ตอนที่ 1784 การสังหาร “บอกข้าซิ พี่ชาย~สหาย! ท่านมาจากเผ่าพันธุ์ชั้นสูงหรือเปล่า?” เหล่าจัวหม่ากำลังจะเรียกฮั่นเซิ่นว่า “พี่ชาย” แต่เห็นว่าไม่เหมาะสมนัก จึงเปลี่ยนมาเรียกเขาว่า “สหาย” แทน เหล่าจัวหม่าคิดว่าฮั่นเซิ่นต้องมาจากเผ่าพันธุ์ชั้นสูงแน่ เพราะบารอนทั่วไปไม่มีทางบรรลุระดับพลังแบบนั้นได้ ไม่ว่าจะฝึกฝนหนักแค่ไหนก็ตาม “ในแบบฟอร์ม ข้าไม่ได้บอกท่านหรือว่าข้าเป็นมนุษย์?” ฮั่นเซิ่นแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจคำถาม “บอกสิ” เหล่าจัวหม่ารู้สึกห่อเหี่ยวใจ เพราะเขาไม่เคยได้ยินชื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์มาก่อน และเขารู้ดีว่าไม่มีเผ่าพันธุ์ชั้นสูงไหนที่มีชื่อนี้ เหล่าจัวหม่ารู้สึกหดหู่ เขาไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น เพียงแค่บอกฮั่นเซิ่นว่า “ดอลลาร์ ท่านต้องรออีกสักสองสามวันบนเรือเหาะนี้ แต่เมื่อเราออกเดินทางไปที่เจ็ดกระจกเงา (Seven Mirrors) ก็จะใช้เวลาไม่นานนัก” “ไม่เป็นไร ข้าชอบการเดินทางอยู่แล้ว” ฮั่นเซิ่นกล่าว เหล่าจัวหม่าจัดห้องพักให้ฮั่นเซิ่น แต่เนื่องจากไม่มีอะไรทำ ฮั่นเซิ่นจึงขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือ ผู้ลี้ภัยจำนวนมากต่างหวังจะได้ขึ้นเรือเหาะไปยังเจ็ดกระจกเงา พวกเขาคิดว่าการไปอยู่ดาวที่ยังไม่ได้รับการพัฒนา ดีกว่าต้องติดอยู่ในสมรภูมิรบ ทว่าเจ็ดกระจกเงาไม่ได้รับทุกคน พวกเขาให้ความสำคัญกับพวกขุนนางมากกว่า ทำให้สามัญชนได้รับการยอมรับได้ยาก เจ็ดกระจกเงาไม่ใช่สถานสงเคราะห์ พวกเขาจะรับเฉพาะคนที่พิสูจน์แล้วว่ามีประโยชน์เท่านั้น คนแก่ คนป่วย หรือคนบาดเจ็บ จึงไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นเรือ “เจ้ามาจากเผ่าพันธุ์ไหน? ดูไม่เหมือนคนจากดาวเคทเลยนะ” บารอนเคทคนหนึ่งถามขึ้น เขาเดินเข้ามาเพื่อสำรวจฮั่นเซิ่น “มนุษย์” ฮั่นเซิ่นตอบ “ข้าไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน งั้นก็คงสันนิษฐานได้ว่าพวกเขาตัวเล็กกว่าชาวเคทเสียอีก” บารอนไม่ได้ตั้งใจจะดูถูกฮั่นเซิ่น เขาเพียงแค่กำลังประชดประชันตัวเองเสียมากกว่า ฮั่นเซิ่นมองเขาแล้วถามว่า “มีอะไรให้ข้าช่วยไหม?” “ข้าชื่อไมค์” บารอนแนะนำตัวก่อนจะกล่าวต่อ “พวกเราถูกเจ็ดกระจกเงาเกณฑ์มาเพื่อไปทำงานในดาวที่ยังไม่พัฒนา หากท่านต้องการ ทำไมเราไม่ไปที่เดียวกันแล้วร่วมมือกันล่ะ?” “ข้ายังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะไปหรือไม่” ฮั่นเซิ่นไม่ได้ให้คำตอบ ไมค์ส่ายหัว “เมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้น ไม่ใช่แค่สามัญชนที่จะตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง แม้แต่พวกบารอนเองก็เช่นกัน การบุกเบิกที่ดินนั้นยากลำบาก แต่ก็ยังดีกว่าการทำสงคราม แล้วเหตุใดท่านถึงลังเล?” “เดี๋ยวค่อยว่ากัน” ฮั่นเซิ่นไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมากนัก ฮั่นเซิ่นได้คุยกับเฉียวแล้ว และเขายืนยันได้ว่าสงครามยังมาไม่ถึงเมืองกราน เฉียวและหลานเซ่อกำลังคิดหาวิธีหลบหนีและวางแผนว่าจะไปที่ไหนดี แต่จนถึงตอนนี้พวกเขายังตัดสินใจไม่ได้ ฮั่นเซิ่นบอกพวกเขาทั้งสองเรื่องที่เจ็ดกระจกเงากำลังรับสมัครงาน ซึ่งพวกเขาก็บอกว่าอาจจะลองพิจารณาดู ทั้งหมดคงจะหารือรายละเอียดกันอีกครั้งเมื่อได้พบกัน ท่านที่สามได้อพยพออกจากดาวเคทไปพร้อมกับท่านเสือ และพวกเขาได้เชิญฮั่นเซิ่นให้ไปร่วมงานที่สำนักงานใหญ่แห่งอื่นของกลุ่มทองคำดำ แต่ฮั่นเซิ่นปฏิเสธข้อเสนอนั้นอย่างรวดเร็ว ไมค์อยากจะพูดอะไรกับฮั่นเซิ่นอีก แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์ขึ้นที่ด้านล่าง ทั้งคู่มองลงไปเห็นกองทัพเซนทอร์ปรากฏตัวอยู่หน้าเรือเหาะ พวกเขาปิดล้อมกลุ่มคนที่กำลังรอทดสอบเพื่อหวังจะได้ขึ้นเรือ เหล่าจัวหม่ารีบลงไปพบกับพวกเซนทอร์ เขายิ้มแล้วกล่าวว่า “ท่านทอรัส โปรดอย่าเข้าใจผิด พวกเรามาจากเจ็ดกระจกเงา พวกเราคือมิตร ไม่ใช่ศัตรู” จากนั้นเหล่าจัวหม่าก็ชี้ไปที่ตราสัญลักษณ์ของเจ็ดกระจกเงาบนตัวเรือ เซนทอร์ที่เป็นผู้นำจำสัญลักษณ์นั้นได้ ในความเป็นจริงแล้ว นั่นคือเหตุผลที่พวกเซนทอร์ลงมือทำแบบนี้ เซนทอร์ตนนั้นเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์เจ็ดกระจกเงาก็มองเหล่าจัวหม่าแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “พวกเราไม่สนเรื่องเจ็ดกระจกเงา ฆ่าพวกชาวเคทให้หมด!” นักรบเซนทอร์ยกหอกขึ้นเพื่อสังหารชาวเคทที่กำลังเข้าแถว เหล่าจัวหม่ามองความโหดเหี้ยมของพวกเซนทอร์ด้วยความหวาดกลัว เขาอาจจะเข้าร่วมกับเจ็ดกระจกเงาแล้วก็จริง แต่เขาก็เป็นชาวเคท การเห็นคนเชื้อสายเดียวกันถูกสังหารมันช่างเจ็บปวด “ท่านพอจะเมตตาได้หรือไม่? เจ็ดกระจกเงาจะรับชาวเคทเหล่านี้ พวกเรากำลังจะพาพวกเขาไปช่วยพัฒนาดาวร้าง ได้โปรดเถอะ?” เหล่าจัวหม่ากัดฟันพูด แม้ว่าหลายคนจะสอบไม่ผ่าน แต่เหล่าจัวหม่าก็เป็นชาวเคท เขาไม่อาจยืนมองพวกเขาตายไปต่อหน้าต่อตาได้ ไมค์เองก็ดูโกรธแค้นไม่แพ้กัน เขากล่าวว่า “พวกชั้นต่ำเผ่าทอรัสนี่ชอบเลียเท้าพวกปีก (Feathers) ตอนที่พวกนั้นยังครองอำนาจอยู่ แต่พอกลุ่มนั้นล่มสลาย พวกเศษสวะพวกนี้ก็ดันไปเข้าพวกกับศัตรูของพวกปีกเสียนี่! น่ารังเกียจชะมัด!” “พวกเขาไปเข้าพวกกับเผ่าไหนกัน?” ฮั่นเซิ่นถามด้วยความสงสัย “ข้าคิดว่าพวกมันเรียกว่าเผ่าปีศาจ (Demons) พวกมันมีหน้าตาคล้ายชาวเคท แต่มีเขาอยู่บนหัว” ไมค์ตอบ ฮั่นเซิ่นกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ผู้นำเซนทอร์ก็ตะโกนขึ้นว่า “ไร้สาระ! นับเฉพาะคนที่อยู่บนเรือเท่านั้นที่เป็นของเจ็ดกระจกเงา ส่วนพวกที่เหลือก็แค่ฆ่าทิ้งให้หมด” จากนั้นมันก็สั่งให้นักรบของมันโจมตีฝูงชน “หยุดนะ!” เหล่าจัวหม่าตะโกน ผู้นำเซนทอร์หัวเราะเยาะอย่างเย็นชา “อะไรนะ? เจ้าอยากจะสู้กับพวกเราในฐานะตัวแทนของเจ็ดกระจกเงาหรือไง?” “เปล่า พวกเราแค่มาเกณฑ์คน โปรดมีน้ำใจแล้วปล่อยให้เราพาคนพวกนี้ไปเถอะ เจ็ดกระจกเงาได้ซื้อบริการของพวกเขาไว้แล้ว” เหล่าจัวหม่ากล่าวอย่างสุภาพ เจ็ดกระจกเงาไม่ใช่กลุ่มที่อ่อนแอ แต่พวกเขาก็ไม่ใช่พวกที่ชอบใช้ความรุนแรง ครั้งนี้ตอนที่พวกเขามาที่ดาวเคท หัวหน้างานได้กำชับว่าห้ามมีเรื่องกับพวกปีศาจเด็ดขาด “เอาล่ะ เอาแบบนี้ง่ายๆ ตั้งแต่นี้ไป ถ้าใครขึ้นไปบนเรือเหาะได้ พวกมันก็เป็นของพวกเจ้า แต่ถ้าขึ้นไม่ได้... ข้าก็เสียใจด้วย” เมื่อผู้นำเซนทอร์พูดจบ มันก็ส่งสัญญาณให้ทหารพุ่งเข้าไปโจมตี เหล่าจัวหม่าไม่ได้ต่อสู้ เขาเพียงแค่ตะโกนบอกฝูงชนว่า “ขึ้นเรือเร็ว! เร็วเข้า!” “พวกสัตว์นรก!” ไมค์ตะโกนลงมาจากด้านบนของเรือ “ทำไมพวกมันต้องฆ่าพวกเขาด้วย? พวกมันไม่อยากได้คนไปพัฒนาดาวเคทด้วยหรือไง?” ฮั่นเซิ่นถามด้วยความขมวดคิ้ว ไมค์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เผ่าทอรัสเป็นเผ่าพันธุ์ที่หาความสุขจากการฆ่าฟัน พวกมันมีความแค้นกับชาวเคทเพราะเคยถูกชาวเคทอัดยับเยินมาก่อน ตอนนี้พวกมันได้โอกาสแล้ว จึงไม่เต็มใจที่จะปล่อยให้พวกเราหนีไปได้ง่ายๆ” มีเสียงร้องไห้ระงมดังมาจากฝูงชนขณะที่ผู้คนพยายามเบียดเสียดแย่งกันขึ้นเรือ ทว่าทางเข้าแคบเกินไป หากคนขึ้นไปมากกว่านี้ เรือเหาะก็จะรับน้ำหนักไม่ไหว นักรบเซนทอร์วิ่งกรูเข้าไปในกลุ่มฝูงชน สังหารผู้คนอย่างสนุกสนาน ชาวเคทเหล่านั้นเป็นเพียงสามัญชน จึงไม่มีทางที่จะฆ่านักรบเซนทอร์ได้ พวกเขาไม่ได้รับการฝึกฝนมาเพื่อเรื่องพรรค์นั้นเลย เพียงครู่เดียว ชาวเคทนับสิบก็ถูกสังหาร เหล่าจัวหม่าร้องตะโกนให้ทุกคนรีบขึ้นเรือ แต่พื้นที่ไม่เพียงพอสำหรับทุกคนที่ต้องการจะขึ้นไป