บทที่ 6445: ทุกคนต้องมีส่วนร่วม สายฟ้าเก้าสีปรากฏขึ้นอีกครั้ง อสูรสายฟ้าขนาดมหึมาสี่ตนปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเงาร่างแสงทั้งสิบเก้า พวกมันไม่เพียงแต่ปกคลุมท้องฟ้า แต่ยังแผ่ซ่านไปทั่วความเวิ้งว้างของห้วงอวกาศ เงาร่างแสงทั้งสิบเก้าดูเล็กจ้อยราวกับมดเมื่ออยู่ต่อหน้าอสูรสายฟ้าที่น่าเกรงขามทั้งสี่ แต่อสูรสายฟ้าทั้งสี่ปรากฏขึ้นเพียงชั่วพริบตาเดียว ไม่มีใครสังเกตนอกจากเงาร่างแสงทั้งสิบเก้าตนนั้น ทันใดนั้น สายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากเขตแดนศิลาจารึกราวกับใบมีดคมกริบ พวกมันพุ่งออกมาจากตัวชูเฟิง! ร่างกายของชูเฟิงปลดปล่อยสายฟ้าออกมานับไม่ถ้วน พุ่งทะยานออกจากเขตแดนไปหาเงาร่างแสงทั้งสิบเก้า สายฟ้าเหล่านั้นดูทรงพลัง แต่เมื่อเทียบกับดาบสวรรค์ขนาดยักษ์และเงาร่างแสงเหล่านั้น พวกมันกลับดูซีดเซียวไปถนัดตา เจ้าสำนักไม่ได้มีความกังวลแม้แต่น้อย “มันช่างดูน่าเวทนาที่เห็นเจ้าดิ้นรนอย่างสูญเปล่า ชูเฟิง พลังที่เจ้าได้รับจากการคลุ้มคลั่งของสายเลือดนั้นมีขีดจำกัดเนื่องจากระดับการบำเพ็ญเพียรที่ต่ำต้อยของเจ้า เจ้าไม่มีทางต่อกรกับพลังของบรรพบุรุษพวกเราได้ เจ้าแพ้แล้ว” เจ้าสำนักกล่าว ชูเฟิงสะบัดแขนเสื้อของเขา ตูม! ไม่เพียงแต่เมฆดำที่ปกคลุมด้วยสายฟ้าเก้าสีจะพังทลายสลายไป แต่แม้แต่สายฟ้าและเปลวเพลิงที่ห่อหุ้มเขตแดนศิลาจารึกก็กระจายหายไปด้วยเช่นกัน สิ่งนี้ทำให้ผู้ที่อยู่ภายนอกสามารถมองเข้าไปในเขตแดนศิลาจารึกได้ เงาร่างแสงขนาดมหึมาทั้งสิบเก้าตนที่ดูราวกับเทพเจ้าปรากฏแก่สายตาอย่างชัดเจน มันเป็นภาพที่น่าทึ่งที่ได้เห็นพวกเขาล้อมรอบเขตแดนศิลาจารึกเอาไว้ นี่คือสิ่งที่เจ้าสำนักยอมสละชีวิตเพื่ออัญเชิญออกมา แต่กลับไม่มีใครจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ดาบสวรรค์ที่สามารถฝืนยิ้มออกมาได้เลย ใบหน้าของบรรพบุรุษทั้งสิบเก้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด และตามร่างกายเต็มไปด้วยรอยแตก พวกเขาถูกเสียบทะลุด้วยสายฟ้าเก้าสีที่แผ่ออกมาจากร่างเล็กๆ ของชูเฟิง “พลังของบรรพบุรุษเจ้างั้นเหรอ?” ชูเฟิงแค่นเสียงเยาะ แววตาของเขาเย็นเยียบขณะที่สายฟ้าเก้าสีทำลายล้างทุกสิ่งรอบตัว บรรพบุรุษทั้งสิบเก้าถูกสับเป็นชิ้นๆ และสลายกลายเป็นกลุ่มควันที่จางหายไปในอากาศ “พระเจ้า! เป็นชูเฟิง! เป็นชูเฟิง! เป็นชูเฟิง!!!” ผู้บำเพ็ญเพียรบางคนใช้เนตรทิพย์และวิธีการสังเกตการณ์เพื่อค้นหาที่มาของสายฟ้าเก้าสี พวกเขาได้เห็นกับตาว่าชูเฟิงบดขยี้เงาร่างแสงที่น่าสะพรึงกลัวทั้งสิบเก้าตนด้วยพลังที่ท่วมท้นเพียงใด “ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะแข็งแกร่งขนาดนี้...” เย่เสี้ยนเฉิงและคนอื่นๆ ต่างก็ใช้วิธีการของตนมองเข้าไปในเขตแดนศิลาจารึก และทุกคนต่างก็ขนลุกซู่ นั่นคือพลังที่เกินกว่าความเข้าใจของพวกเขา และมันมีต้นกำเนิดมาจากรุ่นเยาว์ที่มีระดับเพียงเทพแท้จริงเท่านั้น! ตุบ! ในเขตแดนศิลาจารึก เทียนเจี้ยน ฉานฮวา ทรุดเข่าลง ความสิ้นหวังเขียนไว้เต็มใบหน้าของเธอ เจ้าสำนักของพวกเธอได้ยอมสละชีวิตเพื่ออัญเชิญบรรพบุรุษทั้งสิบเก้าตนนั้นออกมา ไม่ควรจะมีใครในทั้งแปดดาราจักรที่มีพลังพอจะต่อต้านพวกเขาได้ แต่ชูเฟิงกลับเข่นฆ่าพวกเขาทั้งหมด! เขาแข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไร? แม้แต่บรรพบุรุษทั้งสิบเก้าของพวกเราก็ยังไร้ทางสู้ต่อหน้าเขา พวกเราไม่มีโอกาสชนะคนแบบนั้นเลย! เทียนเจี้ยน ฉานฮวา รู้สึกว่ามีคนคว้าตัวเธอไว้ และก่อนที่เธอจะทันรู้ตัว เธอก็มายืนอยู่หน้าดาบเพลิงสายฟ้าแล้ว มันคือวิญญาณของเจ้าสำนัก “ดึงมันออก!” เจ้าสำนักเร่งเร้า เทียนเจี้ยน ฉานฮวา สับสน แต่เธอก็ทำตามที่ได้รับคำสั่ง เจ้าสำนักรีบประสานอินอย่างรวดเร็ว และทันใดนั้น พลังเคลื่อนย้ายมวลสารมหาศาลก็ไหลออกมาจากร่างของเทียนเจี้ยน ฉานฮวา และสมาชิกคนอื่นๆ ของสำนัก เพียงชั่วพริบตา ทุกคนจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ดาบสวรรค์ก็หายตัวไป เหลือเพียงวิญญาณของเจ้าสำนักเท่านั้น เธอกันไปหาชูเฟิงและหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วงั้นเหรอ ชูเฟิง? เจ้าดูถูกสำนักศักดิ์สิทธิ์ดาบสวรรค์ของพวกเราเกินไป! เจ้าดูถูกวิธีการที่บรรพบุรุษของเราทิ้งไว้ สมาชิกสำนักของเราทุกคนมีค่ายกลเคลื่อนย้ายที่เหนือกว่าค่ายกลของเผ่าเทพวิญญาณซ่อนอยู่ในร่างกาย “เจ้าคิดว่าข้าเสียสละชีวิตเพียงเพื่ออัญเชิญพลังของบรรพบุรุษอย่างนั้นเหรอ? ไม่ ข้ายังกระตุ้นค่ายกลเคลื่อนย้ายนี้ด้วย ไม่เพียงแต่เจ้าจะล้มเหลวในการกวาดล้างสายเลือดสำนักศักดิ์สิทธิ์ดาบสวรรค์ แต่เจ้ายังสูญเสียมรดกของเจ้าไปด้วย “ข้าชนะ! ข้าชนะแล้ว!!!” เจ้าสำนักหัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับเสียสติ เธอยังคงไม่เกรงกลัวและตื่นเต้นแม้ว่าความตายจะรออยู่ตรงหน้า เธออาจจะแพ้ในการต่อสู้ แต่เธอชนะในสงคราม เธอยอมรับว่ามันเป็นการเดินหมากที่ผิดที่ไปยั่วโทสะชูเฟิง แต่ในท้ายที่สุดเธอก็ปกป้องสำนักศักดิ์สิทธิ์ดาบสวรรค์เอาไว้ได้ นอกจากนั้น เธอยังกำจัดคู่แข่งที่ยิ่งใหญ่ให้กับเทียนเจี้ยน ฉานฮวา ได้อีกด้วย ไม่ว่าชูเฟิงจะพรสวรรค์สูงส่งเพียงใด เขาก็ต้องตายเมื่อพลังจากการคลุ้มคลั่งของสายเลือดสงบลง ชูเฟิงไม่ได้สนใจเจ้าสำนักที่คลุ้มคลั่งเลย