บทที่ 378 จุดยืนของเขา ทันทีที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น ทั้งสองก็เดือดดาลจนหนึ่งในนั้นตะคอกออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว “ช่างบังอาจนัก! รู้หรือไม่ว่าพวกเราเป็นใคร? ถึงกับกล้าไล่พวกเรากลับไปอย่างนั้นรึ?!” “ไม่ว่าใครจะมาก็เหมือนกัน เชิญกลับไปเถอะ!” คนทั้งหกยืนขวางอยู่หน้าประตูและกั้นทางไว้ พวกเขามองชายชราทั้งสองด้วยสายตาหรี่ลง แม้ว่าพลังบ่มเพาะของพวกเขาจะยังไม่ถึงขั้นผู้ฝึกตนระดับนักรบ แต่หากนายท่านของพวกเขาอยู่ที่นี่ หึ! ไม่ต้องพูดถึงคนแค่สองคนนี้เลย ต่อให้มาเพิ่มอีกสองคน พวกเขาก็คงต้องคลานกลับไปอยู่ดี! บางทีจวนตระกูลเฟิ่งอาจไม่ได้แสดงแสนยานุภาพมานานเกินไป จนทำให้คนพวกนี้เข้าใจไปว่าพวกเขากลัวและกล้าทำตัวโอหังเช่นนี้ ชายชราทั้งสองเห็นว่าคนเหล่านี้ขวางประตูและไม่ยอมให้พวกเขาเข้าไป หนึ่งในนั้นจึงก้าวไปข้างหน้าและตะโกนว่า “หลีกไป! ตาแก่นี่ต้องการจะพบคุณหนู! หากพวกเจ้ายังกล้าขวางทาง ข้าจะไม่เกรงใจแล้วนะ!” คนทั้งหกตกใจกับแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากชายชราผู้นั้นจนร่างกายถอยร่นไปเล็กน้อย ทว่าในจังหวะที่พวกเขากำลังจะลงมือจู่โจม เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น “เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” ทันทีที่ได้ยินเสียงนี้ ทุกคนที่ยืนอยู่หน้าประตูจวนตระกูลเฟิ่งก็หันไปมองเจ้าของเสียง พวกเขาเห็นมู่หรงอี้เซวียนในชุดคลุมสีม่วงยืนมองอยู่อย่างสงสัย มือข้างหนึ่งวางไว้ด้านหน้า ส่วนอีกข้างไขว้ไว้ด้านหลัง บนใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มประดับอยู่ แต่คิ้วกลับขมวดเล็กน้อย เขากำลังจ้องมองชายชราทั้งสองด้วยสายตาคมกริบพร้อมกับความไม่พอใจ “พวกท่านสองคนไม่ได้คอยอารักขาเสด็จพ่ออยู่ข้างกายตลอดเวลาหรอกหรือ? ทำไมถึงมาสร้างเรื่องที่จวนตระกูลเฟิ่งได้?” น้ำเสียงของเขาดูนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความกดดันขณะที่มองพวกเขา ราวกับเขาสามารถมองทะลุเข้าไปถึงความคิดของคนทั้งสอง “ถวายบังคมองค์ชายสาม” ทั้งสองคนตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าผู้ที่มาคือมู่หรงอี้เซวียน พวกเขาไม่กล้าถือดีจึงรีบทำความเคารพเขา ในมุมมองของพวกเขา แม้มู่หรงอี้เซวียนจะเป็นเพียงองค์ชาย แต่พลังและความสามารถของเขานั้นโดดเด่นอย่างยิ่งในหมู่คนรุ่นใหม่ ความสำเร็จในอนาคตของเขาจะต้องไม่ธรรมดาและเหนือกว่ามู่หรงป๋ออย่างแน่นอน ดังนั้นทั้งสองจึงไม่กล้าโอหังต่อหน้าเขา ทว่าการหมั้นหมายระหว่างมู่หรงอี้เซวียนกับเฟิ่งชิงเกอถูกยกเลิกไปแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมเขายังคงปรากฏตัวที่จวนตระกูลเฟิ่งอยู่เรื่อย? เท่าที่พวกเขาได้ยินมา คนในจวนตระกูลเฟิ่งไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิด! “ถวายบังคมองค์ชายสาม” องครักษ์ตระกูลเฟิ่งทั้งหกคนประสานมือทำความเคารพเช่นกัน ฟ่านหลินกวาดสายตามองชายชราทั้งสองก่อนจะอธิบาย “พวกเราได้รับคำสั่งเด็ดขาดว่าจวนตระกูลเฟิ่งปิดไม่รับแขกทุกคน พวกเราแจ้งพวกเขาไปแล้วแต่พวกเขากลับปฏิเทศที่จะจากไปและตั้งใจจะมาก่อกวน พวกเขาคะยั้นคะยอจะขอแลกเปลี่ยนม้าตัวโปรด 'ไป๋น้อย' ของคุณหนูพวกเรากับสิ่งของบางอย่าง พวกเราขอให้องค์ชายสามช่วยชี้แนะด้วย นี่เป็นความคิดของพวกเขาเอง หรือเป็นความประสงค์ของฝ่าบาทกันแน่?” เมื่อได้ยินคำพูดของฟ่านหลิน สายตาอันเฉียบคมของเขาก็จ้องเขม็งไปที่ชายชราทั้งสองและถามอย่างเย็นชาว่า “เรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่?” “เรื่องนี้...” ทั้งสองไม่ได้กล่าวต่อและนิ่งเงียบไป เมื่อเห็นปฏิกิริยาของพวกเขา มู่หรงอี้เซวียนจึงกล่าวว่า “จวนตระกูลเฟิ่งคือผู้พิทักษ์ของแผ่นดิน ถึงแม้พวกเขาจะส่งมอบตราอำนาจคืนไปแล้ว และถึงแม้ท่านแม่ทัพเฟิ่งจะจากไปแล้ว แต่พระองค์นี้จะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำกิริยาไร้มารยาทเช่นนี้กับพวกเขาเด็ดขาด! ครั้งนี้ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไปเพราะเห็นแก่เสด็จพ่อ แต่หากมีครั้งหน้า ต่อให้เสด็จพ่อจะปกป้องพวกเจ้า ข้าก็จะไม่ปล่อยพวกเจ้าไปง่ายๆ แน่!” น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและสง่างาม ผิดกับท่าทีที่มักจะดูอ่อนโยนอยู่เสมอ เขาเป็นคนที่ไม่ค่อยบันดาลโทสะ แต่เมื่อใดที่เขาโกรธ ก็ไม่มีใครกล้าสบตาเขา เพียงประโยคสั้นๆ กลับเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและความน่าเกรงขาม เมื่อชายชราทั้งสองได้ยินเช่นนั้น พวกเขาก็รู้ถึงจุดยืนของเขา และแม้แต่องค์รักษ์ตระกูลเฟิ่งก็รับรู้ได้ทันทีว่าเขาตั้งใจจะปกป้องจวนตระกูลเฟิ่งอย่างถึงที่สุด! องครักษ์ตระกูลเฟิ่งทั้งหกรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะได้เห็นปฏิกิริยาเช่นนี้จากเขา หรือนี่หมายความว่าการปกป้องของเขา... ทั้งหมดนั้นก็เพื่อคุณหนูของพวกเขา?