บทที่ 327 เล็งเป้าหมายไปที่เจ้าขาว ในระหว่างที่นางกำลังจัดเตรียมโจ๊ก กวนซีหลินก็เดินตรงไปที่เตียงเพื่อช่วยประคองเฟิ่งเซียวให้ลุกขึ้นนั่งอย่างระมัดระวัง เพื่อให้เฟิ่งจิ่วป้อนโจ๊กได้สะดวก ขณะที่นางเป่าโจ๊กในช้อนเล็กๆ ให้หายร้อน นางก็กล่าวกับเขาว่า "ท่านพ่อ ในนี้มีส่วนผสมของน้ำทิพย์ปราณอยู่ด้วย นอกจากจะช่วยฟื้นฟูอวัยวะภายในที่เสียหายแล้ว มันยังช่วยฟื้นฟูพละกำลังของร่างกายและปรับสมดุลการไหลเวียนของปราณในร่างท่านได้อีกด้วยค่ะ มาค่ะ ระวังร้อนนะคะ" ท่านปู่เฟิ่งเฝ้ามองเฟิ่งจิ่วที่คอยปรนนิบัติดูแลบิดาอย่างอ่อนโยนอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มจางๆ ออกมาพลางพยักหน้าด้วยความชื่นชม ใครบอกกันว่ามีเพียงบุรุษเท่านั้นที่เก่งกาจ? ใครบอกกันว่ามีเพียงบุรุษเท่านั้นที่สามารถสร้างเกียรติยศให้แก่วงศ์ตระกูลได้? สิ่งที่บุรุษทำได้ สตรีก็ทำได้เช่นกัน บางครั้งพวกนางอาจจะทำได้ดีกว่าเสียด้วยซ้ำ! ในสายเลือดของตระกูลเฟิ่ง มีเพียงเด็กน้อยเฟิ่งจิ่วคนนี้เท่านั้นที่สืบทอดมา เด็กคนนี้เติบโตมาอย่างสุขสบายโดยไม่เคยถูกผู้ใหญ่ตักเตือน แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น ต่อให้เป็นเด็กชายก็อาจจะไม่สามารถรับมือกับแรงกดดันและความตื่นตระหนกเช่นนี้ได้ ทว่านางที่เป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบหกปี กลับยืนหยัดฝ่ามรสุมและใช้ร่างบอบบางค้ำจุนจวนตระกูลเฟิ่งเอาไว้ทั้งหมด พร้อมกับกรุยทางเดินเส้นใหม่ให้กับพวกเขา เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกตื้นตัน ในใจด้านหนึ่งรู้สึกภาคภูมิใจ แต่อีกด้านก็รู้สึกเวทนา "ท่านพ่อ หลับตาพักผ่อนเถอะค่ะ" เฟิ่งจิ่วกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หลังจากที่เขาฉันโจ๊กจนหมดชาม กวนซีหลินก็ช่วยจัดท่าทางให้เขานอนลงบนเตียงอย่างสบาย จากนั้นพวกเขาทั้งสามคนก็ออกจากห้องไปโดยทิ้งให้เหลิ่งหัวเฝ้าอยู่ที่ข้างเตียง "ท่านปู่ พี่ใหญ่ ไปคุยกันที่ลานเรือนของข้าเถอะค่ะ" นางมองทั้งสองคนแล้วพยักหน้าไปยังประตู "ได้" ทั้งสองคนพยักหน้าตอบรับพร้อมกัน เฟิ่งจิ่วกวาดสายตามองไปที่กลางลานที่มีหลัวอวี่และคนอื่นๆ อยู่ แล้วกล่าวว่า "พวกเจ้าทุกคนจงอยู่เฝ้าที่ลานเรือนนี้ หากข้าไม่อนุญาต ห้ามผู้ใดเข้าใกล้ห้องนั้นเด็ดขาด" คนเหล่านั้นมองหน้ากันและตอบรับด้วยความเคร่งขรึม "รับทราบ!" หลังจากสั่งการองครักษ์ตระกูลเฟิ่งเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนก็เดินมุ่งหน้าไปยังลานเรือนของนาง