ตอนที่ 6438: การทรยศ แสงเจิดจ้าสายหนึ่งระเบิดออกกะทันหัน ห้วงมิติสั่นสะเทือนรุนแรง ตามมาด้วยเสียงระเบิดกึกก้อง กระบี่แสงขนาดยักษ์หลายเล่มพุ่งผ่านห้วงอวกาศด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ จนพวกอสุรกายร่างยักษ์ถูกเสียบทะลุก่อนจะทันได้ตอบสนอง แรงปะทะอันมหาศาลจากกระบี่ทำให้วิญญาณของพวกมันแตกสลายกลายเป็นไอไปในพริบตา เจ้าของท่านี้คือ เทียนเจี้ยน ชิงเยว่ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด “ทำไมเจ้าถึงลงมืออุกอาจเช่นนี้?” ซ่ง ฉางเชิง ถามด้วยความฉงน ทั้งสองยืนอยู่ภายในค่ายกล พวกเขาพยายามยับยั้งการลงมือมาตลอดเพราะไม่มั่นใจว่าการกำจัดอสุรกายเหล่านี้เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการทำลายค่ายกลหรือไม่ ทว่ามันกลับได้ผล สภาพแวดล้อมรอบตัวบิดเบี้ยวและส่งพวกเขากลับมายังเส้นทางเดิมที่เคยเดินอยู่ แต่เส้นทางในตอนนี้กลับกว้างขวางขึ้นกว่าเดิม “เมื่อครู่ข้าสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม ข้าจึงต้องชิงลงมือก่อน” เทียนเจี้ยน ชิงเยว่ อธิบาย “ไม่เป็นไรหรอก ถือเป็นเรื่องดีที่เจ้าลงมือ มันช่วยประหยัดเวลาให้พวกเราได้มาก” ซ่ง ฉางเชิง ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะการกลับมายังเส้นทางนี้หมายความว่าพวกเขาทำลายค่ายกลได้สำเร็จ ผลลัพธ์ย่อมสำคัญกว่าวิธีการ “เจ้าไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ?” “ภัยคุกคามน่ะร่ะ?” “อืม” “ข้าไม่รู้สึกเลยสักนิด” เทียนเจี้ยน ชิงเยว่ ตกอยู่ในภวังค์ความคิด ภัยคุกคามนั้นรุนแรงและชัดเจนเสียจนนางมั่นใจว่าตัวเองต้องตายแน่ๆ นางไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน ยกเว้นตอนที่เผชิญหน้ากับยอดฝีมือระดับสูงสุดในยุคบรรพกาล และนี่เป็นครั้งแรกที่นางสัมผัสได้ถึงพลังระดับนั้นในยุคปัจจุบัน “มีบางอย่างผิดปกติ” เทียนเจี้ยน ชิงเยว่ ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ นางหันกลับไป แววตาแปรเปลี่ยนเป็นล้ำลึก นางมองทะลุผ่านห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ ข้ามผ่านม่านพลังแห่งอาณาจักรต่างๆ จนไปหยุดอยู่ที่เขตสุสานของบรรพชนเต๋าอัคคีอัสนี ณ ลานกว้างที่เหล่าสมาชิกของวังศักดิ์สิทธิ์กระบี่สวรรค์ยืนอยู่ สมาชิกของวังศักดิ์สิทธิ์กระบี่สวรรค์ต่างจ้องมองไปที่ฝ่ามือของเจ้าวัง ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือด บางคนถึงกับเริ่มร่ำไห้ออกมา บนฝ่ามือของเจ้าวังมีป้ายชีวิตที่แตกสลายชิ้นหนึ่ง... มันคือป้ายชีวิตของเทียนเจี้ยน ชิงเยว่ “เกิดอะไรขึ้นกับท่านชิงเยว่กันแน่?” เทียนเจี้ยน