ตอนที่ 1802 การจับกุม การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นด้วยลูกธนูที่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า มันปักลงท่ามกลางทุกคน และพวกเขาทั้งหมดต่างจ้องมองมันด้วยความตกตะลึง พวกเขาเงยหน้าขึ้นและเห็นเหล่าเคออสกำลังร่อนลงมาจากท้องฟ้า พวกเคออสล้อมทุกคนเอาไว้อย่างรวดเร็ว จำนวนของพวกมันมีมากถึงหลายร้อยตน คมศรนับไม่ถ้วนเล็งเป้ามาที่พวกเขา ทุกคนต่างตกใจรวมถึงฮั่นเซินด้วย เขาเคยพยายามหลบหนีจากพวกเคออสสี่ตนมาก่อน และนั่นก็ยากลำบากอย่างยิ่งแล้ว แต่ตอนนี้พวกมันมีจำนวนมหาศาล เขาตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าการหลบหนีในที่แห่งนี้อาจเป็นไปไม่ได้ เว้นเสียแต่ว่าเขาจะใช้ร่างเทพเหนือเซียนของเขา แต่ในสภาพปัจจุบันเขายังไม่อาจหลบหนีได้ น่าเสียดายที่เขายังต้องฟื้นฟูร่างกาย ต่อให้เขาใช้โหมดวิญญาณเทพเหนือเซียน แต่มันก็คงอยู่ได้ไม่นาน เขาอาจจะจัดการพวกเคออสได้สักสองสามตน แต่เขาไม่สามารถฆ่าพวกมันหลายร้อยตนไปพร้อมกับรักษาพลังงานที่เหลือไว้เพื่อหลบหนีได้ "วางอาวุธลงแล้วเอามือประสานไว้หลังศีรษะ" เคออสตนหนึ่งใช้ภาษาสากลเพื่อสื่อสารกับพวกเขา เมื่อต้องเผชิญกับคันธนูที่เล็งมามากมาย ไม่มีใครกล้าทำอะไรที่ยั่วยุพวกเคออสได้ สีหน้าของทุกคนดูหม่นหมอง พวกเขาทำตามคำสั่ง วางอาวุธและประสานมือไว้หลังศีรษะ ฮั่นเซินเก็บฝักดาบไว้ที่เอวและยกแขนขึ้นเช่นเดียวกับเผ่าพันธุ์ชั้นสูงอื่นๆ พวกเคออสขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับเล็งธนูใส่พวกเขา จากนั้นพวกมันก็นำเชือกออกมาเพื่อมัดตัวพวกเขา เหล่าเคออสใช้หอกยาวร้อยผ่านเชือกและแบกพวกเขาไปราวกับหมู "พวกมันเป็นมังสวิรัติใช่ไหม? หรือว่าพวกมันกินคนกันแน่?" หัวใจของฮั่นเซินหล่นวูบ หากไม่ใช่เพราะคนที่ถูกจับมาพร้อมกับเขา เขาคงจากไปนานแล้วและคงไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ โชคดีที่ดูเหมือนพวกเคออสไม่ได้ต้องการฆ่าพวกเขาในทันที สิ่งมีชีวิตเหล่านี้กำลังมุ่งหน้าเข้าไปในทะเลทราย สี่วันต่อมา พวกเขาก็มาถึงโอเอซิสแห่งหนึ่ง โอเอซิสแห่งนี้กว้างใหญ่กว่ามากและสามารถมองเห็นบ้านไม้ซ่อนอยู่ท่ามกลางหมู่แมกไม้ ดังนั้นที่นี่จึงต้องเป็นที่ที่พวกเคออสอาศัยอยู่ ทุกคนถูกนำตัวไปยังทุ่งหญ้าที่เต็มไปด้วยเสาหิน ยี่ซ่าถูกมัดไว้กับเสาต้นหนึ่ง เธอยังคงสวมหน้ากากอยู่ แต่บาดแผลที่หน้าอกของเธอในตอนนี้ดูเหมือนจะดีขึ้นแล้ว เผ่าพันธุ์ชั้นสูงดูเหมือนจะจำเธอไม่ได้ และชาวรีเบตสองคนที่อยู่กับเขาก็ไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร พวกเขาดูเหมือนไม่รู้อะไรเลย จากนั้นพวกเคออสก็มัดพวกเขาไว้กับเสาหิน ฮั่นเซินอยู่ห่างจากยี่ซ่าไม่ไกลนัก โดยเธออยู่ห่างออกไปเพียงสองต้นเท่านั้น ยี่ซ่าเห็นฮั่นเซินอยู่ที่นั่น และเธอก็เห็นฝักดาบที่เขาพกอยู่ด้วย ดวงตาของเธอฉายแววสว่างไสวและเต็มไปด้วยความสับสน เธอสงสัยอย่างแรงกล้าว่าเหตุใดฝักดาบถึงทำตัวเช่นนั้น พวกเคออสยึดอาวุธไม้ที่กลุ่มของพวกเขาพกมาไป แต่พวกมันไม่เห็นมีดอยู่ในช่องของฝักดาบ จึงปล่อยมันทิ้งไว้กับฮั่นเซิน ซึ่งฮั่นเซินก็ไม่สามารถใช้มันได้อยู่ดี "พวกเคออสต้องการจะทำอะไรกับพวกเรา?" ชายหน้าตานกถามขึ้น ไม่มีใครสามารถตอบเขาได้ เพราะไม่มีใครรู้ว่าพวกเคออสต้องการสิ่งใด สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นเพียงแค่มัดพวกเขาไว้กับเสาแล้วจากไป