บทที่ 1743 - ความยินดีในความฝัน แต่แล้ว ณ เวลานี้ เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างคลี่คลายลง เขากลับไม่อาจบังคับใจตนเองให้ลืมได้ “วันนี้ของปีก็มาถึงอีกแล้ว…” หวังหลิน垂首苦涩，盘膝而坐。 ณ ขณะนั้น จอมจักพรรดิแห่งเซียนลั่วจื๋อ ตั้งอยู่บนยอดเขา มองดูหวังหลินด้วยความสงัด เมื่อนั่งลงแล้ว หวังหลินถอนหายใจลึก และยกมือขวาออกมา ผ้าห่มวิญญาณปรากฏขึ้นล้อมรอบกาย ดูราวกับว่าเขาไม่ยอมให้ผู้ใดได้เห็นตนเอง เขาเพียงแต่อยากใช้วันนี้อย่างสงบตามลำพัง ท้องฟ้าแห่งแดนเซียนโปร่งใส แสงอาทิตย์สาดมาจากสถานที่อันรู้มิได้ แสงแดดแผ่ลงบนพื้นดิน ไม่ร้อนระอุ แต่อบอุ่น ยอดเขาที่หวังหลินสถิตอยู่นั้น เงียบสงัดยิ่งนัก เขาอยู่ภายในผ้าห่มวิญญาณ เงยหน้ามองท้องฟ้านานครั้ง “หวานเอ๋ย… อีกไม่นาน ข้าจะมุ่งสู่ทวีปเซียนอาสโทรัล ที่นั่น ข้าจะหาทางปลุกเจ้าให้ตื่น… เชื่อข้าเถิด เชื่อข้า… ดังเช่นที่ข้าสัญญากับเจ้าในครั้งนั้น ถึงฟ้าจะอยากพรากชีวิตเจ้า ข้าก็จะแย่งเจ้ากลับคืนมา!” เนื่องจากรอบกายเงียบงัน จิตใจเขาจึงสงบแสนเศร้า หวังหลินรู้สึกครางๆ ว่าตนเหลือเวลาอยู่ในโลกถ้ำนี้อีกไม่มาก คงเหลือเพียงชั่วครู่ก็จะจากสถานที่แห่งนี้ไป มุ่งสู่เซียนอาสโทรัลอันแปลกถิ่น หวังหลินเคยไปยังแดนแปลกถิ่นนานัปการมาตลอดชีวิต ความว้าเหว่เฝ้าติดตามทุกก้าวย่าง ถึงแม้จะว้าเหว่ แต่มีหลี่หมันหวานคู่ทาง จึงทำให้ความว้าเหว่นั้นเบาบางและทนได้บ้าง “วันนี้เป็นวันพิเศษ… หวานเอ๋ย เจ้ายังจำได้หรือ…” หวังหลินจำอายุตนเองไม่ได้ จำวันเกิดของตนเองไม่ได้ แต่เขาจำวันนี้เมื่อหลายพันปีก่อนได้! นี่คือวันที่เขาไม่อาจลืมได้ ทุกปีในวันนี้ เขาจะใช้เวลาอย่างโดดเดี่ยว ไม่ว่าจะสังหารเพื่อทําใจลืม หนีไปฝังเรื่องราวไว้ในก้นบึ้งหัวใจ หรือเพ่งเล็งอยู่ในถ้ำเงียบๆให้ผ่านพ้นไป แต่ส่วนมาก เขาจะดื่มคนเดียว เหล้าเผ็ดร้อนไหลลงคอ แต่เขากลับรู้สึกไม่เผ็ด เพราะความเศร้า ความว้าเหว่ และความโศกเศร้าเต็มเปี่ยมในหัวใจ ไม่ว่าเหล้าจะแรงเพียงใด ก็ไม่อาจชะล้างสิ่งเหล่านั้นไปได้เลย! “หวานเอ๋ย ข้ารับลี่เฉียนเม่ยมาเป็นภรรยา ข้าขอโทษ…” หวังหลินครุ่นคิดเงียบๆ เขาหยิบเหยือกเหล้าออกมาจากในผ้าห่มวิญญาณและดื่มกิน “บุญคุณครั้งนั้น ข้าตอบแทนไม่ไหว… หวานเอ๋ย… ข้าไม่อยากรักในชีวิตนี้ เพราะการจากไปของเจ้าทําให้ข้ารู้ถึงราคาของความรัก… ข้าทนไม่ไหว” กว่าสองพันปีก่อนในวันนี้ เสียงร้องขอความช่วยเหลือที่เต็มไปด้วยความแค้นได้ซึมซาบเข้าไปในหัวใจหวังหลิน เสียงนั้นอ่อนโยน หวาดหวั่น และทําให้คนฟังรู้สึกสงสาร เสียงนั้นทําให้หวังหลินชะงักงันและหันหน้าไป เขาได้เห็นรูปร่างหน้าตาของหญิงคนหนึ่งที่เขาไม่รู้จักแต่จำได้ไปจนตลอดชีวิต รูปร่างหน้าตานั้นคือหญิงของเขา… หัวใจหวังหลินเจ็บปวด เขาดื่มเหล้าในเหยือกจนหมด ทิ้งข้างไปและหยิบเหยือกใบใหม่ ไม่ไกลนัก จอมจักพรรดิแห่งเซียนลั่วจื๋อนั่งอยู่ตรงนั้น มองดูหลังของหวังหลิน ความเศร้าและความว้าเหว่ที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างนั้น กระทบกระเทือนแม้แต่ใจเขา “หวานเอ๋ย รอสักหน่อย รอข้า… อีกไม่นาน ข้าจะทําสําเร็จ!!” หวังหลินดื่มเหล้าปากหนึ่ง ให้ไหลล้นมุมปาก สะบัดแขนเสื้อ โลงหลบภัยสวรรค์ก็ปรากฏอยู่ต่อหน้า เงยหน้ามองที่หลี่หมันหวานซึ่งนอนหลับอยู่ในโลง เขายิ้มอย่างอ่อนโยน แต่กลับรู้สึกเหมือนเข็มแทงเข้าไปในหัวใจ หวังหลินมองดูหลี่หมันหวานนานครั้ง แล้วค่อยๆ เปิดฝาโลงด้วยความเบามือ มือซ้ายของเขาสั่นระริก เมื่อยื่นเข้าไปในโลงช้าๆ จนกระทั่งสัมผัสใบหน้าของหลี่หมันหวาน เขาได้ลูบไลใบหน้าของหลี่หมันหวานอย่างแผ่วเบา ความเจ็บปวดในหัวใจของหวังหลินกลายเป็นคลื่นความโศกเศร้าที่ท่วมท้นเขาอย่างโหดร้าย 𝐟𝐫𝗲𝗲𝘄𝚎𝗯𝕟𝐨𝕧𝐞𝚕.𝕔𝕠𝐦 “หวานเอ๋ย…” น้ําตาไหลจากดวงตาของหวังหลิน น้ําตาของเขาตกลงบนหลี่หมันหวานและเปียกชื้นเสื้อผ้าของนาง “เศษวิญญาณของเจ้าหายไป… มันไม่ได้อยู่ในการตอบแทนสวรรค์อีกต่อไป แต่ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด ไม่ว่าใครจะครอบครอง ข้าจะแย่งคืนมาให้ได้!!” หวังหลินพร่ําพูด หยิบเหยือกเหล้าขึ้นมาและดื่มกินเป็นจอกใหญ่ น้ําตาของเขาผสมกับเหล้ากลายเป็นรสขม แต่เขาดื่มจนหมด! หวังหลินทิ้งเหยือกเหล้าและชี้ปลายนิ้วขวาไปที่จุดระหว่างคิ้วของตนเอง นิ้วซ้ายชี้ไปที่จุดระหว่างคิ้วของหลี่หมันหวาน แล้วหลับตา “หน้าผีสิง สวรรค์ฝันหมื่นปี…” หวังหลินกระซิบ ผ้าห่มวิญญาณรอบกายบิดเบี้ยว หน้าผีสิงคำรามและพุ่งออกไป แล้วหายเข้าไประหว่างคิ้วของหวังหลิน หมอกที่ล้อมรอบหวังหลินหนาทึบ จนมองไม่เห็นภายใน ลั่วจื๋อนั่งเงียบครุ่นคิด สีหน้าของเขาซับซ้อน เขามีบางความคิด ถอนหายใจแล้วชี้ไปที่หมอกรอบตัวหวังหลิน