ชั่นฮวา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ นางไม่เชื่อว่าเรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้นจริง นางพูดแทนความกังวลของทุกคน แม้คำถามนั้นจะดูไร้ความหมายไปแล้วก็ตาม เพราะป้ายชีวิตถูกสร้างขึ้นเพื่อสะท้อนถึงสภาพของผู้เป็นเจ้าของ และเทียนเจี้ยน ชิงเยว่ เป็นผู้มอบป้ายชีวิตนี้ให้กับเจ้าวังศักดิ์สิทธิ์กระบี่สวรรค์ด้วยมือของนางเอง การที่ป้ายชีวิตแตกสลาย หมายถึงการดับสูญของเทียนเจี้ยน ชิงเยว่ เทียนเจี้ยน ชิงเยว่ คือที่พึ่งพิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของวังศักดิ์สิทธิ์กระบี่สวรรค์ เมื่อปราศจากนาง เหล่าสมาชิกต่างตกอยู่ในสภาวะมืดแปดด้าน ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็รู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ ยอดฝีมือระดับเทียนเจี้ยน ชิงเยว่ ยังต้องมาจบชีวิตลงที่นี่ แล้วตัวตนแบบไหนกันที่ซ่อนตัวอยู่ในสุสานโบราณกาลแห่งนี้? หลังจากความตกใจในช่วงสั้นๆ สมาชิกบางคนก็เริ่มสะอื้นไห้ ความเศร้าโศกนั้นติดต่อกันอย่างรวดเร็ว จนไม่นานนักคนส่วนใหญ่ก็พากันร้องไห้ระงม เรื่องนี้ดึงดูดความสนใจจากคนรอบข้างอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ยอดฝีมือจากตระกูลเซียนจ้าว, ตระกูลเซียนเย่, ตำหนักสวรรค์กายเทพ และเผ่าปลาทะเลอมตะ ต่างหันมามอง แม้พวกเขาจะกังวลเรื่องความปลอดภัยของฉู่เฟิง แต่ก็ยากที่จะเพิกเฉยเมื่อเห็นสมาชิกจำนวนมากของวังศักดิ์สิทธิ์กระบี่สวรรค์ร่ำไห้พร้อมกันเช่นนี้ ต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ๆ ก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยปากถาม เจ้าวังก็เก็บเศษป้ายชีวิตของเทียนเจี้ยน ชิงเยว่ และตวาดใส่คนของนางอย่างเฉียบขาด “หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้!” แม้จะเจ็บปวดเพียงใด แต่เหล่าสมาชิกก็รีบหุบปากและเช็ดน้ำตาออกทันที “ชั่นฮวา ลองไปชักกระบี่นั่นออกมาดู” เจ้าวังมองไปที่กระบี่อัคคีอัสนี ซึ่งปักอยู่ใจกลางลานกว้าง “ท่านเจ้าวัง!” เทียนเจี้ยน ชั่นฮวา มีสีหน้าลำบากใจ “เจ้าไม่มีความมั่นใจงั้นหรือ?” เจ้าวังถามกลับ เทียนเจี้ยน ชั่นฮวา สะดุ้งและจ้องมองเจ้าวัง นางพบว่าอีกฝ่ายเอาจริงกับเรื่องนี้มาก “ข้า... ข้าจะลองดูเจ้าค่ะ” เทียนเจี้ยน ชั่นฮวา พุ่งตัวไปยังกระบี่อัคคีอัสนี แต่ก่อนที่นางจะไปถึง ร่างหลายร่างก็ร่อนลงจากท้องฟ้าและขวางทางนางไว้ คนเหล่านั้นคือจ้าวที่แปด รวมถึงพ่อแม่และปู่ของเซียนไห่ เส้าอวี่ “เจ้าวังศักดิ์สิทธิ์กระบี่สวรรค์ ท่านคิดจะทำอะไร? กระบี่เล่มนี้เป็นของฉู่เฟิง” จ้าวที่แปดเมินเฉยต่อเทียนเจี้ยน ชั่นฮวา