บทที่ 699: ไข่มด ถ้ำนั้นค่อนข้างเล็ก ฮันเซิ่นทำได้เพียงแค่คลานเข้าไปเท่านั้น เขาพยายามกลั้นลมหายใจและคลานไปไกลกว่าหนึ่งร้อยเมตรก่อนจะถึงที่สุดทาง นี่คือจุดที่เจ้าตัวนิ่มขุดมาถึง และมันก็ยังคงก้มหน้าก้มตาขุดต่อไปอย่างขยันขันแข็ง "เจ้านี่กำลังทำอะไรของมันกันแน่?" ฮันเซิ่นเฝ้ามองมันอยู่พักหนึ่ง สังเกตเห็นความเร็วในการขุดของเจ้าตัวนิ่ม ดูเหมือนว่ามันกำลังขุดเส้นทางอ้อมไปยังด้านหลังของถ้ำ ซึ่งเป็นบริเวณที่ราชาพญามดเฝ้าทางเข้าหลักเอาไว้อยู่ "ดูเหมือนว่าราชาพญามดจะเฝ้าถ้ำเล็กๆ นั่นด้วยเหตุผลบางอย่าง มันต้องมีอะไรดีแน่ๆ ไม่อย่างนั้นมันคงไม่ทำขนาดนี้ และไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไร มันก็ดึงดูดใจมากพอที่จะทำให้เจ้าตัวนิ่มตัวนี้อุตส่าห์ขุดดินมาไกลถึงที่นี่" ฮันเซิ่นเฝ้ามองเจ้าตัวนิ่มจากระยะห่างที่พอเหมาะ อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นไม่นานนัก เขาก็ได้ยินเสียงของบางอย่างพังทลายลง มันเป็นเสียงของหินที่ร่วงหล่นเมื่อตัวนิ่มขุดทะลุผนังส่วนสุดท้ายเข้าไปยังอีกโถงถ้ำหนึ่ง เจ้าตัวนิ่มรีบมุดเข้าไปข้างในทันที ฮันเซิ่นเรียกหน้าไม้หางนกยูงออกมาพร้อมกับบรรจุลูกดอกอีกา เขาคลานไปตามอุโมงค์และปีนข้ามกองหินที่เต็มไปด้วยฝุ่นเข้าไปโดยไม่ลังเล เมื่อฮันเซิ่นเห็นสิ่งที่อยู่ภายในถ้ำ เขาก็ถึงกับอ้าปากค้างและยืนนิ่งขึงไป ถ้ำขนาดมหึมาแห่งนี้ดูราวกับเป็นโกดังที่เต็มไปด้วยไข่สีขาวจำนวนมหาศาล ซึ่งมีรูปร่างคล้ายกับลูกปิงปอง เห็นได้ชัดว่าไข่พวกนี้เป็นไข่ของมดปีศาจ เจ้าสัตว์ที่ดูคล้ายตัวนิ่มแสดงท่าทางดีใจอย่างเห็นได้ชัดขณะที่มันเริ่มลงมือกินไข่เหล่านั้นอย่างเอร็ดอร่อย ฮันเซิ่นปีนออกมาจากอุโมงค์ที่เจ้าตัวนิ่มขุดไว้ ทำให้มันตกใจเล็กน้อย มันหันมามองฮันเซิ่นด้วยความระแวดระวัง แต่ก็ไม่ได้เข้าโจมตี ฮันเซิ่นเล็งหน้าไม้หางนกยูงไปที่ตัวนิ่มเพื่อเป็นการป้องกันตัว แต่ในใจเขากลับรู้สึกลังเล เจ้าตัวนิ่มตัวนี้ดูประหลาดมาก เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย และร่างกายของเขาในตอนนี้ก็อ่อนแอเกินกว่าจะเริ่มการต่อสู้ที่เขาอาจไม่สามารถจบมันได้ ทั้งคู่ต่างยืนนิ่งและสบตากัน ไม่มีใครรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ เจ้าตัวนิ่มกลอกตาเล็กๆ ของมันไปมา ก่อนจะยืนขึ้นด้วยสองขาหลังเหมือนกับมนุษย์ กรงเล็บของมันชี้ไปทางทางเข้า ฮันเซิ่นเข้าใจความหมายของมันทันที เจ้าตัวนิ่มกำลังชี้ไปยังทิศทางที่ราชาพญามดอยู่ และมันไม่ต้องการให้ฮันเซิ่นส่งเสียงดังจนทำให้พวกมันถูกตรวจพบ "สติปัญญาของเจ้านี่ไม่ได้ด้อยไปกว่าราชาสุนัขจิ้งจอกที่ฉันเจอในก๊อดแซงชัวรีแห่งแรกเลย" ฮันเซิ่นมองตัวนิ่มด้วยสายตางุนงง