ความเข้าใจแจ่มแจ้งของเขาแทรกซึมเข้าไปในหมอก “หวังหลิน ไม่ใช่ว่าผู้เฒ่าคนนี้ไม่อาจรบกวนเจ้าได้ แต่ข้าต้องเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับเจ้า ข้ามิได้เลือกศิษย์เพียงผู้เดียวเท่านั้น ข้าต้องการผู้ที่จะปกป้องร่างจำแลงและคุ้มครองตระกูลเต๋าโบราณของข้า ผู้ที่มีความสําคัญยิ่ง!!” ลั่วจื๋อปิดตา ในพริบตานั้น จิตใจเขาเข้าไปในโลกความฝันที่หวังหลินสถิตอยู่ เขาสัมผัสได้ถึงความเศร้าที่แผ่ซ่านมาจากโลกนี้! ท้องฟ้ามืดครึ้ม มีเปลวไฟอสูรกายอยู่ไกลๆ ส่องสว่างให้ท้องฟ้า เสียงสังหารและเสียงคาถาชนกันลั่นไปมาในระยะไกล หวังหลินยืนอยู่ตรงนั้น ความสับสนในสายตาค่อยๆ ละลายไป เขาหันกลับมองทิศทางของทะเลมารร้ายและคอยอย่างสงบ ครั้นแล้วนานเท่าไร สองลายแสงบินผ่านสายตาของหวังหลิน มีคาหนามหญิงคนหนึ่ง หญิงคนหน้าทรุดโทรมและหวาดกลัว ร่างกายสั่นระริก หญิงคนนี้เป็นดุจเทพธิดาบัว สุภาพและสง่า งาม นางคือหลี่หมันหวาน ชายที่อยู่ข้างหลังนาง มีสายตาเต็มไปด้วยราคะ ไล่กวดตามมาเรื่อยเปื่อย “เด็กหญิงตัวน้อย ทีมสิบสามคนของเจ้าถูกข้าสังหารราบคาบแล้ว ยังจะหนีไปที่ไหน?” เมื่อพูดจบ เขาชักมือขวา อาภรณ์ของหลี่หมันหวานขาดเป็นชิ้นๆ เผยให้เห็นผิวหนัง เมื่อหลี่หมันหวานร้องครวญคราง ชายคนนั้นดมหายใจเข้าทางมือขวา ราคะในสายตามีแต่จะรุนแรงขึ้น พอดีในขณะนั้น หลี่หมันหวานได้เห็นหวังหลิน ตอนนี้นางอ่อนแอหลังเผชิญกับความอัปยศและอันตราย เธอรู้สึกคุ้นเคยกับหวังหลิน “เป็นท่าน! พี่พะเบื้องบน ช่วยชีวิตข้า!” พูดจบ เธอเปลี่ยนทิศทางและมาหยุดอยู่ข้างหวังหลินทันที ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย เธอกัดฟันและรีบพูดว่า “ท่านผู้นี้เป็นอัครอาลักษณ์แห่งสมาคมคู่เพศของประเทศซวนหวู่ เขาค้นพบว่าข้ามียาวิเศษเทียนเสวี่ยนหยวน เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่ลังเล…” นางฉลาดมาก จึงรีบหยิบยาวิเศษเทียนเสวี่ยนหยวนขึ้นมาเพื่อทําให้หวังหลินลงมือ แต่ยังไม่ทันทีที่นางจะพูดจบ เธอก็ตกใจเพราะหวังหลินมองดูนางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน สายตามนั้นทําให้ดูเหมือนว่าเขากําลังมองผู้ที่รักมาเป็นพันๆ ปี สายตานี้ทําให้หลี่หมันหวานสั่นระริก “ท่าน…” พอหลี่หมันหวานจะพูด ชายหนุ่มในระยะไกลก็ยิ้มเย็นชา เขาเห็นหวังหลินอย่างชัดเจน แต่ไม่ใส่ใจแต่อย่างใด