บทที่ 1757 - ดวงตาอสูรวิญญาณ “ดูเหมือนว่าแรงดูดของดอกบัวสีม่วงจะมีผลกับแค่ชุดเกราะจีโนและอาวุธจีโนเท่านั้น แต่มันดูจะไม่มีผลกับร่างกายของเรา” ฮั่นเซิ่นสลัดแขนทั้งสองข้างแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ คนอื่นๆ อีกหลายคนก็ค้นพบความลับนี้เช่นกัน และหลังจากยอมสละชุดเกราะจีโนทิ้งไป พวกเขาก็ได้รับอิสระ หลังจากหลุดพ้นจากพันธนาการ ผู้คนต่างเริ่มลงมือขุดหาเมล็ดบัวที่ฝังตัวอยู่ใต้เท้าของพวกเขา โชคร้ายที่พวกเขาไม่สามารถใช้พลังจีโนได้เลย การใช้แรงกายเปล่าๆ ไม่สามารถแม้แต่จะขยับกลีบดอกบัวได้แม้แต่นิดเดียว จึงทำให้ไม่สามารถครอบครองเมล็ดบัวเหล่านั้นได้ บางคนอดใจไม่ไหวพยายามเรียกชุดเกราะจีโนออกมาอีกครั้ง และในทันทีที่ทำเช่นนั้น พวกเขาก็ถูกตรึงติดกับที่จนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีก ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรีบปลดชุดเกราะออกอย่างรวดเร็ว เหล่าขุนนางก็ไม่สามารถทำอะไรได้เช่นกัน แม้จะมีสมบัติล้ำค่าอยู่ตรงหน้า แต่พวกเขากลับขาดพละกำลังที่จะขุดมันขึ้นมาได้ ทำให้พวกเขาอยู่ในสภาวะกระวนกระวาย ฮั่นเซิ่นพยายามมองหาชายหัวหมาป่า แต่กลับไม่พบเขา ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ถูกดึงลงมายังที่แห่งนี้เหมือนกับคนอื่นๆ ฮั่นเซิ่นมองดูเศษโลหะและซากศพที่อยู่รอบตัว และเขาก็เกิดความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาในทันที ดอกบัวนี้มีเพียงพลังดูดเท่านั้น ซึ่งดูแล้วไม่น่าจะเป็นอันตรายร้ายแรงอะไร แต่เหตุใดเศษโลหะถึงผุกร่อนและร่างของสิ่งมีชีวิตถึงเน่าเปื่อยได้เช่นนี้? “ท่านพ่อคะ ดวงตานั่นกลับมาแล้วค่ะ” เป่าเอ๋อเอ่ยกระซิบข้างหูฮั่นเซิ่น ฮั่นเซิ่นมองไปยังทิศทางที่นิ้วของเป่าเอ๋อชี้ไป แต่เขากลับไม่เห็นอะไรเลย เป่าเอ๋อกำลังชี้ไปทางดอกบัว ดังนั้นหากมีอะไรอยู่ข้างหลังนั้น เขาคงไม่สามารถมองเห็นได้ ฮั่นเซิ่นกระโดดขึ้นไปบนกลีบดอกบัวที่อยู่ใกล้ตัว เขามองลงไปตรงขอบ และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที เบื้องล่าง ลึกลงไปใต้ดอกบัว ดวงตาสีเขียวขนาดมหึมาดวงหนึ่งกำลังเคลื่อนเข้ามา ดวงตานั้นไม่ใหญ่เท่ากับดอกบัว แต่ก็ยังมีขนาดใหญ่พอๆ กับบ้านหนึ่งหลัง ดวงตานั้นส่องประกายสีเขียว และภาพที่เห็นนั้นชวนให้รู้สึกหนาวสั่นราวกับปีศาจจากขุมนรก ฮั่นเซิ่นซึ่งอุ้มเป่าเอ๋อเอาไว้ตัดสินใจถอยร่นอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกันเขาก็พยายามกระตุ้นพลังเลือดกลายพันธุ์ของเขา และสร้างการเชื่อมต่อกับพลังเดินทางข้ามมิติ เพื่อที่เขาจะได้กลับไปยังสถานศักดิ์สิทธิ์ได้ทุกเมื่อที่ต้องการ คนอื่นๆ ยังคงขุดหาเมล็ดบัวโดยไม่รู้ตัวถึงดวงตาที่กำลังเคลื่อนใกล้เข้ามา ในไม่ช้า ลูกตายักษ์ก็ลอยเด่นอยู่เหนือดอกบัว สำรวจดูสิ่งมีชีวิตที่ไร้ทางสู้ในสายตาของมัน เมื่อเหล่าขุนนางและสามัญชนสังเกตเห็นการปรากฏตัวของดวงตา พวกเขาก็หยุดขุดในทันที ดวงตาอสูรวิญญาณจ้องมองพวกเขาอยู่สองวินาที จากนั้นดวงตาก็ส่องแสงสีเขียวออกมา ราวกับสปอร์ตไลท์ที่ฉายลงมายังดอกบัว สิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นั่นยังคงขุดเมล็ดบัวอยู่ จึงตกอยู่ในลำแสงนั้น แสงเข้าปกคลุมร่างของพวกเขา ทำให้ผิวหนังดูราวกับเปลี่ยนเป็นสีเขียว “อ๊าก!” เสียงกรีดร้องดังระงมขึ้นจากฝูงชน หลังจากที่สามัญชนคนหนึ่งซึ่งถูกแสงนั้นส่องใส่ สังเกตเห็นตุ่มพองขนาดใหญ่ผุดขึ้นมาบนผิวหนังของเขาอย่างรวดเร็ว ตุ่มเหล่านั้นแตกออกในพริบตาพร้อมกับหนองที่กัดกร่อนเนื้อหนังจนละลายกลายเป็นของเหลว หยดลงไปทั่วดอกบัว เขาไม่ใช่คนเดียวที่ประสบชะตากรรมนี้ เพียงชั่ววินาทีต่อมา ร่างกายของสิ่งมีชีวิตอีกหลายตนก็เกิดตุ่มพองลักษณะเดียวกันและเริ่มละลาย แม้แต่เหล่าขุนนางก็หนีไม่พ้น แม้ว่ากระบวนการจะเกิดขึ้นช้ากว่าก็ตาม บางคนพยายามจะหลบเลี่ยงแสง และเรียกชุดเกราะจีโนออกมาเพื่อต่อต้าน แต่ทว่าคนที่เรียกชุดเกราะออกมากลับถูกดูดลงไปติดอยู่กับดอกบัว แม้แต่ชุดเกราะจีโนของพวกเขาก็ยังเริ่มผุกร่อนและเน่าเปื่อย ในตอนนี้ฮั่นเซิ่นจึงเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับสิ่งมีชีวิตที่ตกลงมาก่อนหน้าพวกเขา แสงจากดวงตาอสูรวิญญาณฉายลงมาทั่วดอกบัว แม้จะไม่มีชุดเกราะหรืออาวุธจีโน แม้แต่ขุนนางก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นได้ แต่หากพวกเขาใช้ชุดเกราะและอาวุธจีโน พวกเขาก็จะถูกดูดลงไปตรึงไว้กับที่ สถานการณ์ในขณะนี้เลวร้ายลงถึงขีดสุด ฮั่นเซิ่นใช้พลังเลือดกลายพันธุ์เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปทั่วดอกไม้ หลบหลีกทุกลำแสงที่แผดเผา พลังของดวงตาอสูรวิญญาณนั้นไม่ได้ไร้เทียมทาน เพียงแค่แข็งแกร่งกว่าขุนนางทั่วไป เป็นไปได้ว่าสิ่งมีชีวิตนี้อาจเป็นปีศาจระดับไวเคานต์ หรืออาจเป็นเพียงบารอนที่แข็งแกร่งเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นอะไร สิ่งมีชีวิตนี้ก็ถือเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในสถานที่แห่งนี้ พลังของมันอยู่ในระดับที่เหล่าขุนนางไม่สามารถต่อกรได้ ฮั่นเซิ่นครุ่นคิดว่าเขาควรจะกลับไปยังสถานศักดิ์สิทธิ์ หรือจะจัดการกับดวงตาอสูรวิญญาณที่นั่นเลยดี ในขณะนั้นเขาก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวจากเบื้องบน ก่อนที่ฮั่นเซิ่นจะทันได้เงยหน้าขึ้นไปมอง