Chapter 1768 - แขนซ้ายของเย่อโม่ ซวนลั่วต่างร้องออกมา เมื่อนั้นสายตาของหวังหลินพาดพิงกับสายตาของเขา ราวกับว่าหวังหลินกำลังมองเขาอยู่ ซึ่งทำให้ซวนลั่วแปลกใจ แต่ไม่นาน สายตาของหวังหลินก็กวาดผ่านไป ราวกับว่าเป็นเพียงความบังเอิญโดยไม่ได้ตั้งใจ การหายใจของหวังหลินสงบมาก ณ ตอนนี้ ไม่เพียงแต่บาดแผลของเขาหายเป็นปกติ แต่เขารู้สึกราวกับว่าตนเองครอบครองพลังของโลกอยู่ ดูเหมือนว่าเขาจะสามารถทำลายโลกใบนี้ได้ด้วยเพียงหมัดเดียว พลังแห่ง “ทางโบราณ” ทำให้หวังหลินรู้สึกสบายใจเป็นทวีคูณ นี่แหละคือมรดกที่แท้จริง ชัดเจนว่าไม่ใช่ทุกมรดกที่จะต้องแสนสาหัสเสมอไป พลังแห่ง “ทางโบราณ” ก้องกังวานอยู่ทั่วร่างกาย มันเคลื่อนผ่านทุกอณูของเลือดและเนื้อหนัง ทำให้หวังหลินรู้สึกราวกับเขาควบคุมโลกใบนี้ได้ จิตแห่งต้นกำเนิดของเขาดูเหมือนจะได้รับอาหารเลี้ยงจากร่างกายจนอิ่มเอิบ ร่างกายของเขาแผ่รัศมีแสงสว่างอ่อนโยน ราวกับว่าเขาพร้อมจะใช้คาถาได้ทุกเมื่อ ฤทธิ์ของเลือดเพียงหยดเดียวคงไม่อาจบังเกิดผลเช่นนี้ แต่หากหยดนี้ทำให้เขาบรรลุถึงขั้นสิ้นเชิงแล้วล่ะก็ คงเป็นคนละเรื่องกันเลยทีเดียว หวังหลินรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายของตน ถึงแม้พลังของสามตระกูลโบราณของเขาจะยังอยู่ที่แปดดาว แต่มันก็แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม และแสงสว่างจากดวงดาวนั้นก็ยิ่งเจิดจ้ายิ่งขึ้น หวังหลินรู้สึกคล้ายมีเสียงเรียกเร้าอย่างแผ่วเบาจากใจกลางของโลกน้ำแข็งแห่งนี้ เสียงเรียกนี้เหมือนกับตอนที่เขาได้รู้สึกถึงแขนขวาของเย่อโม่ หวังหลินไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งใดก่อนที่เขาจะดูดซับหยดเลือดสุดท้าย เมื่อหวังหลินได้รวบรวมพลังแห่ง “ทางโบราณ” ไว้ภายในร่างเพื่อมิให้มันรั่วไหลเลยแม้แต่น้อย หญิงเทพยุคโบราณก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง เธอมองหวังหลินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกรงขาม ณ ตอนนั้น หวังหลินดูราวกับเป็นบรรพบุรุษของสามตระกูลโบราณ จนทำให้นางสะท้านไปทั้งหัวใจ “ขอบคุณมาก หากข้าสามารถพบประตูที่แท้จริงได้ ข้าจะช่วยท่านออกจากที่แห่งนี้แน่นอน!” หวังหลินยืนขึ้นพร้อมยกมือประนมต่อหญิงผู้นั้น หญิงเทพยุคโบราณพยักหน้าแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร “สิ่งที่ถูกผนึกไว้ที่นั่นคืออะไร?” หวังหลินชี้ไปยังจุดที่เขาพลางรู้สึกถึงเสียงเรียก “ที่นั่นคือภูเขาหลังของสำนักตงหลิง และคือบ่อน้ำตงหลิง แต่เพียงถูกสร้างขึ้นจากความทรงจำขององค์อาจารย์ ดังนั้นมันจึงไม่มีพลังใด ๆ” หญิงเทพยุคโบราณเงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง ดวงตาของหวังหลินฉายแวววาวขึ้น เขามองชิดเข้าไปแล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกายกระโดดขึ้นฟ้า “ข้าจะไปตรวจดูสถานที่นั้น ข้าขอบคุณท่านสำหรับวันนี้ ข้าระแวงสัมพันธ์และคุณค่าอย่างชัดเจน เรื่องความขัดแย้งครั้งก่อนจบสิ้นแล้ว และข้ายังค้างคุณอยู่ ข้าจะช่วยท่านออกจากที่แห่งนี้!” หวังหลินยกมือประนมต่อหญิงเทพยุคโบราณก่อนจะพุ่งตัวตรงไปยังน้ำแข็งที่กำลังเรียกหาเขา น้ำแข็งรายรอบด้วยพลังความเย็น แต่สิ่งนี้ไม่ได้ขัดขวางหวังหลิน น้ำแข็งมีผลต่อผู้อื่นเท่านั้น แต่สำหรับหวังหลินแล้ว มันราบรื่นเสมือนพื้นดิน เมื่อหวังหลินเคลื่อนที่ไปภายในน้ำแข็ง เขาก็พลางรู้สึกเย็นยะเยือกอยู่บ้าง แต่เพียงแค่เขาส่งพลังการฝึกฝนหมุนเวียนเพียงเล็กน้อย ความรู้สึกหนาวเหน็บนั้นก็จะจางหายไป น้ำแข็งนั้นใสดุจกระจก มันสะท้อนร่างของเขาที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างเบาบาง ราวกับมีเงาเท็จพร่าเลือนติดตามเขาอยู่ หวังหลินเพียงเหลือบมองครั้งเดียวก็เดินหน้าต่อไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น สถานที่นี้กว้างใหญ่เพียงใด แต่ด้วยความเร็วของหวังหลิน ใช้เวลาไม่ถึงเวลาจุดธูปเพียงเสี่ยงเดียว เสียงเรียกก็ดังคมชัดขึ้น มันอยู่ห่างออกไปไม่ถึงแสนจา! แม้ว่าโลกนี้จะถูกผนึกไว้ แต่หวังหลินก็เห็นว่าที่นี่คือภูเขาสูงที่ถูกน้ำแข็งโอบล้อม เมื่อข้ามภูเขาไป หวังหลินก็เห็นสระน้ำใหญ่เบื้องหลังภูเขา! สระนี้เหมือนกับทะเลสาบ แต่มันก็ถูกผนึกเช่นกัน พลังท้องฟ้าอันอ่อนเบาล้อมรอบสระ ดวงตาของหวังหลินฉายแวววาว เขาเดินหน้าอย่างระมัดระวัง ไม่นาน เขาก็มาถึงเหนือสระแล้วมองลงไป นั่นทำให้รูม่านตาของเขาหดตัวลงทันที แม้สระน้ำจะแข็งตัว แต่มันก็ใสโปร่ง หากใครมองอย่างละเอียดจากด้านบน ก็จะเห็นบางสิ่งอยู่ภายในสระ! นั่นคือแขนยักษ์ แขนซ้าย! “แขนซ้ายของเย่อโม่!” หวังหลินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และดวงตาของเขาส่องแสงเจิดจ้า เมื่อคราวก่อนที่เขามาที่นี่ เขาได้แกะรอยบางอย่าง เขาคิดในใจว่าคงเป็นนัยน์ตาของเย่อโม่ แต่เขาไม่คาดคิดว่าจะเป็นแขนซ้าย! “หลังจากที่ข้ารวมแขนขวาของเย่อโม่เข้าแล้ว คาถาฉีกขาดฟ้าสวรรค์สามารถฉีกขาดผู้ฝึกฝนที่ก้าวเข้าสู่ขั้นที่สามได้… หากข้ารวมแขนซ้ายและใช้คาถาฉีกขาดฟ้าสวรรค์ พลังของมันจะ…” เมื่อหวังหลินคิดถึงเรื่องนี้ หัวใจของเขาก็เต้นระรัว