บทที่ 3717 - ความขัดแย้งและความไม่ไว้วางใจ “ท่านอาวุโส” ในขณะที่กู่หมิงหยวนกำลังมีสีหน้ากังวลใจ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากที่ไกลๆ มันคือเสียงของฉูเฟิง!!! หลังจากได้ยินเสียงนั้น กู่หมิงหยวนและปรมาจารย์เหลียงชิวแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ยังหันไปตามทิศทางของเสียงฉูเฟิงโดยสัญชาตญาณ เมื่อหันไป สีหน้าของทั้งคู่ก็เปลี่ยนเป็นตื่นตะลึงทันที มีร่างสามร่างกำลังบินตรงมาหาพวกเขาอย่างรวดเร็วจากระยะไกล ผู้ที่ปรากฏตัวไม่ได้มีเพียงฉูเฟิงและฉูเสวียนเจิ้งฝ่าเท่านั้น แต่ยังมีอีกคนหนึ่งด้วย คนผู้นั้นคือคนที่ทั้งกู่หมิงหยวนและปรมาจารย์เหลียงชิวต่างก็รู้จัก เขาคือนักพรตเฒ่าจมูกวัว ภายใต้การนำของนักพรตเฒ่าจมูกวัว ฉูเฟิงและฉูเสวียนเจิ้งฝ่าได้ค้นพบทางออกเพื่อหนีออกจากทะเลแห่งนั้น เมื่อออกมาได้แล้ว พวกเขาก็รีบออกตามหากู่หมิงหยวนและคนอื่นๆ ทันที “ฉูเฟิง พวกเจ้าทั้งสองคน... ออกมาได้จริงๆ หรือ?” “พวกเจ้าออกมาได้อย่างไรกัน?” กู่หมิงหยวนและปรมาจารย์เหลียงชิวรีบเข้าไปทักทาย เมื่อเห็นว่าทั้งฉูเฟิงและฉูเสวียนเจิ้งฝ่าไม่เป็นอะไร พวกเขาก็ทั้งตื่นเต้นและสงสัยเป็นอย่างมาก ส่วนฉูเฟิงนั้น สายตาของเขาจดจ่ออยู่ที่ฉูหลิงซี “เนตรสมุทรผสานสำเร็จแล้วหรือครับ?” เขาถามขึ้น “ยังต้องใช้เวลาอีกสักพักเพื่อให้มันผสานกันโดยสมบูรณ์ อย่างไรก็ตาม อาการของนางเริ่มคงที่แล้ว” ปรมาจารย์เหลียงชิวกล่าว “นั่นเป็นเรื่องดีจริงๆ” เมื่อได้ยินคำนั้น ฉูเฟิงก็รู้สึกโล่งใจอย่างมาก พวกเขาทำอะไรลงไปตั้งมากมายและยอมเสี่ยงอันตรายทั้งหมดนั้นก็เพื่อช่วยเหลือฉูหลิงซี ตอนนี้เมื่อยืนยันได้แล้วว่าฉูหลิงซีจะได้รับการรักษาจนหาย ฉูเฟิงจึงรู้สึกว่าความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานทั้งหมดที่เขาเผชิญมานั้นมันช่างคุ้มค่า กู่หมิงหยวนปรายตาไปมองนักพรตเฒ่าจมูกวัวพลางถามว่า “ฉูเฟิง พวกเจ้าออกมาได้อย่างไรกัน? ยิ่งไปกว่านั้น... ทำไมพวกเจ้าถึงมาอยู่กับตาเฒ่าจมูกวัวนี่ได้?” มีร่องรอยของความเป็นปรปักษ์เล็กน้อยในสายตาของนาง ดูเหมือนว่ากู่หมิงหยวนจะไม่ชอบหน้านักพรตเฒ่าจมูกวัวเอามากๆ “ท่านผู้อาวุโสท่านนี้เป็นคนพาพวกเราออกมาครับ” ฉูเฟิงชี้ไปที่นักพรตเฒ่าจมูกวัว “เขาพาพวกเจ้าสองคนออกมาเนี่ยนะ???” ปรมาจารย์เหลียงชิวหรี่ตาลงเมื่อได้ยินเช่นนั้น ความสงสัยเต็มเปี่ยมในดวงตาของเขา เขาหันไปถามนักพรตเฒ่าจมูกวัวโดยตรงว่า “เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” “เหลียงชิว ทำไมเจ้าถึงถามคำถามแบบนั้นล่ะ? ทำไมข้าจะอยู่ที่นี่ไม่ได้?” “ข้านี่แหละที่เป็นคนพาพวกเขาสองคนออกมาจากประตูแห่งความตาย นอกจากพวกเจ้าจะไม่ขอบคุณข้าแล้ว ยังมาซักไซ้ข้าเหมือนเป็นนักโทษอีกงั้นรึ?” แม้ว่านักพรตเฒ่าจมูกวัวจะกล่าวเช่นนั้น แต่เขาก็ไม่ได้โกรธเคืองต่อท่าทีของปรมาจารย์เหลียงชิว ตรงกันข้าม เขากลับมีรอยยิ้มเบิกบานบนใบหน้า “คนอย่างเจ้าจะมีความสามารถพอที่จะพาฉูเฟิงและฉูเสวียนเจิ้งฝ่าออกมาจากประตูแห่งความตายได้อย่างไร?” กู่หมิงหยวนกล่าว เช่นเดียวกับปรมาจารย์เหลียงชิว นางไม่ได้มีความเชื่อมั่นในตัวนักพรตเฒ่าจมูกวัวเลยแม้แต่น้อย “มันไม่สำคัญหรอกว่าเจ้าจะเชื่อข้าหรือไม่ เจ้าไปถามฉูเฟิงเอาเองก็ได้ พวกเขาเป็นพยานให้ข้าได้” นักพรตเฒ่าจมูกวัวกล่าว “เป็นท่านผู้อาวุโสท่านนี้ที่พาพวกเราออกมาจริงๆ ครับ” ฉูเฟิงกล่าว “ปรมาจารย์เหลียงชิว องค์หญิงแห่งเผ่าโบราณ เรื่องมันเป็นเช่นนั้นจริงๆ ครับ” แม้แต่ฉูเสวียนเจิ้งฝ่าก็ยังเอ่ยปากเป็นพยานให้กับนักพรตเฒ่าจมูกวัว “สหายตัวน้อยฉูเฟิง สหายฉูเสวียนเจิ้งฝ่า พวกเจ้าสองคนโดนเขาหลอกเข้าแล้ว” “เขาน่ะหรือจะมีความสามารถในการนำทางพวกเจ้าออกมาจากประตูแห่งความตายได้?” “เหตุผลที่พวกเจ้ายังปลอดภัยอยู่ได้ ทั้งหมดเป็นเพราะความช่วยเหลือจากพี่จูต่างหาก” ปรมาจารย์เหลียงชิวกล่าว “แต่ว่า...” ฉูเฟิงต้องการจะอธิบาย เพราะความจริงแล้วคือนักพรตเฒ่าจมูกวัวที่นำทางพวกเขาไปยังทางออก อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะพูดจบ ปรมาจารย์เหลียงชิวก็กล่าวขัดขึ้นว่า “ฉูเฟิง เจ้าไม่ต้องพยายามอธิบายแทนเขาหรอก เจ้าต้องโดนเขาหลอกแน่ๆ ข้ารู้จักเขาดีเกินไป” หลังจากปรมาจารย์เหลียงชิวพูดจบ กู่หมิงหยวนก็เสริมว่า “ฉูเฟิง เจ้ายังมีประสบการณ์ไม่มากพอ และยังไม่รู้ว่านักพรตจมูกวัวคนนี้เป็นคนประเภทไหน เป็นเพราะอาวุโสจูต่างหากที่ทำให้พวกเจ้าหนีออกมาได้” เมื่อเห็นท่าทางของปรมาจารย์เหลียงชิวและกู่หมิงหยวน ฉูเฟิงก็รู้ว่าพวกเขาต้องมีความเข้าใจผิดที่ฝังรากลึกกับนักพรตเฒ่าจมูกวัวเป็นแน่ บางทีมันอาจจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะอธิบายเรื่องต่างๆ ในตอนนี้ ดังนั้นฉูเฟิงจึงไม่พยายามอธิบายอีก แต่ถามกลับไปว่า “โอ้ จริงด้วยครับ แล้วอาวุโสจูอยู่ที่ไหนล่ะครับ?” “หลังจากอาวุโสจูรู้ว่าพวกเจ้าเข้าไปในประตูแห่งความตาย เขาก็ตัดสินใจที่จะช่วยพวกเจ้าให้พ้นจากวิกฤต” “ด้วยเหตุนี้ เขาจึงมุ่งหน้าไปยังแกนกลางกระจก” กู่หมิงหยวนกล่าว “แกนกลางกระจก? มันคือที่ไหนกันครับ?” ฉูเฟิงถาม “พลังงานจำนวนมากในทะเลกระจกมีต้นกำเนิดมาจากค่ายกลวิญญาณ ในเมื่อมีค่ายกลวิญญาณ ย่อมต้องมีแกนกลางค่ายกลอยู่เป็นธรรมดา” “แกนกลางกระจกก็คือแกนกลางค่ายกลของทะเลกระจกแห่งนี้” “พี่จูไม่สามารถเข้าไปในประตูแห่งความตายเพื่อพาพวกเจ้าออกมาได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงเข้าไปในแกนกลางกระจกและใช้พลังของมันเพื่อทำให้อานุภาพของทะเลกระจกอ่อนแอลง” “เขาเข้าไปในแกนกลางกระจกหลังจากพวกเจ้าเข้าไปในประตูแห่งความตายได้ประมาณสี่ชั่วโมง” “โอ้ จริงสิ พวกเจ้าสองคนรู้สึกถึงอะไรบ้างไหม?” ปรมาจารย์เหลียงชิวถาม “สี่ชั่วโมงงั้นหรือครับ?” “ผมไม่รู้แน่ชัดว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน พื้นที่แถบนั้นมันแปลกประหลาดเกินไป หลังจากผ่านไปสักพัก มันจะส่งเสียงระฆังประหลาดออกมา” “หลังจากเสียงระฆังดังขึ้น พลังของทะเลก็จะรุนแรงขึ้น” “ต่อมา เนื่องจากไม่สามารถต้านทานพลังนั้นได้ สติของผมก็เริ่มพร่าเลือน และไม่สามารถระบุเวลาได้อีกต่อไป” “ทว่า ด้วยเหตุผลบางอย่าง พลังกดดันมหาศาลนั้นก็พลันหายไปอย่างกะทันหัน” “แต่ในเมื่ออาวุโสจูตัดสินใจช่วยพวกเรา มันก็เป็นไปได้มากว่าการหายไปของพลังนั้นเป็นผลมาจากการกระทำของเขา” ฉูเฟิงกล่าว “ต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอน” เมื่อเทียบกับฉูเฟิงแล้ว ปรมาจารย์เหลียงชิวนั้นมั่นใจอย่างที่สุด จะเห็นได้ว่า ปรมาจารย์เหลียงชิวมีความเชื่อมั่นในตัวตาเฒ่าจูอย่างเต็มเปี่ยม ซึ่งต่างจากท่าทีที่เขามีต่อนักพรตเฒ่าจมูกวัวอย่างสิ้นเชิง “โอ้ จริงด้วย ท่านอาวุโส ท่านบอกว่าท่านอยู่ในพื้นที่แถบนั้นมานานมาก ท่านรู้ไหมว่าเรื่องระฆังประหลาดนั่นมันคืออะไรกันแน่?” “ยิ่งไปกว่านั้น ท่านสามารถต้านทานพลังมหาศาลนั่นได้อย่างไร?” ฉูเฟิงถามนักพรตเฒ่าจมูกวัว ฉูเฟิงเชื่อมั่นว่าแม้แต่กู่หมิงหยวนก็คงไม่อาจต้านทานพลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้นได้หากนางเข้าไปในทะเลเขตนั้น ตามตรรกะแล้ว มันยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่นักพรตเฒ่าจมูกวัวจะทนต่อพลังอันน่าหวาดหวั่นนั้นได้หากเขาอยู่ที่นั่นมานานหลายปี “พวกเจ้าถูกขังอยู่เหนือโขดหิน ระฆังแห่งความตายจะดังกังวานที่นั่น ยิ่งเจ้าได้ยินเสียงระฆังนั้นมากเท่าไหร่ เจ้าก็ต้องแบกรับพลังกดดันมากขึ้นเท่านั้น มันจะดำเนินไปจนกว่าเจ้าจะตาย” “ส่วนข้า ข้าอยู่ใต้โขดหิน ที่ใต้โขดหินไม่มีระฆังแห่งความตาย” “ระฆังแห่งความตายเหนือโขดหินจะไม่มีทางหายไปโดยไร้สาเหตุ คนที่สามารถทำให้ระฆังแห่งความตายหายไปได้และยังเข้าไปในทะเลกระจกได้อีก คนผู้นั้นนับว่ามีความสามารถทีเดียว” “ฉูเฟิง ตกลงว่าอาวุโสจูที่ว่านั่นคือใครกันแน่?” “ข้า จมูกวัวคนนี้ ก็อยากจะรู้จักคนที่มีความสามารถพิเศษขนาดนั้นเหมือนกัน” นักพรตเฒ่าจมูกวัวกล่าว “คนผู้นั้นคือสหายของข้า แต่ข้าเชื่อว่าเขาคงไม่อยากรู้จักคนอย่างเจ้าหรอก” คำพูดของปรมาจารย์เหลียงชิวเต็มไปด้วยการดูแคลน จะเห็นได้ว่าเขาไม่ชอบหน้านักพรตเฒ่าจมูกวัวจริงๆ “มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอก ใครจะรู้ บางทีข้ากับเขาอาจจะเป็นพวกที่มีจิตวิญญาณคล้ายคลึงกันก็ได้” เมื่อเผชิญกับคำพูดเหน็บแนมของปรมาจารย์เหลียงชิว นักพรตเฒ่าจมูกวัวนอกจากจะไม่สะทกสะท้านแล้ว เขายังทำท่าทางเหมือนมีความหวังเสียด้วยซ้ำ จะเห็นได้ว่านักพรตเฒ่าจมูกวัวคนนี้ช่างผิวหนาเสียจริงๆ ถึงกระนั้น ในตอนนี้ฉูเฟิงกลับรู้สึกสงสัยมากกว่าว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างปรมาจารย์เหลียงชิวและนักพรตเฒ่าจมูกวัวกันแน่ ถึงได้มีความขัดแย้งและความไม่ไว้วางใจกันรุนแรงถึงเพียงนี้