Chapter 1286 - Blowing Up the Lake

เผยแพร่เมื่อ 3 เม.ย. 2569 03:58

บทที่ 1286: ระเบิดทะเลสาบ มนุษย์ วิญญาณ และสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในที่พักพิงแห่งนี้สามารถกลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรพรรดิเซนต์ฟานได้ โดยจะถูกหลอมรวมเป็นก้อนเนื้อขนาดมหึมาเมื่อใดก็ตามที่วิญญาณชั่วร้ายตนนั้นต้องการ ผู้คนสูงวัยจำนวนมากคิดที่จะฆ่าตัวตายเพื่อหลีกเลี่ยงชะตากรรมอันน่าสยดสยองเช่นนี้ แต่พวกเขารู้ดีว่าหากพยายามทำเช่นนั้น เซนต์ฟานจะชุบชีวิตพวกเขาขึ้นมาและบังคับให้ทนทุกข์ทรมานกับการลงทัณฑ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตายอันแสนสาหัสเสียอีก ร็อดแมนรู้สึกสิ้นหวังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เขารับรู้ถึงจุดจบอันน่าสยดสยองที่อาจรอเขาอยู่เบื้องหน้า การรวบรวมพละกำลังเพื่อเดินหน้าต่อไปในฐานะทาสในแต่ละวัน โดยมีบ่วงเชือกอันชั่วร้ายแขวนอยู่เหนือศีรษะเช่นนี้ ถือเป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อรู้ว่าแม้แต่ความเมตตาจากความตายก็ยังไม่อาจไขว่คว้ามาได้ สำหรับมนุษย์ที่อาศัยอยู่ในที่พักพิงเซนต์ฟาน ความหวังเป็นเพียงความทรงจำอันเลือนรางของแนวคิดโบราณที่พวกเขาเคยคุ้นเคย มันเป็นเหมือนคนแปลกหน้าที่ห่างไกลซึ่งไม่เคยย่างกรายมาที่นี่อีกต่อไป เช่นเดียวกับทุกๆ วัน ร็อดแมนไปตักน้ำเพื่อรดดอกไม้ ผืนน้ำนั้นไม่ต่างอะไรกับกำแพงคุก และเขาไม่ปรารถนาสิ่งใดมากไปกว่าการได้มองท้องฟ้าเบื้องบนอย่างชัดเจน การต้องมองท้องฟ้าผ่านกระแสน้ำที่พร่ามัวทำให้มันดูไม่เป็นความจริง แต่แล้ว ทันใดนั้น ร็อดแมนก็สังเกตเห็นเงาแปลกตาพลิ้วไหว เขารู้ได้ทันทีว่าเป็นมนุษย์ และเป็นชายหนุ่มเสียด้วย เขารู้ได้เพราะชายหนุ่มคนนั้นสวมชุดเกราะต่อสู้ของพันธมิตร ร็อดแมนเคยเห็นสิ่งที่คล้ายกันนี้เมื่อสองปีก่อน และมันไม่ใช่เรื่องปกติที่วิญญาณจะสวมใส่เสื้อผ้าของมนุษย์ แต่มันเป็นภาพที่น่าดูชม เพราะมันทำให้เขานึกถึงบ้าน “เขามาจากที่พักพิงอื่นหรือเปล่า? ถ้าใช่ เขาต้องรีบไปจากที่นี่ ถ้าพวกวิญญาณเห็นเขา... เขาต้องเจอเรื่องแย่แน่ๆ” ขณะที่ร็อดแมนคิดเช่นนั้น เงาดำทะมึนอื่นๆ ก็เริ่มปรากฏให้เห็น เขาเห็นเงาที่มีรูปร่างเหมือนไดโนเสาร์ขนาดใหญ่ วิญญาณที่ดูเหมือนโครงกระดูก และอื่นๆ อีกมากมาย ร็อดแมนรู้สึกผิดหวังกับภาพที่เห็น เขาคิดว่าชายหนุ่มคนนั้นคงเป็นทาสของพวกวิญญาณที่มากับเขา ร็อดแมนปรารถนาให้ภาพที่เห็นเป็นกลุ่มมนุษย์จำนวนมาก บางทีนั่นอาจช่วยฟื้นฟูความหวังบางส่วนที่จากเขาไปนานแล้วได้ “ฉันนี่คิดมากเหมือนเคยเลยนะ ช่างโง่เขลาเสียจริงที่คิดว่าผู้คนจะมีอิสระในดินแดนอันเลวร้ายแห่งนี้ได้ เฮ้อ ฉันน่าจะอยู่บ้านแล้วสร้างครอบครัวซะก็ดี” ร็อดแมนเกือบจะหัวเราะออกมา แต่เขารู้ว่ามันเป็นเสียงหัวเราะที่เกิดจากการถูกทรมานและเป็นทาสมานานหลายปี เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะบ้าไปแล้ว แต่ในขณะที่เขาคิดจะเมินเฉยต่อเงาที่ดูเหมือนจะมุ่งหน้ามาทางเขา ชายหนุ่มคนนั้นก็ได้ทำบางสิ่ง ชายหนุ่มหันไปพูดอะไรบางอย่างกับพวกวิญญาณและสิ่งมีชีวิตที่มากับเขา และดูเหมือนว่าพวกมันจะตั้งใจฟังและทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด “นี่เป็นภาพลวงตาที่เกิดจากสปอร์ของดอกไม้ประหลาดดอกล่าสุดนั่นหรือเปล่า?” ร็อดแมนขยี้ตาเพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่เขาเห็นเป็นของจริง “ทำไมวิญญาณกับสิ่งมีชีวิตถึงฟังคำสั่งของมนุษย์ได้? ฉันต้องระวังตัวกับพวกพืชนั่นให้มากขึ้นแล้ว สัปดาห์ที่แล้วยังทำฉันเป็นผื่นอยู่เลย” ร็อดแมนคิด ขณะที่ตระหนักว่าสายตาของเขาไม่ได้พร่ามัว มันเป็นเรื่องแปลกที่เห็นชายหนุ่มคนนั้นยืนอยู่บนทะเลสาบ เขาไม่แน่ใจว่าพวกเขากำลังวางแผนอะไรกัน แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นมาก่อนเลย หลังจากหารือกันครู่หนึ่ง กลุ่มก็แยกย้ายกันไป เมื่อร็อดแมนเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมา เขาถึงกับตบกรามตัวเองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ร็อดแมนเคยเห็นเพียงสุดยอดสิ่งมีชีวิตและราชาวิญญาณเท่านั้นที่มีพลังเช่นนี้ “พวกเขากำลังทำอะไรกัน? รวบรวมพลังงานแบบนั้นไปเพื่ออะไร?” ร็อดแมนครุ่นคิด เขาอาศัยอยู่ที่นี่มานานกว่าสองทศวรรษ และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเคยเห็นใครเข้ามาใกล้ขนาดนี้ การเข้ามาใกล้และสร้างปัญหาดูเหมือนเป็นการกระทำของคนโง่ แต่เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าพวกเขาคงไม่ทำเช่นนี้หากไม่มีแผนการ แสงสว่างเจิดจ้าปะทุขึ้นทั่วทั้งทะเลสาบ และนั่นคือตอนที่ร็อดแมนสังเกตเห็นบางสิ่ง ตู้ม! สิ่งที่เขาเห็นต่อจากนั้นเป็นภาพที่เขาคงไม่มีวันลืม น้ำในทะเลสาบถูกย้อมเป็นสีประหลาด ก่อนที่มันจะระเบิดออก การระเบิดครั้งใหญ่เกิดขึ้น และน้ำทั้งหมดในทะเลสาบก็หายไปพร้อมกับมัน เหลือเพียงหยาดฝนโปรยปรายลงมาเบาๆ เท่านั้น ตอนนี้ร็อดแมนสามารถมองเห็นโลกภายนอกได้อย่างเต็มตา เขามองเห็นท้องฟ้า สายฝน และผืนหญ้าได้อีกครั้ง และที่นั่น เขาก็เห็นชายหนุ่มคนนั้น ไม่ใช่แค่เพียงมนุษย์ที่มีใบหน้าหล่อเหลา แต่เป็นมนุษย์ที่มีใบหน้าหล่อเหลาและความมั่นใจ เป็นชายหนุ่มที่ดูมีความสุขและไร้กังวล ไม่ใช่คนที่อมทุกข์และสิ้นหวัง ในที่พักพิงเซนต์ฟาน ความเศร้าคือการแสดงออกหลักของมนุษย์ มันเป็นสิ่งที่น่าสังเวช แต่อนิจจา มันก็เป็นเช่นนั้น “เอาล่ะ พวกเรา! ถึงเวลาแสดงพลังที่ยิ่งใหญ่กว่านี้แล้ว!” ร็อดแมนได้ยินคำประกาศของชายหนุ่ม จากนั้นพวกวิญญาณและสิ่งมีชีวิตก็บุกไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง “พวกมันเชื่อฟังชายหนุ่มคนนี้จริงๆ เหรอ? เขาเป็นใครกันในสถานศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้?!” ร็อดแมนตัวแข็งทื่อด้วยความไม่อยากจะเชื่อ วินาทีต่อมา เสียงเกรี้ยวกราดก็ดังขึ้นจากในที่พักพิง “ใครบังอาจมาระเบิดทะเลสาบของข้า?!” เซนต์ฟานตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “จักรพรรดิมนุษย์ ฮั่นเซิ่น ไงล่ะ ไอ้กระจอก” ร็อดแมนได้ยินดังนั้นแล้วก็คิดว่า “มนุษย์สามารถต่อกรกับจักรพรรดิได้อย่างทัดเทียมจริงๆ เหรอ? นี่คือสิ่งที่ฉันพลาดไปในช่วงหลายปีที่อยู่ในมุมอับโสโครกของสถานศักดิ์สิทธิ์ก็อดองค์ที่สามนี้งั้นรึ?” แต่ทันใดนั้น ร็อดแมนก็สูญเสียการควบคุมร่างกายของตัวเอง เขาถูกดึงเข้าไปหาเซนต์ฟาน ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว ทุกชีวิตถูกดึงดูดเข้าหาวิญญาณที่กำลังเกรี้ยวกราด ตั้งแต่สิ่งมีชีวิตไปจนถึงพืชพรรณ “ชายหนุ่มคนนี้เป็นภัยคุกคามมากพอที่เซนต์ฟานจะต้องดึงทุกสิ่งทุกอย่างเข้าหาตัวเองเลยเหรอ?” ร็อดแมนสงสัย แต่เขาก็เชื่อ และความเชื่อนี้เองที่ทำให้เขามีความสุข แม้จะต้องเผชิญกับสถานการณ์เลวร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้นก็ตาม ร็อดแมนถูกดึงเข้าไปและกลายเป็นส่วนหนึ่งของเซนต์ฟาน สูญเสียการควบคุมร่างกายไปโดยสิ้นเชิง ไม่ว่าจะโชคดีหรือโชคร้ายก็ตาม จิตใจของเขายังคงเป็นของตัวเอง เขาสามารถมองเห็นและไตร่ตรองทุกสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นได้

React

พูดคุย