ตอนที่ 1444: ไม้เทพพฤกษา “นี่เป็นของดีหรือเปล่า?” เมื่อฮั่นเซินเห็นสีหน้าของราชินีแห่งกาลเวลา หัวใจของเขาก็เต้นรัว “แน่นอนสิ! เจ้าไปเอามาจากไหนกัน? แต่ข้าสงสัยเหลือเกินว่าทำไมมันถึงกลายเป็นดาบไม้ไปได้ น่าเสียดายจริงๆ” สายตาที่ราชินีแห่งกาลเวลามองฮั่นเซินนั้นราวกับมองสตรีที่เอาแต่ใจ “ข้าไปเอามาจากไหนไม่เกี่ยวกับเจ้า บอกข้ามาว่ามันคืออะไร” ฮั่นเซินรู้สึกดีใจอย่างมาก ท่าทีของราชินีแห่งกาลเวลาบอกให้รู้ว่าสิ่งที่เขาถืออยู่นั้นค่อนข้างพิเศษ ราชินีแห่งกาลเวลาชะงักไปครู่หนึ่ง “หากข้าจำไม่ผิด นี่คือกิ่งของต้นเทพพฤกษา (Godspeak Tree)” “ต้นเทพพฤกษาคืออะไร? ฟังดูทรงพลังดีนะ” ฮั่นเซินไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน ราชินีแห่งกาลเวลากลอกตา “เจ้าอยู่ในเขตรักษาพันธุ์เทพชั้นที่สี่มาตั้งนานแล้ว ทำไมถึงไม่เคยได้ยินชื่อมันกัน?” “ก็บอกมาสิ ถ้าข้ารู้ว่ามันคืออะไร ข้าจะถามเจ้าทำไม?” ฮั่นเซินพูดอย่างหงุดหงิด ทุกครั้งที่ราชินีแห่งกาลเวลาเปิดปาก คำพูดของนางมักจะวกวนและไม่เข้าประเด็น ราชินีแห่งกาลเวลากล่าว “ต้นเทพพฤกษาเติบโตในเขตรักษาพันธุ์เทพชั้นที่สี่ ตำนานเล่าว่าพวกมันเชื่อมต่อไปยังเขตรักษาพันธุ์ชั้นที่ห้า หากเจ้าปีนต้นไม้ต้นนี้จนถึงยอด เจ้าจะได้รับสถานะเป็นเทพและสามารถไปยังที่นั่นได้” “ฟังดูง่ายเกินไปหน่อยไหม หากเพียงแค่ปีนต้นไม้ก็กลายเป็นเทพได้ ป่านนี้พวกเราทุกคนคงเป็นเทพกันหมดแล้ว” ฮั่นเซินเหยียดยิ้ม “อันที่จริง ยังไม่มีใครเคยไปถึงยอดได้เลย ไม่มีใครกลายเป็นเทพ” ราชินีแห่งกาลเวลาชี้แจง “ไม่มีใครเลยรึ? เป็นไปไม่ได้ ต้นไม้นั่นสูงหลายพันเมตรหรือไง? สำหรับพวกยอดฝีมือแล้วนั่นไม่น่าจะเป็นความท้าทายที่ยากลำบากเลยนะ” ฮั่นเซินไม่เชื่อ ราชินีแห่งกาลเวลาลูบไปที่ดาบไม้แล้วกล่าวว่า “ไม่มีใครรู้ว่าต้นไม้พวกนี้สูงเท่าไร เพราะยังไม่มีใครไปถึงยอดของพวกมันได้ แม้แต่จักรพรรดิก็ไม่สามารถปีนต้นไม้พวกนี้จนจบได้” “ถ้าต้นไม้มันใหญ่ขนาดนั้น กิ่งไม้นี้ก็คงไม่มีค่าอะไร” ฮั่นเซินรู้สึกผิดหวัง เขาไม่ได้สนใจเรื่องการปีนไปให้ถึงยอด แต่การได้ยินว่าต้นไม้นั้นใหญ่โตเพียงใดทำให้ความหายากของไม้ชิ้นนี้ดูด้อยค่าลงไป