จากนั้นเจ้าตัวนิ่มก็ชี้ไปที่ไข่บนพื้น มันชี้มาที่ฮันเซิ่นแล้วก็ชี้กลับไปที่ตัวเอง มันเป็นสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ที่ดูตลกดี แต่ฮันเซิ่นก็เข้าใจสิ่งที่มันกำลังเสนออีกครั้ง มันกำลังบอกฮันเซิ่นว่ามีไข่มากมายสำหรับพวกเขาทั้งคู่ และพวกเขาสามารถกินได้มากเท่าที่ต้องการ ตราบใดที่ไม่รบกวนซึ่งกันและกัน ฮันเซิ่นมองไปที่ตัวนิ่ม ก่อนจะคลายสายหน้าไม้หางนกยูงลง เจ้าตัวนิ่มจึงก้มตัวลงกับพื้นและเริ่มกินไข่ต่อไป ฮันเซิ่นไม่ได้รู้สึกสบายใจนักที่มีเจ้าตัวนิ่มอยู่ใกล้ๆ เขาคอยจับตามองมันสลับกับการสังเกตถ้ำและไข่ที่วางอยู่เต็มไปหมด ไข่มดทุกลูกดูเหมือนกันไปหมด พวกมันมีสีขาว ขนาดพอๆ กับลูกปิงปอง และค่อนข้างโปร่งแสง แต่ฮันเซิ่นก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ตามหลักแล้วไข่มดควรจะถูกวางโดยนางพญามด ไม่ใช่ราชาพญามด มันต้องมีอะไรที่แตกต่างออกไปเกี่ยวกับไข่พวกนี้ ถ้าพวกมันเป็นไข่ของราชาพญามด พวกมันทั้งหมดก็ควรจะเป็นมอนสเตอร์ระดับซูเปอร์ แต่ในถ้ำนี้มีไข่อยู่อย่างน้อยหนึ่งแสนใบ ถ้าพวกมันทั้งหมดเป็นระดับซูเปอร์ มดปีศาจคงจะปกครองก๊อดแซงชัวรีแห่งที่สองได้โดยไม่มีใครต่อกรได้แล้ว ถ้าพวกมันถูกสร้างขึ้นโดยราชาพญามด พวกมันก็ไม่น่าจะเป็นมอนสเตอร์ระดับซูเปอร์ไปเสียหมด มันต้องเป็นอย่างอื่น ฮันเซิ่นเหยียบลงบนไข่ใบหนึ่ง "ล่ามอนสเตอร์ระดับกลายพันธุ์ได้: ตัวอ่อนมดปีศาจใต้ดิน ไม่ได้รับวิญญาณอสูร กินเนื้อของมันเพื่อรับคะแนนจีโนระดับกลายพันธุ์แบบสุ่ม ตั้งแต่ 0 ถึง 10 คะแนน" "อา ที่แท้พวกมันก็ไม่ใช่ระดับซูเปอร์" จากนั้นฮันเซิ่นก็ลองเหยียบไข่อีกสองสามใบเพื่อตรวจสอบ เขาพบว่ามีทั้งระดับกลายพันธุ์และระดับสามัญปะปนกันไป อย่างไรก็ตาม เขาไม่พบระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์เลย เจ้าตัวนิ่มเองก็ดูเหมือนจะสับสนเรื่องนี้เช่นกัน บางครั้งมันก็หยุดกิน ราวกับกำลังทดสอบรสชาติเพื่อเช็คคุณภาพของสิ่งที่มันกำลังกินอยู่ วิธีที่มันรื้อหาไข่ดูเหมือนว่ามันเองก็กำลังมองหาไข่ระดับซูเปอร์อยู่เหมือนกัน ฮันเซิ่นก้มลงและหยิบไข่ใบหนึ่งขึ้นมา สังเกตมันอย่างละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้ มีไข่มดอยู่ที่นี่มากมายจนถ้าเขากินมันไปเรื่อยๆ แบบสุ่มเหมือนเจ้าตัวนิ่ม เขาคงไม่มีทางหาสิ่งที่ต้องการพบ ฮันเซิ่นจำเป็นต้องหาสัญลักษณ์หรือวิธีที่จะแยกแยะไข่ประเภทหนึ่งออกจากประเภทอื่นๆ เพื่อหาไข่ระดับซูเปอร์ที่เขาต้องการ ไข่เหล่านั้นกึ่งโปร่งแสง เมื่อเขามันไว้ในมือ มันค่อนข้างยืดหยุ่นและให้ความรู้สึกเหมือนเยลลี่ แต่มีความเหนียวมากกว่า ไข่ทรงกลมขนาดเท่าลูกปิงปองไม่มีกลิ่นเหม็น และค่อนข้างแห้งด้วย