เขากลับชูแขนขึ้นและหงายฝ่ามือขึ้นด้านบน เขาเปิดฝ่ามือออกก่อนจะกำมันเข้าหากันแน่น ตูม! โลกสั่นสะเทือน หัตถ์สายฟ้าขนาดมหึมาปรากฏขึ้นทันทีและฝังนิ้วทั้งห้าลงในห้วงอวกาศ ฉีกรอยแยกมิติขนาดใหญ่ออกมา ... ขณะเดียวกัน เทียนเจี้ยน ฉานฮวา และคนอื่นๆ กำลังถูกส่งผ่านอุโมงค์มิติเคลื่อนย้าย เสียงร้องด้วยความทุกข์ทรมานและความสิ้นหวังดังก้อง สมาชิกที่เคยเย่อหยิ่งของสำนักศักดิ์สิทธิ์ดาบสวรรค์ดูราวกับได้รับความบอบช้ำอย่างหนัก พวกเขาอาจจะรอดชีวิตจากวิกฤตมาได้ แต่พวกเขาก็สูญเสียที่พึ่งพิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไป แม้แต่ดวงตาของเทียนเจี้ยน ฉานฮวา ก็เต็มไปด้วยน้ำตา เธอกำดาบเพลิงสายฟ้าไว้แน่นขณะที่สบถออกมาด้วยความเคียดแค้น “ชูเฟิง ข้าจะฆ่าล้างตระกูลของเจ้า ข้าจะไม่ไว้ชีวิตใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับเจ้า” เปรี้ยง! อุโมงค์มิติเคลื่อนย้ายสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง สายฟ้าพลุ่งพล่านผ่านอุโมงค์และปกคลุมมันอย่างรวดเร็ว “นั่นอะไรกัน?!” สมาชิกสำนักตัวแข็งทื่อ คำถามนั้นไม่จำเป็นเลย เพราะทุกคนจำได้ดีว่ามันคือสายฟ้าเก้าสีของชูเฟิง ความกลัวของพวกเขาทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อสายฟ้าเก้าสีสูบพลังเคลื่อนย้ายมวลสารออกจากอุโมงค์มิติ ส่งผลให้พวกเขาทุกคนถูกดึงกลับไปเช่นกัน ในขณะเดียวกัน รอยแยกมิติที่ถูกหัตถ์สายฟ้าฉีกทิ้งไว้ก็ขยายใหญ่ขึ้น พลังงานพุ่งออกมาจากรอยแยกนั้น—มันคือพลังเคลื่อนย้ายมวลสาร! “เจ้ากำลังทำอะไร ชูเฟิง? เจ้าพยายามจะทำอะไรกันแน่?!” เจ้าสำนักถามชูเฟิงด้วยความลนลาน แต่ไม่มีคำตอบใดๆ ความจริงแล้วเธอเริ่มจะคาดเดาได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น “ไม่ นี่มันเป็นไปไม่ได้ เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นได้” สามัญสำนึกบอกเธอว่านี่คือสิ่งที่ทำไม่ได้ แต่ความไม่สบายใจกลับเพิ่มพูนขึ้น เสียงกรีดร้องดังก้องขณะที่ผู้คนเริ่มร่วงหล่นลงมาจากรอยแยกมิติราวกับสายฝน คนเหล่านี้ล้วนมาจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ดาบสวรรค์ แม้แต่เทียนเจี้ยน ฉานฮวา ก็รวมอยู่ในนั้นด้วย ชูเฟิงพูดขึ้นในที่สุด “ทุกคนต้องมีส่วนร่วม เราไม่ควรทิ้งใครไว้ข้างหลังในตอนนี้” สายฟ้าเก้าสีของเขาเปลี่ยนรูปเป็นดาบสายฟ้าขนาดยักษ์เก้าเล่มที่กวาดผ่านท้องฟ้า สังหารทุกคนในสำนักศักดิ์สิทธิ์ดาบสวรรค์ท่ามกลางห่าฝนเลือด ไม่มีแม้แต่คนเดียวจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ดาบสวรรค์ที่เหลือร่างที่สมบูรณ์ไว้ได้เลย