เขายกมือขวาขึ้น ดาบบินแปดเล่มปรากฏล้อมรอบตัวเขายิงพุ่งตรงมาที่หวังหลินดุจพายุหมุน หวังหลินมองดูหลี่หมันหวานและรับเธอไว้ด้วยมือขวาโดยธรรมชาติ สายตาของหลี่หมันหวานเต็มไปด้วยความละอายขณะที่หวังหลินมองดูหนุ่มราคะที่อยู่ข้างหลังดาบบินแปดเล่ม ด้วยแววตาหนึ่ง ดาบบินแปดเล่มบิดเบี้ยวและพังพาบลงทันที ส่วนชายหนุ่มนั้น ในขณะที่สบตากับหวังหลิน หัวใจของเขาก็สั่นสะท้านและไอเป็นเลือด ทันใดที่ความหวาดกลัวปรากฏในสายตา ร่างกายของเขาก็ถูกแรงปริศนาฉีกขาดเป็นชิ้นๆ ทุกสิ่งทุกอย่างภายใต้ความเงียบสงัดขึ้นมาทันที หลี่หมันหวานมองดูเหตุการณ์นี้ด้วยความตกตะลึงและลืมดิ้นรน เธอถูกหวังหลินกอดไว้ในอ้อมแขน ขณะที่สายตาหลงใหลของเขาตกลงบนนาง “พี่… พี่พะเบื้องบน… ท่าน…” ครั้นแล้วนานเท่าไร หลี่หมันหวานก็ฟื้นจากความเคลือบแคลง เธอหน้าซีดเผือกเมื่อมองดูหวังหลินด้วยความกลัวอย่างขยันเขยิบ เมื่อเห็นหลี่หมันหวานเช่นนี้ หวังหลินรู้สึกเจ็บแปลบในหัวใจ จึงค่อยๆ คลายมือ “ข้าชื่อหวังหลิน” หลังจากหวังหลินกระซิบเช่นนี้ หลี่หมันหวานถอยหลังมากกว่าพันจอมทันที เธอหยุดชั่วครู่แล้วมองดูหวังหลินด้วยความขยันเขยิบ แล้วโค้งคำนับหวังหลินและรีบจากไป มองดูรูปร่างของหลี่หมันหวานที่หวาดกลัวอย่างชัดเจน หวังหลินยิ้มอย่างมีความสุข แต่ความขมขื่นและความโศกเศร้าที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มนั้นไม่มีใครมองเห็นได้ ในระยะไกล จอมจักพรรดิแห่งเซียนลั่วจื๋อมองดูสิ่งนี้ด้วยความเงียบสงัด แม้กระทั่งหัวใจของเขาก็รู้สึกเจ็บแปลบ เขามองดูหวังหลิน มองดูรอยยิ้มบนใบหน้าของหวังหลิน และครุ่นคิดด้วยความเงียบสงัด “ความว้าเหว่และความโศกเศร้าเช่นใดเล่า ที่ทําให้ผู้นี้ค้นหาความยินดีในความฝัน?” ลั่วจื๋อถอนหายใจ หวังหลินยืนอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้มจนกระทั่งรูปร่างของหลี่หมันหวานหายไป แล้วเขาจึงค่อยๆ หลับตา และทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายก็หายไป เมื่อเขาเปิดตา เขาอยู่ในแดนเซียน บนยอดเขาที่มองดูหลี่หมันหวานซึ่งนอนหลับอยู่ในโลง ท้องฟ้ามิได้สีฟ้าอีกต่อไป แต่ตอนนี้เป็นกลางคืน กลางคืนมีพระจันทร์เต็มดวงลอยอยู่ดุจความฝัน ดูเหมือนมีรูปร่างหน้าตาของชายและหญิงสองคนเดินเคียงกันอย่างช้าๆ อยู่เบื้องหน้า นั่นคือรูปร่างหน้าตาของชายและหญิง