บทที่ 349 กลับสู่ป่าเก้าดักทรัพย์! เพียงชั่วพริบตา เขาก็ไม่พบร่องรอยของนางในจวนอีกต่อไป เมื่อในที่สุดเขาเห็นเหลิ่งซวงเดินเข้ามาจากด้านนอก เขาจึงรีบร้องเรียกนางด้วยความร้อนใจ “เหลิ่งซวง เสี่ยวเฟิ่งอยู่ที่ไหน?” “ท่านผู้อาวุโส คุณหนูออกเดินทางไปแล้วค่ะ นางพาหลัวอวี่ไปด้วย” “แม่หนูนั่น พาหลัวอวี่ไปเพียงคนเดียวงั้นรึ? หากระหว่างทางเจออันตรายขึ้นมาจะทำอย่างไร? ไม่ได้การ ข้าต้องให้คนอื่นตามไปคุ้มครองนางให้ดี!” ท่านผู้อาวุโสเฟิ่งพึมพำกับตัวเองอย่างกังวลใจ แล้วหมุนตัวกลับไปหาคนอื่นๆ ทันที เหลิ่งซวงอยากจะทัดทานแต่ก็ยั้งปากไว้ ก่อนจากไปคุณหนูได้กำชับไว้อย่างเคร่งครัดแล้วว่าให้องครักษ์ตระกูลเฟิ่งคนอื่นๆ คุ้มกันจวนตระกูลเฟิ่งให้ดี หากพวกเขาทำตามคำสั่งของท่านผู้อาวุโสแทนที่จะเป็นคำสั่งของคุณหนู องครักษ์ตระกูลเฟิ่งเหล่านี้ก็คงไม่อาจอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีก เมื่อท่านผู้อาวุโสเฟิ่งพบองครักษ์ทั้งเจ็ด พวกเขากำลังนั่งอยู่ในศาลา แม้จะถูกเรียกตัวมาก่อนหน้านี้แต่ทุกคนได้รับมอบหมายหน้าที่ต่างกันไป เมื่อนึกถึงว่าคุณหนูพาเพียงหลัวอวี่ไปคนเดียว พวกเขาก็ต่างแสดงสีหน้างุนงง “เฮ้ พวกเจ้าคิดว่าทำไมคุณหนูถึงพาไปแค่หลัวอวี่ล่ะ?” “ในแง่ของฝีมือ เขาก็อยู่ในระดับกลางของพวกเราเท่านั้น ทำไมคุณหนูถึงเลือกเขาแทนที่จะเป็นคนอื่น?” ฟ่านหลินยิ้มพลางกล่าว “ในบรรดาพวกเรา มีเพียงหลัวอวี่ที่ยอมรับนางเป็นนายหญิงอย่างแท้จริง หากนางไม่พาเขาไป แล้วพวกเจ้าบอกข้าทีว่านางควรจะพาใครไป?” “แต่พวกเราไม่ได้บอกสักหน่อยว่าไม่ยอมรับนาง!” “ก็นะ ดูเหมือนว่าพวกเรากำลังถูกทดสอบอยู่” อีกคนหัวเราะพลางส่ายหัว “ช่างเถอะ ในเมื่อได้รับมอบหมายให้เฝ้าจวน งั้นพวกเราก็ทำหน้าที่คุ้มกันให้ดีที่สุดก็แล้วกัน” “ท่านผู้อาวุโสมาแล้ว” คนหนึ่งพูดขึ้น ทุกคนจึงลุกขึ้นยืน “คารวะท่านผู้อาวุโส” ทั้งเจ็ดคนกล่าวทักทายอย่างนอบน้อม ท่านผู้อาวุโสเฟิ่งโบกมือเป็นเชิงไล่ให้พ้นไปแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าไม่กี่คนเตรียมตัวให้พร้อม แล้วรีบตามไปสมทบเร็วเข้า แม่หนูนั่นพาเพียงหลัวอวี่ไปที่ป่าเก้าดักทรัพย์ ข้าใจคอไม่ดีเลยที่มีกันแค่สองคน!” “ป่าเก้าดักทรัพย์?” ทั้งเจ็ดคนมองหน้ากันด้วยความฉงน พวกเขารู้เพียงว่าคุณหนูพาหลัวอวี่ออกไปข้างนอก แต่ไม่รู้เลยว่าจุดหมายคือป่าเก้าดักทรัพย์! สถานที่แห่งนั้นอันตรายถึงเพียงนั้น นางไปที่นั่นทำไมกัน? อย่างไรก็ตาม พวกเขาทำได้เพียงก้มหน้าและไม่ได้ตอบรับคำสั่งของเขา โดยกล่าวด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด “ท่านผู้อาวุโส ข้าน้อยต้องขออภัยด้วย แต่พวกเราไม่อาจปฏิบัติตามคำสั่งได้” ท่านผู้อาวุโสเฟิ่งชะงักไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า “ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น?” “ก่อนที่คุณหนูจะจากไป นางได้ออกคำสั่งอย่างเด็ดขาดให้พวกเราอยู่เฝ้าจวนตระกูลเฟิ่งเพื่อคุ้มครองท่านผู้นำตระกูลและท่านผู้อาวุโสให้ดี นั่นคือเหตุผลว่าทำไมก่อนที่คุณหนูจะกลับมา พวกเราไม่อาจออกไปจากที่นี่โดยพลการได้” เมื่อได้ยินดังนั้น ท่านผู้อาวุโสเฟิ่งก็เหลือบมองพวกเขาโดยไม่กล่าวสิ่งใด ในตอนนี้เขาเข้าใจจุดประสงค์ของนางแล้ว เห็นได้ชัดว่านางต้องการดูว่าองครักษ์ตระกูลเฟิ่งเหล่านี้จะเชื่อฟังคำสั่งของนางได้ดีเพียงใดและมากน้อยแค่ไหน เมื่อเห็นดังนั้น เขาทำได้เพียงถอนหายใจและกล่าวว่า “งั้นก็ช่างเถอะ!” ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความคิดมากมาย เขาควรส่งคนอื่นตามไปแทนหรือไม่? องครักษ์ตระกูลเฟิ่งดูเหมือนจะอ่านความคิดของเขาออก พวกเขาหันไปมองหน้ากันก่อนที่ฟ่านหลินจะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น “ท่านผู้อาวุโส” เขาประสานมือแล้วกล่าวว่า “จริงๆ แล้วท่านผู้อาวุโสไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของคุณหนู จากที่เราเข้าใจนางมาตลอดระยะเวลานี้ นางไม่ใช่คนที่ทำอะไรโดยปราศจากความมั่นใจ ในเมื่อนางพาเพียงหลัวอวี่ไป นั่นหมายความว่าจะไม่มีอันตรายร้ายแรงเกิดขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่นางเป็นห่วงมากที่สุดคือความปลอดภัยของจวนแห่งนี้” ท่านผู้อาวุโสเฟิ่งมององครักษ์ทั้งหลายแล้วเผยรอยยิ้มออกมา “พวกเจ้าเป็นกลุ่มที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาองครักษ์ตระกูลเฟิ่ง การได้ติดตามนางถือเป็นโชคลาภที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเจ้าแล้ว” เมื่อเห็นว่าพวกเขายังเต็มไปด้วยความสงสัยและข้อกังขา เขาก็หัวเราะร่าและกล่าวอย่างใจกว้าง “เรื่องนี้ อีกเดี๋ยวพวกเจ้าก็จะเข้าใจในสิ่งที่ข้าหมายถึงเอง” เขาสะบัดมือแล้วหมุนตัวเดินจากไป