่นี่ มีคนไปมากพอแล้ว หากมีคนเข้าไปพร้อมกันเยอะเกินไป ข้าจะรับมือไม่ไหวหากเกิดอะไรขึ้นจริงๆ” ชูเฟิงกล่าว “แค่ข้าคนเดียวไม่น่าจะทำให้เกิดความแตกต่างหรอกมั้ง?” ชูหลิงซีกล่าวอย่างดื้อรั้น เมื่อเห็นดังนั้น ชูเฟิงจึงเดินเข้าไปหาชูหลิงซีและโน้มตัวลงไปที่ข้างหูของนาง เขาใช้โทนเสียงที่มีเพียงนางเท่านั้นที่ได้ยินแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่ได้ล้อเล่น ข้างในมันอันตรายมากจริงๆ ข้าไม่สนหรอกว่าพวกนั้นอยากจะไปทิ้งชีวิตหรือไม่ แต่เจ้าแตกต่างออกไป ข้าไม่อาจละเลยชีวิตของเจ้าได้ เจ้าควรจะรอฟังข่าวจากข้าอยู่ที่ข้างนอกนี้” “เอ่อ...” ชูหลิงซีชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำพูดนั้น อย่างไรก็ตาม ในที่สุดนางก็พยักหน้าและกล่าวว่า “ก็ได้” “เข้าไปกันเถอะ” เมื่อเห็นว่าชูหลิงซีตกลงแล้ว ชูเฟิงจึงหันหลังกลับและนำทางเข้าไปในเส้นทางที่แคบและลึก ชูรั่วซือ ชูจื้อหยวน และคนในตระกูลชูอีกสองคนเดินตามหลังชูเฟิงไปอย่างกระชั้นชิด ในตอนนั้น ทั้งห้าคนกำลังเดินไปตามเส้นทางที่แคบ เดินเรียงแถวต่อกันไป ไม่สิ หากจะพูดให้ถูกต้องคือมีหกคน นั่นเป็นเพราะท่านราชินีเดินตามหลังชูเฟิงไปด้วย ท่านราชินีกังวลว่าชูรั่วซือและชูจื้อหยวนอาจจะพยายามลอบทำร้ายชูเฟิง ดังนั้นนางจึงไม่ได้กลับเข้าไปในห้วงมิติวิญญาณ แต่เลือกที่จะเดินตามชูเฟิงต่อไป ขณะที่พวกเขาเดินอยู่ในถ้ำ ชูจื้อหยวนถามด้วยความสงสัยว่า “น้องชายชูเฟิง ข้าสงสัยจริงๆ เจ้าพูดอะไรกับน้องสาวหลิงซีนางถึงยอมฟังเจ้า? เจ้าก็น่าจะรู้ว่านิสัยของน้องสาวหลิงซีน่ะ คนธรรมดาไม่มีทางโน้มน้าวนางได้หรอก” ชูเฟิงหันกลับมาแล้วกล่าวว่า “ง่ายมาก ข้าก็แค่ใช้ความจริงใจ” ชูเฟิงกำลังถากถางชูรั่วซือและชูจื้อหยวน เพราะทั้งสองคนไม่ได้มีความจริงใจต่อเขาเลยแม้แต่น้อย ถึงกระนั้น ชูจื้อหยวนก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยยอมรับคำตอบของชูเฟิงเท่าใดนัก “ความสัมพันธ์ของน้องชายชูเฟิงกับหลิงซีดูเหมือนจะพิเศษมากทีเดียวนะ” ชูจื้อหยวนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “มันไม่ซับซ้อนอย่างที่เจ้าคิดหรอก” ชูเฟิงยิ้มตอบจางๆ จากนั้นเขาก็เดินหน้าต่อไป ท่าทางของชูเฟิงดูเย็นชามาก เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ต้องการจะเสวนากับชูจื้อหยวนมากเกินความจำเป็น เมื่อเผชิญกับท่าทีเช่นนี้จากชูเฟิง ชูจื้อหยวนก็ทำอะไรไม่ได้ เขาจำต้องรักษาเรอยยิ้มจอมปลอมไว้บนใบหน้าต่อไป เพียงแต่มีร่องรอยของความเย็นชาพาดผ่านดวงตาของเขาแวบหนึ่ง แม้ว่าความเย็นชาในดวงตานั้นจะพาดผ่านไปเพียงชั่วพริบตา แต่ท่านราชินีก็หันขวับกลับมาจ้องมองเขาในทันที ในวินาทีที่ท่านราชินีจ้องมองมา ชูจื้อหยวนก็รู้สึกราวกับว่าเขาตกลงไปในหลุมน้ำแข็งที่เย็นยะเยือกอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ขนทั่วร่างของเขาลุกซันขึ้นมาทันที และเขาก็เริ่มสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว “แม่นาง ทำไมท่านถึงมองข้าแบบนั้นล่ะ?” ชูจื้อหยวนถามด้วยรอยยิ้มที่ฝืนเต็มทน “หึ” ท่านราชินีพ่นลมหายใจออกมาอย่างเย็นชาก่อนจะหันกลับไป นางไม่อยากจะแม้แต่จะเสวนากับชูจื้อหยวนด้วยซ้ำ เมื่อได้ยินชูจื้อหยวนพูดกับท่านราชินี ชูเฟิงก็หันกลับมาทันที เขากลัวว่าชูจื้อหยวนจะรังแกท่านราชินีของเขา อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นใบหน้าที่ลนลานของชูจื้อหยวนและท่าทางที่สงบนิ่งของท่านราชินี ชูเฟิงก็รู้ได้ทันทีว่าต่อให้มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ ท่านราชินีก็ไม่มีทางเสียเปรียบแน่นอน อย่างไรก็ตาม ถึงจะเป็นเช่นนั้น ชูเฟิงก็ยังแอบส่งเสียงผ่านทางจิตไปหาท่านราชินีว่า “ตั้นตั้น มีอะไรหรือเปล่า?” “ไม่มีอะไรหรอก... อ้อ ไม่สิ มีเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากจะถามเจ้า” ท่านราชินีตอบกลับมาทางจิต “ท่านราชินี มีเรื่องอะไรหรือ?” ชูเฟิงถาม “หากพวกมันพยายามจะฆ่าเจ้า ข้าจะฆ่าพวกมันได้หรือไม่?” ท่านราชินีถาม เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ชูเฟิงก็ยิ้มออกมา แล้วเขาก็กล่าวว่า “แน่นอนว่าได้” “ข้าเข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว เจ้าตั้งสมาธิกับการนำทางไปเถอะ” ท่านราชินีกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่สดใส สีหน้าที่ร่าเริงของนางดูราวกับว่านางแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้ฆ่าชูจื้อหยวนและคนอื่นๆ ทิ้งเสีย เมื่อเห็นสีหน้าเช่นนั้นของท่านราชินี รอยยิ้มของชูเฟิงก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นกว่าเดิม

React

พูดคุย