แต่เมื่อมองเข้าไปข้างใน ฮันเซิ่นก็สังเกตเห็นน้ำเหนียวๆ คล้ายครีมอยู่ภายในนั้น ไม่มีรอยตำหนิใดๆ ที่ด้านนอก ไข่พวกนี้ดูสมบูรณ์แบบมาก ฮันเซิ่นตรวจสอบไข่อีกสองสามใบและพบว่าพวกมันส่วนใหญ่เหมือนกันทุกประการ และไม่สามารถระบุระดับได้ด้วยตาเปล่า พวกมดนั้นฉลาดมาก การกองไข่ที่เหมือนกันจำนวนมหาศาลไว้ด้วยกันแบบนี้ ทำให้ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าไข่ที่ล้ำค่าที่สุดซ่อนอยู่ที่ไหน แต่สำหรับฮันเซิ่นแล้ว เรื่องนี้แตกต่างออกไป ใช่ว่ารูปลักษณ์ภายนอกของพวกมันจะเหมือนกันหมด และความแตกต่างของสิ่งที่อยู่ข้างในก็เป็นสิ่งที่แม้แต่เจ้าตัวนิ่มก็ไม่สามารถแยกแยะได้ ฮันเซิ่นสังเกตเห็นได้อย่างง่ายดายว่ามันไม่สามารถระบุได้ว่าไข่ใบไหนเป็นมดระดับไหน จากวิธีการที่มันเลือกกินไปทีละใบ บางครั้งก็เอาเข้าปากเพื่อลองชิมรสชาติ ฮันเซิ่นมีคัมภีร์ตงเสวียน ซึ่งเขาได้ปลดล็อกพันธุกรรมขั้นแรกแล้ว เขาเริ่มใช้งานมัน และออร่าตงเสวียนก็แผ่กระจายออกไป พลังชีวิตของไข่แต่ละใบสามารถถูกตรวจพบได้อย่างง่ายดายโดยฮันเซิ่น แม้ว่าพวกมันจะเป็นเพียงไข่ แต่พลังชีวิตของพวกมันก็ไม่ได้แตกต่างไปจากตอนที่ฟักออกมามากนัก มอนสเตอร์ระดับซูเปอร์ก็คือมอนสเตอร์ระดับซูเปอร์ ดังนั้นหากพวกมันอยู่ที่ไหนสักแห่งท่ามกลางไข่ใบอื่นๆ พลังชีวิตของพวกมันย่อมต้องส่องสว่างโดดเด่นออกมาอย่างแน่นอน ฮันเซิ่นสแกนไข่มดทั้งหมดและในไม่ช้าเขาก็พบไข่ใบหนึ่งที่มีพลังชีวิตแข็งแกร่งกว่าใบอื่นๆ ฮันเซิ่นเดินตรงไปที่นั่นและบดขยี้ไข่ใบนั้น ซึ่งเสียงแจ้งเตือนที่เขาอยากได้ยินก็ดังขึ้นทันที "ล่ามอนสเตอร์ระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ได้: ตัวอ่อนมดปีศาจใต้ดิน ไม่ได้รับวิญญาณอสูร กินเนื้อของมันเพื่อรับคะแนนจีโนระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์แบบสุ่ม ตั้งแต่ 0 ถึง 10 คะแนน" "เป็นไปตามคาด นี่คือไข่ระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์" ฮันเซิ่นเอาไข่ที่แตกแล้วใส่เข้าปาก รสชาติของมันสดใหม่มาก คล้ายกับกุ้ง และที่สำคัญคือมันไม่มีกลิ่นคาวอาหารทะเลเลยสักนิด ฮันเซิ่นยังคงใช้ความสามารถในการสัมผัสพลังชีวิตของไข่ต่อไป และเดินสำรวจไปรอบๆ ถ้ำเพื่อค้นหาเพิ่ม ไม่นานนักเขาก็พบไข่ระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์อีกสามใบ ทันใดนั้น พลังชีวิตสายหนึ่งก็เตะตาเขาขึ้นมา มันดูเหมือนเตาไฟที่สว่างโชติช่วงท่ามกลางความมืด พลังชีวิตนั้นแข็งแกร่งกว่าไข่ระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ใบไหนๆ อย่างเทียบไม่ได้ "ฉันหามันเจอแล้ว!" ด้วยความดีใจอย่างล้นพ้น ฮันเซิ่นพุ่งตรงเข้าไปเพื่อหยิบมันขึ้นมาทันที