ฮั่นเซินคิดว่าปฏิกิริยาตกใจของราชินีแห่งกาลเวลาหมายความว่าเขาถือของล้ำค่าอยู่ แต่กลับกลายเป็นสิ่งของที่ค่อนข้างธรรมดาและไม่มีอะไรพิเศษ ราชินีแห่งกาลเวลากลอกตาแล้วพูดว่า “เจ้าคิดว่าใครจะมีปัญญาตัดต้นไม้ที่เรียกว่าเทพพฤกษาได้? แม้แต่จักรพรรดิก็ยังขูดเปลือกของมันไม่ได้ด้วยซ้ำ เจ้าไม่อาจหยั่งถึงความแข็งแกร่งของต้นไม้พวกนี้ได้หรอก” “น่าสนใจ” ฮั่นเซินลูบคางตัวเอง “มันไม่ใช่แค่เรื่องน่าสนใจ บางคนเชื่อว่าต้นเทพพฤกษาคือเมล็ดพันธุ์จากเขตรักษาพันธุ์ชั้นที่ห้า ซึ่งก็สมเหตุสมผลเพราะขนาดจักรพรรดิยังสร้างความเสียหายให้มันไม่ได้เลย” ราชินีแห่งกาลเวลากล่าว “ถ้าจักรพรรดิทำลายมันไม่ได้ แล้วเศษไม้นี้มาจากไหนกัน? บางทีมันอาจไม่ใช่ไม้เทพพฤกษาก็ได้” ฮั่นเซินจ้องมองท่อนไม้ด้วยความสงสัย ราชินีแห่งกาลเวลาส่ายหน้า “นี่คือไม้เทพพฤกษา ถึงแม้จักรพรรดิจะไม่สามารถหักต้นไม้พวกนี้ได้ แต่ในทุกๆ หนึ่งหมื่นปี จะมีกิ่งไม้ที่ร่วงหล่นลงมาเอง” ราชินีแห่งกาลเวลาให้รายละเอียดเพิ่มเติมแก่ฮั่นเซิน ทุกหนึ่งหมื่นปีจะมีสายฟ้าฟาดลงมาทั่วทั้งต้น สายฟ้าเหล่านั้นสามารถเผาผลาญทุกสิ่งที่สัมผัส หากจักรพรรดิไปโดนเข้าก็คงกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา ทว่าต้นเทพพฤกษาแทบจะไม่ได้รับความเสียหายเลย จะมีก็เพียงโอกาสน้อยนิดที่กิ่งเล็กๆ จะถูกสายฟ้าฟาดจนร่วงหล่นลงมา การร่วงหล่นที่หายากนี้ถูกเรียกว่า ไม้เทพสายฟ้า (Thunder Godwood) ไม้เทพสายฟ้ามีความแข็งแกร่งอย่างยิ่ง แต่มันก็ยังไม่แข็งแกร่งเท่าก่อนที่มันจะถูกหักออกมา หากจักรพรรดิแข็งแกร่งพอ ก็อาจจะสามารถดึงมันลงมาได้ นับว่าเป็นจำนวนที่มหาศาลแล้ว แม้จะมีโผล่ออกมาเพียงสามชิ้นในทุกๆ หนึ่งหมื่นปีก็ตาม ไม้เทพสายฟ้ามีคุณสมบัติพิเศษอยู่ประการหนึ่ง หากเจ้าพกมันติดตัวไว้ มันจะช่วยหล่อเลี้ยงร่างกายและจีโนคอร์ (Geno Cores) ของเจ้า อีกทั้งยังสามารถส่งผลให้จีโนคอร์วิวัฒนาการได้เร็วขึ้นอีกด้วย จักรพรรดิบางคนพกไม้เทพสายฟ้าติดตัวไว้เป็นเหมือนถ้วยรางวัล มันเป็นการยอมรับหรือตอกย้ำชื่อเสียงของพวกเขา ราชินีแห่งกาลเวลามองดูดาบไม้ในมือแล้วพูดว่า “ไม้เทพสายฟ้า ยิ่งใหญ่ยิ่งดี การได้เห็นแค่หนึ่งฟุตก็ถือว่าหายากแล้ว