ทว่ามีเด็กเคออสสองสามตนคอยมองดูพวกเขาอยู่ เด็กพวกนั้นจ้องมองพวกเขาเหมือนสัตว์ในสวนสัตว์ พวกเคออสได้รับผลกระทบจากสุสานปีศาจ ดังนั้นพวกมันจึงไม่มีขุนนาง มีเพียงชุดเกราะยีนส์ แต่สมรรถภาพทางกายของพวกมัน แม้แต่ในวัยเด็กก็ยังถือว่าดีมาก ปีศาจที่ชื่อวิคหันไปหายี่ซ่าและถามว่า "แม่นางรีเบต พวกมันจับตัวท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่? ท่านพอจะทราบไหมว่าพวกมันวางแผนจะทำอะไร?" ยี่ซ่าเพิกเฉยต่อเขา เธอเป็นถึงราชันย์ที่แตะขอบประตูแห่งเทพ หากเธอไม่ได้รับบาดเจ็บจากฮั่นเซิน เธอคงไม่ถูกจับ นี่เป็นสถานการณ์ที่น่าอับอายสำหรับเธอ เธอจึงไม่เต็มใจให้ใครรู้ถึงตัวตนที่แท้จริง วิคขมวดคิ้วเมื่อถูกเพิกเฉย แต่เขาก็ไม่สามารถข่มขู่ให้เธอพูดได้ในตอนนี้ ชายชาวรีเบตคนหนึ่งถามขึ้นว่า "ดูสิ พวกเราทุกคนตกที่นั่งลำบากเหมือนกัน หากท่านรู้อะไรก็ควรบอกเรา บางทีพวกเราอาจจะหนีไปพร้อมกันได้" คนอื่นๆ จากเผ่าพันธุ์ชั้นสูงต่างเห็นด้วย โดยหวังว่าเธอจะบอกอะไรบางอย่างที่พวกเขาใช้เพื่อหลบหนีได้ ยี่ซ่าแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินพวกเขา เธอเพียงแค่หลับตาลงและพักผ่อน ชายชาวรีเบตคนนั้นรู้สึกโกรธเคืองและตะโกนว่า "ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือไง? ข้าคือท่านดยุคหินถล่ม และข้าขอสั่งให้เจ้าตอบคำถามข้า" ยี่ซ่ายังคงหลับตาแน่นและแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเขา ฮั่นเซินมองผู้หญิงคนนั้นอย่างสงสัย เป็นเรื่องแปลกที่พวกเขาไม่รู้จักยี่ซ่า ฮั่นเซินคิดว่าเธอควรจะเป็นบุคคลที่มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด เป็นประเภทที่ดยุคธรรมดาไม่กล้าแม้แต่จะนำตัวเองไปเปรียบเทียบ ดังนั้นดุคหินถล่มถึงไม่รู้ว่าเธอเป็นใครได้อย่างไร? ท้องฟ้ามืดมิดลง ในที่สุดเด็กเคออสก็ดูเหนื่อยล้า พวกมันกลับเข้าบ้านไป ทิ้งให้เพียงคนที่ถูกมัดไว้อยู่ข้างนอก ตอนนี้พวกเคออสกำลังหลับ และไม่มีใครเฝ้าดูพวกเขา เผ่าพันธุ์ชั้นสูงบางคนปรารถนาที่จะสะบัดเชือกออกและดูว่าพวกเขาจะหนีไปได้หรือไม่ อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่รู้ว่าเครื่องพันธนาการทำมาจากอะไร พวกเขาไม่สามารถหลุดจากมันได้ แม้แต่ตอนที่พวกเขากล้ามเนื้อเกร็งร่างกาย เชือกก็จะรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ "อาร์ก!" เสียงประหลาดดังมาจากนอกโอเอซิส ทุกคนตกใจและคิดว่าพวกเคออสสังเกตเห็นความพยายามในการหลบหนีของพวกเขา พวกเขาหันไปมองรอบๆ และสังเกตเห็นว่าประตูไม้ของบ้านทุกหลังปิดสนิท ไม่มีเคออสตนไหนออกมา จากนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงนั้นอีกครั้ง มันฟังดูราวกับว่าดังมาจากทุกทิศทุกทาง ในที่สุด เสียงนั้นก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาก็เห็นดวงตาสีเขียวคู่หนึ่งกำลังจ้องมองมาที่พวกเขา ดวงตาเหล่านั้นอยู่ทุกหนทุกแห่งในความมืด และพวกมันมีจำนวนมากเหลือเกิน "นี่มันอะไรกัน? ข้าคิดว่านอกจากพวกเคออสแล้ว จะไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่ที่นี่เสียอีก" ชายเผ่าพันธุ์ชั้นสูงหน้าตานกกล่าว คนอื่นๆ จากเผ่าพันธุ์ชั้นสูงดูย่ำแย่ และในไม่ช้าดูเหมือนว่าดวงตาเหล่านั้นกำลังเคลื่อนเข้ามาหาพวกเขา ดูเหมือนว่าพวกมันไม่ได้มาที่นี่เพียงเพื่อมาชื่นชมเชลยเท่านั้น