ตอนที่ 1745 ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เตาทองแดงสูงร้อยเมตรเชื่อมต่อเข้ากับพระราชวังที่ตั้งอยู่บนหมู่เมฆ เห็นได้ชัดว่าสถานที่อันยิ่งใหญ่นี้เคยรุ่งเรืองมาก่อน แต่บัดนี้สถานที่แห่งนั้นกลับกลายเป็นซากปรักหักพัง มันว่างเปล่าและเงียบงัน แม้แต่ท้องฟ้าก็ทอดทิ้งมัน ปล่อยให้พระราชวังตกอยู่ในความมืดมิดและอ้างว้าง ความมืดปกคลุมสถานที่ที่เคยงดงามแห่งนี้ไว้ ทำให้มันไม่มีวันพรุ่งนี้อีกต่อไป รอบๆ พระราชวังที่พังทลาย มีเทียนสี่เล่มกำลังลุกไหม้ แสงไฟจากมันให้ความสว่างเพียงเล็กน้อย แต่ก็เพียงพอสำหรับพื้นที่เล็กๆ แห่งนั้น ในความมืดมิด มีแมวสีแดงตัวหนึ่งที่ดูแก่ชรากำลังใช้ปากคาบตะเกียงที่แสงสว่างริบหรี่ พวกเขากำลังเดินฝ่าความมืดมุ่งหน้าไปยังแสงไฟนั้น เด็กชายตัวน้อยนอนหลับปุ๋ยอยู่บนหลังของมัน น้ำลายไหลย้อยออกมา เมื่อแมวแก่มาถึงพระราชวัง สัตว์อสูรตนหนึ่งที่มีรูปลักษณ์ดุร้ายก็ร่อนลงมาจากฟ้าและลงจอดด้วยเสียงดังสนั่น ดวงตาของมันราวกับหลุมดำขณะที่มันคำรามใส่แมวแก่ด้วยความโกรธ "จิ่วหมิง เจ้ากล้ากลับมาอีกหรือ? ดูเหมือนเจ้าจะรู้ดีว่าต้องชดใช้ด้วยชีวิต ข้าจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ" หลังจากพูดจบ สัตว์อสูรตนนั้นก็อ้าปากกว้าง ราวกับว่ามันกำลังจะกลืนกินโลกทั้งใบ "แต่ชีวิตของมันไม่ใช่ของเจ้า เจ้าไม่อาจล้างบาปให้เขาได้ด้วยการฆ่าเขาหรอก ข้าจะขังเขาไว้ในวัฏจักร เพื่อให้เขาเจ็บปวดไปตลอดกาล นั่นต่างหากถึงจะล้างบาปให้เขาได้" สัตว์อสูรสีแดงเดินก้าวออกมาจากความมืดมิดและกล่าวขึ้น "เจ้าคิดผิดแล้ว ชีวิตของเขาไม่เป็นของใครทั้งนั้น ข้าจะแยกเขาออกเป็นหนึ่งพันชีวิตย่อยๆ แล้วฆ่าเขาวันละชีวิต การฆ่าเขาด้วยวิธีที่แตกต่างกันทุกวัน จะทำให้เขาต้องทรมานอย่างแน่นอน" เสียงทุ้มต่ำของปีศาจดังออกมาจากยอดพระราชวัง ที่นั่นมีนกประหลาดดวงตาอำมหิตเกาะอยู่ "ทำแบบนั้นจะสนุกตรงไหน? ถ้าเป็นข้า จะค่อยๆ ฆ่าเขาอย่างช้าๆ ข้าจะทรมานเขาไปทุกวันโดยไม่ให้ความตายมาปลดปล่อยเขา นั่นต่างหากคือวิธีที่ข้าจะชำระความแค้นของข้าได้" หญิงสาวผู้มีรูปลักษณ์เย้ายวนเดินออกมาจากพระราชวัง เธอจ้องมองแมวแก่ด้วยความเกลียดชัง แววตาของเธอดูดุร้ายและเย็นชา "ทำไมพวกเจ้าถึงวางแผนจะฆ่าข้าล่ะ? เราเป็นเพื่อนรักกันไม่ใช่หรือ" แมวแก่ทำหน้าตาเหมือนถูกใส่ร้าย โฮก! สัตว์อสูรสี่ตนคำรามพร้อมกัน ราวกับจะฉีกกระชากความมืดมิดนั้นให้ขาดกระจุย "เจ้ากล้าเรียกพวกเราว่าเป็นเพื่อนงั้นหรือ? ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า พวกเราคงไม่ต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนี้ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์คงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ข้าอยากจะฆ่าเจ้าแล้วดื่มเลือดเจ้าเสียจริง" สัตว์อสูรสี่ตนล้อมแมวแก่ไว้พร้อมกับก่นด่ามันอย่างขมขื่น "เพื่อนเอ๋ย! อย่าทำแบบนี้เลย ที่จริงแล้วข้ามาที่นี่เพื่อช่วยพวกเจ้านะ" แมวแก่เผชิญหน้ากับสัตว์อสูรที่น่ากลัวเหล่านั้นพร้อมรอยยิ้มที่ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า "ช่วยพวกเรายังไง?" หญิงสาวมองมันด้วยสายตาเหยียดหยาม "ก็เขาไงล่ะ" แมวแก่ไม่รอให้คนอื่นพูดแทรก และรีบวางเด็กน้อยเสี่ยวฮวาลงทันที เหล่าอสูรสี่ตนจ้องมองเสี่ยวฮวาที่กำลังนอนหลับอยู่ "นี่มันอะไรกัน? อาหารที่เจ้าอยากแบ่งให้พวกเรากินงั้นหรือ? ดูแล้วไม่อิ่มท้องสักนิด