พวกจักรพรรดิต่างภาคภูมิใจกับของตัวเองนักหนา แต่เล่มนี้ยาวตั้งสามฟุต แถมยังถูกนำมาแกะสลักอีก ด้ามจับยังหนากว่าแขนของเจ้าเสียอีก ก่อนหน้านี้มันคงจะใหญ่มาก ข้าต้องสารภาพว่าการเอามันมาแกะเป็นดาบแบบนี้ช่างน่าเสียดายจริงๆ” ฮั่นเซินเกือบน้ำตาไหลพราก นี่คือสมบัติที่สามารถทำให้จีโนคอร์วิวัฒนาการได้ แต่กลับถูกทำลายเกือบหมดสิ้น ฮั่นเซินคว้าไม้เทพสายฟ้ากลับคืนมาและลูบไล้มันราวกับคนรัก เขาบอกกับมันว่า “ข้าต้องขอโทษด้วยที่เจ้าโชคร้ายต้องไปตกอยู่ในมือของหกวิถี มากับข้าเถอะแล้วข้าจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี ข้าจะดูแลเจ้าเหมือนลูกน้อยของข้าเลย” ก่อนที่ราชินีแห่งกาลเวลาจะเข้าไปในที่เก็บจีโนคอร์ นางหันกลับมาด้วยสีหน้าจริงจังแล้วกล่าวว่า “ทางที่ดีอย่าให้ใครเห็นมันจะดีกว่า ถ้าพวกจักรพรรดิเห็นเข้า พวกเขาต้องแย่งมันไปจากเจ้าแน่ๆ เจ้ายังไม่สามารถสู้กับพวกจักรพรรดิได้ใช่ไหมล่ะ?” ฮั่นเซินพยักหน้า “ตอนแรกข้าไม่รู้ว่ามันเป็นสมบัติ ต่อไปนี้ข้าจะระวังไม่ให้ใครเห็นมันแน่นอน” ราชินีแห่งกาลเวลาจากไป จากนั้นฮั่นเซินก็เริ่มวางแผนหาวิธีปกปิดดาบเล่มนี้เพื่อไม่ให้คนอื่นจำได้ เขาจำเป็นต้องพกมันติดตัวไว้ด้วย เพราะฮั่นเซินไม่สามารถนำมันใส่เข้าไปในขวดโหดเหี้ยม (Cruel Bottle) ได้ หกวิถีสามารถพกมันได้ แต่ถ้าฮั่นเซินแบกมันไปด้วยคงเป็นที่สังเกตเห็นได้ง่าย ขณะที่เขาครุ่นคิด เขาก็ฉุกคิดคำถามขึ้นมาได้ว่า ถ้ามันเรียกว่าไม้เทพสายฟ้าและเคยถูกสายฟ้าฟาด งั้นมันก็น่าจะเป็นสมบัติธาตุสายฟ้าไม่ใช่หรือ? “บางทีมันอาจจะมีประโยชน์กับเจ้าสุนัขจิ้งจอกเงิน น่าเสียดายที่มันยังไม่ยอมวิวัฒนาการ ถ้ามันวิวัฒนาการแล้ว ข้าอยากให้มันเห็นของชิ้นนี้จริงๆ” ฮั่นเซินนึกถึงสุนัขจิ้งจอกเงินจึงตัดสินใจหันไปมองไข่ที่เจ้าตัวน้อยอาศัยอยู่ ฮั่นเซินไม่ได้ใส่สุนัขจิ้งจอกเงินไว้ในขวดโหดเหี้ยมเพราะมันเป็นมิติแยกต่างหาก ฮั่นเซินกลัวว่ามันจะไม่ยอมวิวัฒนาการหากอยู่ในนั้น ฮั่นเซินหยิบไข่ที่สุนัขจิ้งจอกเงินฟักตัวอยู่ขึ้นมา ทันใดนั้นไม้เทพสายฟ้าสีดำที่เคยไร้ชีวิตชีวาก็ปะทุสายฟ้าออกมาอย่างฉับพลัน พุ่งตรงเข้าหาไข่ของสุนัขจิ้งจอกเงินโดยตรง