ในอีกด้านหนึ่ง ภายในพระราชวัง หลังจากกลับมาถึงวัง มู่หรงป๋อก็มองไปยังยอดฝีมือชราสองคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าพลางถามว่า "พวกเจ้าคิดเห็นอย่างไร? คิดว่าเฟิ่งเซียวอยู่ในอาการโคม่าและกลายเป็นเจ้าชายนิทราจริงหรือ?" มิใช่ว่าเขาเต็มไปด้วยความระแวง แต่เรื่องนี้มันเหลือเชื่อเกินไปแม้กระทั่งสำหรับตัวเขาเอง เดิมทีเขาคิดว่าเฟิ่งเซียวจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย ใครจะไปคิดว่าตลาดมืดจะมอบโอสถช่วยชีวิตให้แก่เขาจนรักษาชีวิตเอาไว้ได้ พวกเขาคิดว่าหากเขารอดชีวิตก็ควรจะฟื้นขึ้นมาแล้ว ทว่ากลับกลายเป็นคนไร้สติและไม่สามารถตื่นจากอาการโคม่าได้ แม้ว่านี่จะเป็นเรื่องดีสำหรับพวกเขา แต่ในใจของเขากลับยังมีความรู้สึกไม่สบายใจและหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่ลึกๆ ชายชราทั้งสองมองหน้ากันและใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนิ่งเงียบไปนานพวกเขาก็เอ่ยขึ้นว่า "ฝ่าบาท เฟิ่งเซียวได้รับฝ่ามือจากพวกเราคนละหนึ่งกระบวนท่า ในตอนนั้นเราต่างใช้พลังไปเกือบ 70% หากเป็นคนทั่วไปคงตายไปนานแล้ว มีเพียงเฟิ่งเซียวผู้นี้เท่านั้นที่ยังประคองชีวิตมาได้จนถึงตอนนี้ แต่พวกเราเชื่อว่าแม้เขายังมีชีวิตอยู่ ก็ไม่ต่างอะไรกับคนตายแล้ว เพราะฝ่ามือทั้งสองนั้นเล็งไปที่อวัยวะภายในทั้งห้า แม้แต่เทพเจ้าก็ไม่อาจช่วยเขาได้พ่ะย่ะค่ะ!" บางทีเขาอาจเพียงต้องการคำยืนยันเพื่อให้ใจสงบลง เมื่อได้ยินคำพูดของพวกเขา ในที่สุดเขาก็ปลดเปลื้องความกังวลทั้งหมดที่มีในใจออกไปได้เสียที "อืม ข้าเองก็คิดเช่นนั้น" เขาพยักหน้าและเผยรอยยิ้มออกมาในที่สุดพลางกล่าวว่า "สองวันที่ผ่านมานี้พวกเจ้าคงลำบากไม่น้อย" "การได้แบ่งเบาภาระของฝ่าบาทถือเป็นบุญวาสนาของพวกกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ว่า..." น้ำเสียงของทั้งสองมีความลังเลเล็กน้อย ทั้งยังมีสีหน้าคล้ายกับมีบางอย่างจะพูดแต่ก็ไม่รู้จะเอ่ยออกมาอย่างไร เมื่อเห็นเช่นนั้น มู่หรงป๋อก็หัวเราะร่าแล้วกล่าวว่า "หากมีสิ่งใดจะพูด ก็จงพูดออกมาเถิด" เมื่อได้ยินรับสั่ง ทั้งสองก็ไม่ลังเลอีกต่อไปและกล่าวตรงๆ ว่า "คือว่า พวกกระหม่อมอยากจะได้ม้าตัวที่ชื่อเจ้าขาวตัวนั้น พวกกระหม่อมจึงอยากทราบว่าฝ่าบาทจะพอทรงหาวิธีช่วยพวกกระหม่อมได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"