เจ้าคิดว่าแค่นี้จะทำให้พวกเราอยากให้อภัยเจ้าหรือไง?" สัตว์อสูรร่างยักษ์กล่าวอย่างเย็นชา "หากพวกเจ้ากินเขา ดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันอีกต่อไป" แมวแก่หยุดยิ้มแล้วพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง "เขาจะกลายเป็นบุตรแห่งสวรรค์ เขาจะทำให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์กลับมามีแสงสว่างอีกครั้ง และเขาจะทำให้โลกทั้งใบสัมผัสถึงความหวาดกลัวที่แท้จริง" "เขาเนี่ยนะ? เจ้าล้อเล่นหรือเปล่า? เจ้าไปอยู่ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์มาตั้งหลายปี สมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง?" หญิงสาวพูดกับมันด้วยสายตาดูแคลน "จิ่วหมิง เจ้าคิดว่าคำพูดสวยหรูของเจ้าจะหลอกพวกเราได้งั้นหรือ?" นกที่ดูดุร้ายกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว สัตว์อสูรอีกสองตนคำรามด้วยความกระหายอยากจะกินแมวแก่ "พวกเจ้านี่โง่หรือเปล่า? ลองมองดูดีๆ แล้วจะเห็นความแตกต่าง" แมวแก่ไม่ได้เกรงกลัว มันชี้ไปที่เสี่ยวฮวา ทั้งสี่ตนหันไปจ้องเสี่ยวฮวาอีกครั้ง นกประหลาดกางปีกออกแล้วบินไปตรงหน้าเด็กน้อย ดวงตาที่ดุร้ายของมันเบิกกว้างราวกับจะหลุดออกมาขณะจ้องมองเสี่ยวฮวา แววตาของมันเปล่งประกายด้วยแสงสว่าง "เป็นไปได้อย่างไร! เป็นไปไม่ได้! ได้อย่างไรกัน?" นกประหลาดไม่อาจเอ่ยคำพูดที่สมบูรณ์ออกมาได้ หญิงสาวผู้นั้นก็เห็นบางอย่างเช่นกัน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความตกตะลึง เธอเอ่ยขึ้นว่า "เจ้าทำอะไรกับเขากันแน่? ทำไมเขาถึงครอบครองพลังของเทพเจ้าศักดิ์สิทธิ์ได้?" "เจ้าพวกโง่!" แมวแก่ตวาดกลับ "คิดว่านี่เป็นฝีมือข้าหรือไง? เขามันเรียนรู้ได้เองต่างหาก!" "เป็นไปไม่ได้! มีคนสามารถเรียนรู้ทักษะของเทพเจ้าศักดิ์สิทธิ์ได้ด้วยหรือ?" สัตว์อสูรสีแดงจ้องมองเสี่ยวฮวาที่กำลังนอนหลับอยู่ด้วยความประหลาดใจ "ในเมื่อพวกเจ้าเห็นแล้ว ก็คงรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ นี่ไม่ใช่เรื่องหลอกลวง ถ้าพวกเจ้าช่วยกันเลี้ยงดูเขา การจะกู้คืนสถานที่แห่งนี้คงไม่ใช่เรื่องยากใช่ไหมล่ะ?" แมวแก่กล่าว สัตว์อสูรทั้งสี่ตนลืมเรื่องที่คุยกันก่อนหน้านี้ไปสิ้น พวกมันไม่ต้องการฆ่าแมวแก่อีกต่อไป ทั้งสี่ตนรุมล้อมเสี่ยวฮวาและคอยปกป้องเขาไว้อย่างใกล้ชิด พวกมันเฝ้ามองเสี่ยวฮวาราวกับเขาเป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์อันล้ำค่า "นังผู้หญิงตัณหา ลองพิสูจน์ดูสิ ทำให้แน่ใจว่านี่ไม่ใช่เล่ห์เหลี่ยมของไอ้จิ่วหมิงอีก" นกประหลาดกล่าวกับหญิงสาว "ใช่แล้ว เราต้องแน่ใจ" สัตว์อสูรอีกสองตนเห็นพ้อง หญิงสาวพยักหน้าแล้วยกนิ้วขึ้น เธอเดินตรงไปหาเสี่ยวฮวาพร้อมกับปล่อยแสงสีชมพูออกมา เปรี้ยง! ก่อนที่นิ้วของเธอจะสัมผัสตัวเสี่ยวฮวา แสงกระบี่สายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากร่างของเด็กชายและดับแสงสีชมพูนั่นลง "มันเป็นเรื่องจริง..." ก่อนที่หญิงสาวจะทันได้พูดจบ สัตว์อสูรอีกสามตนต่างก็ตื่นเต้นอย่างสุดขีด หญิงสาวขยับมือ จากนั้นร่างของเด็กชายตัวน้อยก็ลอยไปหาเธอ เธอประคองเสี่ยวฮวาไว้อย่างทะนุถนอมราวกับเป็นสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในโลก มือของเธอสั่นเทา "บุตรแห่งสวรรค์กลับมาแล้ว! พวกเรากลับมามีความหวังอีกครั้งแล้ว!" เสียงคำรามกึกก้องไปทั่วราตรีกาลอย่างไม่ขาดสาย ยากจะบอกได้ว่านั่นคือเสียงแห่งความปีติหรือความโศกเศร้ากันแน่