เขากระทืบเท้าขวาลงพื้นเพื่อจะก้าวเข้าไปในน้ำแข็ง แต่มีแรงผลักย้อนกลับมาจากสระ ทำให้ร่างเขาสั่นระริกและไม่สามารถเข้าไปในน้ำแข็งได้ ดวงตาของหวังหลินฉายแวววาวขณะเขาจ้องมองน้ำแข็งด้านล่าง ที่นี่แปลกประหลาดและต่างจากน้ำแข็งบริเวณอื่น “บ่อตงหลิง… ที่นี่น่าจะเป็นบ่อตงหลิง แต่ข้ายังไม่รู้ว่าสิ่งใดที่ลึกลับถึงเพียงนี้จนทําให้จักรพรรดิเจ็ดสีต้องสร้างมันขึ้นมา…” หวังหลินมองดูมันอย่างระมัดระวังแต่ไม่พบสิ่งใด สระน้ำที่แข็งตัวดูปกติธรรมดา เขาคุกเข่าลงและวางมือขวาของตนบนน้ำแข็ง เขาลงกดลงเบา ๆ เสียงแตกร้าวก้องกังวาน เสียงแตกร้าวปรากฏขึ้นขณะที่สระน้ำสั่นไหว แต่พอรอยแตกปรากฏ พลังความเย็นก็พวยพุ่งออกมาและน้ำแข็งก็กลับสู่สภาพเดิมในทันที หวังหลินโบกแขนเสื้อและแสงสว่างจากเลือดก็ส่องประกายขึ้นขณะที่กระบี่เลือดปรากฏตัว ด้วยเสียง “บูม” กระบี่เลือดพุ่งตรงไปยังน้ำแข็ง รอยยุบเกิดขึ้นในน้ำแข็งและรอยแตกนับไม่ถ้วนแผ่กระจายออกไป แต่ทุกอย่างก็กลับคืนสภาพเดิมในทันที หวังหลิน盘坐 (盘坐 =盘腿而坐，此处可翻译为คุกเข่าหรือ盘腿而坐) บนสระน้ำแข็งและสายตาของเขาทะลุผ่านน้ำแข็งไปยังแขนซ้ายของเย่อโม่ เขามองเห็นเบาะแสบางอย่างค่อย ๆ ปรากฏ “สระน้ำแข็งนี้ได้รวมเข้ากับแขนซ้ายของเย่อโม่แล้ว ดังนั้นน้ำแข็งจึงมีความสามารถในการฟื้นตัวของเย่อโม่อยู่… แม้แต่ทำลายแล้ว มันก็ฟื้นตัวทันที” หวังหลินไม่ได้คิดเรื่องนี้ในใจแต่เขากล่าวกระซิบราวกับว่ากำลังคุยกับตัวเองหรือกับผู้อื่น ซวนลั่วกางมือสองข้างไว้ข้างหลังและลอยตัวอยู่เหนือสระ เขาก็มองดูน้ำแข็งเช่นกัน เมื่อได้ยินคำพูดของหวังหลิน เขายิ้มพร้อมแววตาที่แปลกประหลาด ไม่อาจเข้าไปได้และไม่อาจทำลายได้ หวังหลินริ้มสรวลพร้อมถอนหายใจเย็นและนิ้วห้าของเขาม้วนเป็นกรงเล็บ พลังแห่ง “ทางโบราณ” เกาะรวมกันที่นิ้วห้านั้นและนิ้วมือก็แผ่รัศมีแสงวูบวาบพร้อมกับพลังแห่ง “ทางโบราณ” ที่หนาแน่น “พระคัมภีร์ทางโบราณที่เป็นอมตะ!” หวังหลินคำรามออกมาและเงาหลายพันชั้นปรากฏซ้อนทับกันเหนือมือขวาของเขา พันเงาหลากหลายดูราวกับรวมตัวเป็นหนึ่ง เดี๋ยวนั้นเอง มือขวาของหวังหลินก็คว้าน้ำแข็งลงไป เสียงครืน ๆ ก้องกังวานทั่วโลก เมื่อมือของหวังหลินคว้าน้ำแข็ง เงาหลายพันที่หายไปก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง กรงเล็บนี้ดูราวกับว่าหวังหลินได้โจมตีนับครั้งไม่ถ้วนด้วย “ทางโบราณที่เป็นอมตะ” หวังหลินคำรามออกมาระหว่างที่นิ้วของเขาคว้าน้ำแข็งและดึงเอาชิ้นน้ำแข็งขนาดเท่าฝ่ามือขึ้นมา เขาจับชิ้นน้ำแข็งด้วยความระมัดระวังและเผามันด้วยแก่นแท้ไฟแต่เขาก็ไม่สามารถละลายมันได้เลย