บทที่ 132 เป้าหมายแรก สองสามวันผ่านไป ท่านปู่เฟิงก็ยังคงไม่กลับมาหาอีก เฟิ่งจิ่วเคยคิดว่าท่านปู่อาจจะกลับไปที่จวนตระกูลเฟิงแล้วพบกับเฟิ่งชิงเกอตัวจริง จึงได้คิดไปว่าตนเองไม่ใช่ตัวจริง แต่ทว่าในช่วงสองวันที่ผ่านมานี้ นางเริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมา หากดูจากท่าทีและน้ำเสียงของท่านปู่เฟิงในตอนนั้น ต่อให้เขาคิดว่าเฟิ่งจิ่วไม่ใช่ตัวจริง อย่างน้อยที่สุดเขาก็น่าจะมาตามหาตัวนางอยู่ดี แต่หลังจากรอมาสองสามวันแล้วกลับไม่มีวี่แววของเขาเลย นางจึงเริ่มคิดว่ามันค่อนข้างแปลกพิลึก ดังนั้น นางจึงเดินออกจากห้องและมองไปที่กลางลานบ้านซึ่งเลิ่งซวงกำลังนั่งขัดสมาธิฝึกฝนพลังอยู่ นางกล่าวขึ้นว่า "เลิ่งซวง ไปสืบดูทีว่าในจวนตระกูลเฟิงมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในช่วงสองวันนี้หรือไม่" "เจ้าค่ะ" แม้ว่าเลิ่งซวงจะรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง แต่นางก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง เพียงแค่ลุกขึ้นและเดินออกจากลานบ้านไป เฟิ่งจิ่วเดินออกไปนั่งรอในลานบ้านอย่างเงียบๆ เพื่อรอฟังรายงานจากเลิ่งซวง หากเรื่องนี้ไม่ได้รับการจัดการให้เรียบร้อย นางคงไม่สามารถสงบจิตใจเพื่อฝึกฝนพลังต่อไปได้ เดิมทีนางไม่ได้ตั้งใจจะกลับไปที่จวนตระกูลเฟิงเร็วขนาดนี้ แต่สถานการณ์กลับพลิกผันไปเช่นนั้น... "เสี่ยวจิ่ว แม่ชิงทำซุปหวานมาน่ะ พี่เอามาให้เจ้าลองชิมดู รสชาติไม่เลวเลยนะ" กวนซีหลินเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า ในมือประคองชามขนมหวานมาอย่างระมัดระวัง "ขอบคุณค่ะพี่ชาย" นางกล่าวพร้อมกับฉีกยิ้มให้เขา ก่อนจะลุกขึ้นไปรับชามมา กวนซีหลินนั่งลงที่โต๊ะหินก่อนจะกล่าวว่า "เสี่ยวจิ่ว พี่มาที่นี่เพื่อปรึกษาอะไรบางอย่างกับเจ้า" "อ้อ? เรื่องอะไรหรือคะ?" นางถามพลางจิบน้ำซุปหวาน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า "พี่กำลังคิดว่าอยากจะไปสู้ที่สังเวียนตลาดมืด" เมื่อได้ยินเช่นนั้น คิ้วของเฟิ่งจิ่วก็ขมวดเข้าหากัน "ท่านอยากหาเงินจากที่นั่นหรือคะ? เงินที่ได้จากตรงนั้นมีไม่มากเท่าไหร่หรอก แล้วถ้าหากท่านบังเอิญไปเจอคู่ต่อสู้ที่เก่งกว่าและโหดเหี้ยมไร้ปรานี บางทีท่านอาจจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะเอ่ยปากยอมแพ้ในการแข่งขันเลยด้วยซ้ำ" "พี่คิดแบบนั้นก็ส่วนหนึ่ง นอกจากจะหาเงินได้บ้างแล้ว พี่ก็จะสามารถเพิ่มพูนทักษะการต่อสู้ไปในตัวด้วย ในสถานการณ์ปัจจุบัน สิ่งที่พี่ขาดมากที่สุดคือประสบการณ์การต่อสู้จริง พี่เลยคิดว่านี่อาจช่วยให้พี่เก็บเกี่ยวประสบการณ์เหล่านั้นได้ จากนั้นพี่จะเข้าร่วมการคัดเลือกนักสู้ของอาณาจักรซุนกวง ซึ่งจัดขึ้นทุกๆ สามปี เพื่อเป็นหนึ่งในสิบอันดับแรกและใส่ชื่อลงในทำเนียบดารา จากนั้นพี่จะได้รับโอกาสในการเข้าเรียนที่สำนักเมฆาดาราเพื่อฝึกฝนพลัง" "สำนักเมฆาดารา?" นางทบทวนความจำในหัวครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า "นั่นคือสถาบันฝึกฝนพลังที่ได้รับคะแนนระดับเจ็ดดาวใช่ไหมคะ? ข้าจำได้ว่าพวกเขาคัดเลือกเข้มงวดมากและทำเพียงสามปีครั้ง สำหรับประเทศระดับเก้าอย่างอาณาจักรซุนกวงแห่งนี้ ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครสามารถคว้าที่นั่งในสำนักเมฆาดาราได้มาหลายปีแล้ว!" "อืม สำนักเมฆาดาราเคร่งครัดเรื่องการคัดเลือกนักเรียนมาโดยตลอด และพวกเขาตั้งอยู่ในอาณาจักรชิงเวหาที่เป็นประเทศระดับหก การที่จะได้ไปที่นั่นเพื่อลองดูได้ ก็ต่อเมื่อพี่กลายเป็นหนึ่งในสิบนักสู้ฝีมือดีที่สุดของอาณาจักรซุนกวงเท่านั้น แม้จะรู้ว่ามันยากมาก แต่พี่ก็ยังอยากจะลองดู อีกอย่าง การได้ย้ายออกจากอาณาจักรซุนกวง พี่อาจจะสามารถตามหาท่านพ่อเจอในอนาคตก็ได้" เมื่อได้ยินกวนซีหลินพูดเช่นนั้น นางก็พยักหน้าด้วยความเข้าใจ ทุกสิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นความจริง สำหรับคนที่มาจากประเทศระดับเก้าเล็กๆ ที่ต้องการไปยังประเทศที่มีระดับสูงกว่า จะมีเพียงผู้ที่ได้รับการยอมรับในพลังเท่านั้นถึงจะได้รับอนุญาตให้เข้าไป มิเช่นนั้น ต่อให้เป็นถึงเจ้าชายของประเทศ ก็คงถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าเมืองตั้งแต่ที่ประตูเมืองแล้ว ยกตัวอย่างกรณีของมู่หรงอี้เซวียน เขาเป็นเจ้าชายของอาณาจักรซุนกวง และเป็นบุตรแห่งสวรรค์ผู้ภาคภูมิ เดิมทีเขามีโอกาสได้รับคัดเลือกเข้าเรียนในสำนักเมฆาดาราเพื่อฝึกฝนพลัง แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันเมื่อสามปีก่อนทำให้เขาพลาดโอกาสนั้นไป และโอกาสหายากที่จะได้เข้าสำนักเมฆาดาราก็หลุดลอยไปจากมือเขา หากเขาต้องการจะเข้าสำนักเมฆาดาราอีกครั้ง เขาจะต้องรอการคัดเลือกครั้งต่อไปที่จะเกิดขึ้นในอีกสามปีข้างหน้า "ในเมื่อเป้าหมายของท่านชัดเจนแล้ว ก็ไปทำเถอะค่ะ! แต่ท่านต้องจำไว้อย่างหนึ่ง ในเวลาที่ต้องแลกหมัดกัน ท่านต้องระวังตัวให้ดีเสมอ ถ้าหากเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งเกินไป ท่านต้องรีบยอมแพ้ทันที ท่านต้องเข้าใจนะว่า การแพ้สักแมตช์ไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่ถ้าท่านต้องเสียชีวิตไป มันก็สายเกินกว่าจะมานึกเสียใจภายหลังแล้ว" "อืม พี่รู้แล้วล่ะ" เขายิ้มกว้างออกมา ก่อนที่เลิ่งซวงจะเดินเข้ามาในลานบ้านพอดี