บทที่ 386 การวางแผน! บางทีพวกเขาอาจจะชินตากับรูปลักษณ์ที่ดูเรียบง่ายและสง่างามของนางในยามที่มักจะสวมชุดสีขาวอยู่เสมอ แต่ทว่าในเวลานี้ เฟิ่งจิ่วกลับสวมชุดสีแดงเพลิง และไม่มีใครเลยแม้แต่คนเดียวในจวนที่จะละสายตาไปจากนางได้ ความงามของนางเป็นที่เลื่องลือไปทั่ว ไม่แปลกใจเลยที่นางจะได้รับการยกย่องว่าเป็นยอดหญิงงามเหนือหญิงงามทั้งปวง ตลอดหลายปีที่ผ่านมาที่พวกเขาทำงานในจวนตระกูลเฟิ่ง ใช่ว่าพวกเขาจะไม่เคยเห็นนางสวมเสื้อผ้าอาภรณ์ที่งดงาม แต่ทว่าชุดสีแดงเพลิงที่นางสวมใส่และท่าทางอันงดงามชวนมองนั้น กลับทำให้พวกเขาถึงกับตกอยู่ในอาการตะลึงจนพูดไม่ออก เมื่อองครักษ์ตระกูลเฟิ่งและคนอื่นๆ เห็นนางก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง พวกเขาก็ยากที่จะเก็บซ่อนความหลงใหลที่แสดงออกมาทางแววตา การได้เฝ้ามองนางก้าวเดินอย่างสง่างามในชุดที่ดูราวกับเปลวเพลิงที่กำลังไหวระริก และได้เห็นแววตาที่เย็นเยียบและสุขุมในดวงตาที่เป็นประกายคู่นั้น มันแทบจะมากเกินกว่าจะรับไหว! ความเฉยเมยของนางดูราวกับจะปลุกเร้าแรงดึงดูดอันร้ายกาจ เป็นเสน่ห์อันร้อนแรงที่ชวนให้ลุ่มหลง ราวกับนางได้ร่ายมนตร์สะกด ความงามอันเปล่งประกายของนางนั้นไม่อาจหาใดเปรียบ... แม้จะพยายามควบคุมตนเองและผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีเพียงใด แต่พวกเขาก็ไม่อาจห้ามใจไม่ให้จ้องมองได้ เมื่อได้สบกับสายตาที่เย็นชาและนิ่งสงบของนางที่ทำให้พวกเขาหนาวสั่นไปถึงกระดูก ในชั่วพริบตา หัวใจของพวกเขาก็เต้นรัวและเลือดในกายก็สูบฉีด ช่างงดงามเหลือเกิน! ช่างเย้ายวนใจเหลือเกิน! เพียงครู่เดียวทุกอย่างก็จางหายไป สิ่งที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียวคือความเงียบอันน่ากระอักกระอ่วน นางกำลังจะเป็นนายหญิงคนใหม่ของพวกเขา การที่พวกเขามาทำตัวเซ่อซ่าแบบนี้คงจะเป็นเรื่องที่ขายหน้านัก! "คุณหนู!" องครักษ์หลายคนร้องเรียกพลางรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เฟิ่งจิ่วเบือนสายตาหนีแล้วเดินเข้าไปในลานบ้านอย่างแผ่วเบา ทันทีที่นางก้าวเข้าไป คนอื่นๆ อีกหลายคนก็รีบกระวีกระวาดเตรียมความพร้อมและร้องเรียก "คุณหนูมาแล้ว!" "อืม" เฟิ่งจิ่วกล่าวพร้อมรอยยิ้มบางๆ นางมองดูพวกเขา หัวเราะเบาๆ แล้วถามว่า "พวกเจ้ากินข้าวกันหรือยัง?" "ฮะ! พวกเรายังไม่หิวครับ เดี๋ยวค่อยกินทีหลัง" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกล่าว "เชิญข้างในเลยครับคุณหนู!" เขากล่าวพลางผายมือให้นาง "ท่านประมุขรอท่านอยู่ข้างในครับ" "ตกลง" นางตอบแล้วเดินเข้าไปข้างใน "เสี่ยวจิ่ว มานี่สิ! นั่งตรงนี้" เฟิ่งเซียวกล่าวพลางกวักมือเรียกให้นางมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆ เขา ในห้องนั้นมีเพียงเฟิ่งเซียว กวนซีหลิน และเลิ่งหัวที่คอยปรนนิบัติอยู่ด้านข้างเท่านั้น กวนซีหลินรินเหล้าพลางยิ้มและกล่าวว่า "ท่านพ่อให้คนจัดเตรียมอาหารจานโปรดของเจ้าไว้ และข้าก็นำเหล้าวิญญาณมาด้วย เสี่ยวจิ่ว ลองชิมดูสิแล้วบอกข้าว่ารสชาติเป็นอย่างไร" "อืม" นางกล่าวขณะนั่งลงที่โต๊ะ เมื่อได้กลิ่นหอมของอาหารที่อยู่ตรงหน้า เฟิ่งจิ่วก็เผยรอยยิ้มอบอุ่นออกมา "ไม่มีที่ไหนเหมือนบ้านเลย! ไม่ว่าจะไปที่ไหน ข้าก็ไม่เคยเจออาหารที่ทำได้อร่อยเท่านี้เลย" "ถ้าอย่างนั้นก็กินให้เต็มที่เลย" เฟิ่งเซียวกล่าวพลางคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ลงในถ้วยของนาง "ช่วงนี้เจ้าวิ่งวุ่นไปทั่วจนผอมแห้งเป็นไม้เสียบผีแล้วนะ!" "ค่ะๆ" นางตอบพลางหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วเริ่มลงมือทานอาหาร บนโต๊ะอาหาร ทั้งสามคนคุยกันแต่เรื่องสัพเพเหระ จนกระทั่งทานอาหารเสร็จและเลิ่งซวงเก็บกวาดถ้วยชามออกไปแล้ว พวกเขาจึงเริ่มคุยเรื่องงาน "เสี่ยวจิ่ว เจ้าพอจะรู้ไหม? สองเฒ่าจอมโอหังพวกนั้นมาที่นี่เพื่อจะเอาตัวเสี่ยวไป๋ไปเมื่อวันก่อน" เฟิ่งเซียวกล่าว "และเห็นได้ชัดว่าพวกมันตั้งใจจะปล้นจวนตระกูลเฟิ่งของเรากลางวันแสกๆ หากไม่ได้อี้เซวียนช่วยไว้ พวกมันคงทำสำเร็จไปแล้ว!" เห็นได้ชัดว่าเฟิ่งเซียวเองยังคงรู้สึกโกรธเคืองกับเรื่องนี้อยู่ หลังจากที่ได้ปกป้องแคว้นซันกลอรี่มานานหลายปี ทันทีที่พวกเขาหมดประโยชน์ การปฏิบัติที่โหดร้ายและแผนการอันชั่วร้ายก็รอตอแยตระกูลเฟิ่งอยู่แล้ว การดูแคลนครั้งใหญ่นี้ทำให้เฟิ่งเซียวรู้สึกหงุดหงิดใจเป็นอย่างมาก เฟิ่งจิ่วหันไปหาบิดาด้วยความกังวลและถามว่า "ใช่ชายสองคนเดียวกับที่ซุ่มโจมตีและวางแผนจะสังหารท่านพ่อหรือไม่คะ?" "ก็ไอ้สองเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นแหละ" เขากล่าว "พวกมันคิดว่าคงไม่มีใครรู้เรื่องที่พวกมันทำเพราะตอนนั้นพ่อมึนงงอยู่ พวกมันถึงกับกล้าบุกมาถึงบ้านเราเพื่อจะเอาตัวเสี่ยวไป๋ไปกลางวันแสกๆ! ช่างโอหังเสียจริง!"