สายตาของเขาคลี่เล็กน้อยและเขารู้สึกว่ามีพลังแปลกประหลาดบางอย่างอยู่ภายในน้ำแข็ง หวังหลินรู้สึกว่าพลังนี้คล้ายกับแก่นแท้ แต่มีความแตกต่าง มันราวกับว่าสถานที่นี้ไม่ได้ถูกผนึกด้วยน้ำแข็ง และหากเขาแช่ตัวลงไปในสระ พลังแก่นแท้ของเขาจะได้ประโยชน์มากมาย อย่างไรก็ตาม พลังนี้ไม่เพียงแต่อ่อนแอแต่ยังเรืองแสงและโรยราไปมา หวังหลินคิดอยู่ครู่หนึ่งและแววตาของเขาก็บ่งบอกถึงความกระจ่างแจ้ง สถานที่นี้ถูกสร้างขึ้นโดยจักรพรรดิเจ็ดสีจากความทรงจำของเขาและเลี้ยงดูด้วยพลังชีวิตของตนเอง บ่อตงหลิงนี้น่าจะมีอยู่จริงในดินแดนสวรรค์อันศักดิ์สิทธิ์ และผลของมันน่าจะเลี้ยงดูแก่นแท้! จักรพรรดิเจ็ดสีมีขีดจำกัดในการฝึกฝน ดังนั้นเขาจึงสามารถเลียนแบบแรงกระเพื่อมได้เพียงอย่างเดียว ไม่อาจบรรลุผลเช่นนั้นได้ หวังหลินคิดอยู่ครู่หนึ่งและใส่ชิ้นน้ำแข็งลงในพื้นที่เก็บของ มันแปลกประหลาดมาก ไม่ละลายในพื้นที่เก็บของ แต่กลับแผ่รัศมีหนาวเหน็บ จ้องมองชิ้นน้ำแข็ง หวังหลินสูดลมหายใจเข้าลึกและยกมือขวาขึ้น เมื่อ “ทางโบราณที่เป็นอมตะ” เกาะเต็มมือ เขาก็คว้าน้ำแข็งลงไปอีกครั้ง เสียงครืน ๆ ก้องกังวานดังขึ้นขณะเวลาผ่านไป ด้วยวิธีโง่เขลานี้ หวังหลินใช้เวลาหลายชั่วโมงเพื่อเจาะอุโมงค์เข้าไปในน้ำแข็ง ครึ่งเสี้ยวเวลาจุดธูปต่อมา เสียงครืนสุดท้ายก้องกังวาน หวังหลินคว้าน้ำแข็งชิ้นหนึ่งออกมาและเผยให้เห็นแขนซ้ายของเย่อโม่! มีเพียงผืนผิวขนาดเท่าฝ่ามือที่ถูกเปิดเผย มันดูหม่นหมองแต่แผ่รัศมีแห่ง “ทางโบราณ” ที่ทรงพลังซึ่งซึมเข้าไปในจิตใจของหวังหลิน หวังหลินสูดลมหายใจเข้าลึกและนั่งลง มือซ้ายของเขากดลงบนผิวหนังที่ถูกเปิดเผยนั้น ทันทีที่มือซ้ายสัมผัสลงไป แขนซ้ายของเย่อโม่ก็แผ่รัศมีแสงวูบวาบที่ซึมผ่านน้ำแข็ง มันให้ความรู้สึกงดงามแปลกประหลาดแก่น้ำแข็ง แสงสว่างนี้ค่อย ๆ กระจายตัวออกไปทุกทิศทาง ก่อนจะห่อหุ้มบริเวณรอบนอกเป็นระยะทางหมื่นจา จากนั้นก็ค่อย ๆ จางหายไป เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ หวังหลินแผ่บางส่วนของพลังทิพย์ของตนออกไปเพื่อสอดส่องสิ่งแวดล้อมขณะที่เขาค่อย ๆ ดูดซับแขนซ้ายของเย่อโม่ ด้วยประสบการณ์จากการดูดซับแขนขวามาก่อน หวังหลินคุ้นเคยกับกระบวนการนี้เป็นอย่างดี หลังจากสามวัน แขนซ้ายของเย่อโม่ค่อย ๆ หดตัวลง เมื่อมันหดตัว แสงสว่างวูบวาบที่แผ่คลุมไปทั่วระยะทางหมื่นจาก็หดตัวตาม เมื่อแสงสว่างทั้งหมดกลับคืนมา แขนซ้ายของเย่อโม่ก็กลายเป็นควันเส้นหนึ่งและไหลเข้าสู่แขนซ้ายของหวังหลิน!