ลูกศรสีขาวดอกหนึ่งก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้า กระแทกเข้ากับดวงตาที่ลอยอยู่กลางอากาศ ดวงตาอสูรวิญญาณสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม มันจึงรีบตวัดสายตาที่ส่องแสงสีเขียวขึ้นไปยังแสงสีขาวนั้นในทันที เมื่อแสงสีเขียวปะทะกับแสงสีขาว มันราวกับน้ำที่ถูกราดลงบนถ่านร้อน เสียงควันพวยพุ่งตลบอบอวล ก่อนที่แสงสีขาวจะพุ่งทะลุผ่านดวงตานั้นไป ดวงตาอสูรวิญญาณกรีดร้อง มันพยายามหันหลังกลับเพื่อหนี แต่ไม่นานนักดวงตาก็เริ่มละลาย ผลึกเหลวหยดลงมาพร้อมกับควันไฟ ตู้ม! ในที่สุด ดวงตาอสูรวิญญาณก็ไม่สามารถกลับสู่ความมืดมิดได้ มันร่วงหล่นลงมาบนดอกบัว ดิ้นรนทุรนทุราย ฮั่นเซิ่นเห็นลูกศรกระดูกสีขาวปักคาอยู่ที่ดวงตา ลูกศรนั้นเปล่งประกายด้วยแสงอันศักดิ์สิทธิ์ แม้จะทำจากกระดูกแต่มันกลับไม่มีไอชั่วร้ายแม้แต่น้อย มันดูศักดิ์สิทธิ์อย่างแท้จริง “ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าดวงตาอสูรวิญญาณระดับไวเคานต์จะคอยเฝ้าผลแม่เหล็กอยู่ นับว่าโชคดีที่เจ้าพาลูกศรกระดูกอัครทูตสวรรค์มาด้วย ไม่อย่างนั้นเราคงกำจัดมันไม่ได้ มันเป็นระดับไวเคานต์ แต่เมื่ออยู่ใกล้ผลแม่เหล็ก แม้แต่ระดับเคานต์ก็คงทำอะไรไม่ได้” หมาป่าเดียวดายกล่าวพลางมองดูดวงตาอสูรวิญญาณที่กำลังละลายหายไป “เจ้าอสูรนั่นใช้เวลาไปไม่น้อยในการจัดการกับพวกเหยื่อชั้นต่ำ ถ้าไม่มีพวกนั้น ต่อให้มีลูกศรกระดูกอัครทูตสวรรค์ ก็คงยากที่เราจะฆ่ามันได้” ซิน่าฉีกยิ้มพลางร่อนลงมาบนดอกบัว เธอจ้องมองซากอสูรแล้วจึงหันมาเห็นฮั่นเซิ่น เธอมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ “เด็กนี่โชคดีจริงนะ ไม่โดนแสงของดวงตาอสูรวิญญาณเล่นงาน เจ้าจะเอาอย่างไรกับมันดี?” หมาป่าเดียวดายถามพลางพยักพเยิดไปทางฮั่นเซิ่น “จัดการมันซะ ไม่มีใครหน้าไหนพรากผลแม่เหล็กที่เป็นของเราไปได้ ถ้าพวกเฒ่าแก่พวกนั้นมาทวงถาม เราก็แค่ปฏิเสธข้อกล่าวหาไป” ซิน่ากล่าว “รับทราบ นายหญิง” หมาป่าเดียวดายยิ้ม เผยให้เห็นเขี้ยวที่ชั่วร้าย ดวงตาของเขากลายเป็นสีแดงฉานขณะย่างสามขุมเข้าหาฮั่นเซิ่น ฮั่นเซิ่นขมวดคิ้วแน่นก่อนจะกระโดดพุ่งไปยังตำแหน่งที่ดวงตาอสูรวิญญาณอยู่ ร่างของดวงตาอสูรวิญญาณกำลังละลาย แต่ยังไม่ตายสนิท ซิน่าจึงยังไม่ได้ดึงลูกศรกระดูกกลับไป ฮั่นเซิ่นจึงอาศัยจังหวะนี้พุ่งตัวออกไป หมาป่าเดียวดายเห็นทิศทางที่ฮั่นเซิ่นวิ่งไป ใบหน้าของมันเปลี่ยนไปราวกับแมวที่กำลังไล่ตระครุบหนูอย่างหิวกระหาย ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ขนทั่วร่างชูชันราวกับเม่น ตู้ม! หมาป่าเดียวดายกระโจนเข้าหาฮั่นเซิ่น กางกรงเล็บทั้งสี่ออก กรงเล็บแหลมคมดูพร้อมที่จะฝังลงบนลำคอของฮั่นเซิ่นในทันที