และถามเจ้าวังตรงๆ เขาได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่ทั้งหมดแล้ว ตูม! แรงกดดันมหาศาลพุ่งเข้าจู่โจมพื้นที่โดยรอบจนพื้นดินสั่นสะเทือน จ้าวที่แปดรีบเร่งพลังยุทธ์เพื่อต้านทาน แต่เขาก็ยังถูกกดให้คุกเข่าลงข้างหนึ่ง ส่วนคนอื่นๆ นั้นอาการหนักกว่า พวกเขาล้มลงไปกองกับพื้นสภาพไม่ต่างจากสุนัขจนตรอก ผู้เดียวที่ไม่ได้รับผลกระทบคือสมาชิกของวังศักดิ์สิทธิ์กระบี่สวรรค์ แม้แต่เรือรบที่บินอยู่บนฟ้า ยกเว้นลำของวังศักดิ์สิทธิ์กระบี่สวรรค์ ต่างก็ร่วงลงสู่พื้นดินราวกับว่าถูกมือยักษ์กดทับ เจ้าวังเดินตรงไปหาจ้าวที่แปดและย้อนถามว่า “เจ้าบอกว่ากระบี่เป็นของฉู่เฟิงงั้นหรือ? ข้าเห็นเพียงกระบี่ที่ไร้เจ้าของเท่านั้น” ท่าทางของนางยังคงเดิม แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเปลี่ยนไป ความอบอุ่นก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาถึงขีดสุด “ข้าไม่นึกเลยว่าสำนักฝ่ายธรรมะอย่างวังศักดิ์สิทธิ์กระบี่สวรรค์จะไร้ยางอายถึงเพียงนี้ พวกเราต่างรู้ดีว่าใครเป็นคนถอดรหัสมรดกและกำจัดตัวตนในประตูค่ายกล เจ้าจะกล้าสู้หน้าบรรพชนของเจ้าได้อย่างไร?” จ้าวที่แปดถาม เจ้าวังศักดิ์สิทธิ์กระบี่สวรรค์ค่อยๆ ชักศัตราวุธเทพของนางออกมาและตอบกลับอย่างเย็นชา “นั่นไม่ใช่กงการอะไรของเจ้า” จ้าวที่แปดรีบประมวลเรื่องราวและแค่นเสียง “ต้องเกิดเรื่องกับเทียนเจี้ยน ชิงเยว่ แน่ๆ เจ้าถึงได้ดูสิ้นหวังและทำตัวลนลานเช่นนี้ เจ้าไม่คู่ควรจะนำทัพวังศักดิ์สิทธิ์กระบี่สวรรค์เลยสักนิด...” ฉัวะ! กระบี่เล่มหนึ่งแทงทะลุศีรษะของจ้าวที่แปด ทะลวงผ่านลิ้นและตรึงเขาไว้กับพื้น เขาไม่ได้เสียชีวิตในทันที แต่เขาก็ไม่สามารถพูดได้อีกต่อไป กระบี่เล่มนี้ไม่เพียงแต่ทำลายร่างกาย แต่ยังสร้างความเสียหายอย่างรุนแรงต่อวิญญาณของเขาด้วย “ข้าคือเจ้าวังศักดิ์สิทธิ์กระบี่สวรรค์ ข้าต้องให้ความสำคัญกับสำนักของข้าเหนือสิ่งอื่นใด และเพราะอนาคตของสำนัก ท่านชิงเยว่จึงกำชับให้พวกเราปกป้องฉู่เฟิง แต่ถ้าหากการเป็นคนชั่วจะทำให้สำนักรุ่งเรือง ข้าก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจ ข้าไม่ได้มีหน้าที่รับผิดชอบต่อโลกใบนี้ ข้ารับผิดชอบเพียงวังศักดิ์สิทธิ์กระบี่สวรรค์เท่านั้น ข้าล่ะแปลกใจจริงๆ ที่ผู้นำตระกูลอย่างเจ้ากลับไม่เข้าใจตรรกะพื้นฐานเช่นนี้” เจ้าวังเหยียดยิ้ม เพียงนางสะบัดแขนเสื้อ ทุกคนรวมถึงพ่อแม่ของเย่ เซียนเฉิง ก็กระเด็นไปคนละทิศละทางเหมือนใบไม้ร่วง มีเพียงจ้าวที่แปดเท่านั้นที่ยังถูกตรึงอยู่ที่เดิม “ไปชักกระบี่ออกมา” เจ้าวังออกคำสั่ง เทียนเจี้ยน ชั่นฮวา เดินตรงไปยังกระบี่อัคคีอัสนีด้วยแววตามุ่งมั่น